“หนอยแน่ ออกมายืนข้างหน้านี่ ไม่ต้องหลบเลยนะคาจี นี่เจ้าไม่ฟังข้าเลยหรือ ข้าบอกให้เจ้าอยู่ที่หมู่บ้านอย่างไรล่ะ ตายล่ะ นี่ถ้าพี่ชายเจ้ารู้ล่ะก็ เจ้าได้เดือดร้อนแน่”

 อูลวาส่ายศีรษะ และจุ๊ปากเสียงดังเมื่อเห็นคาจี ขณะที่เจ้าหนุ่มตัวดีเองพยายามจะหาทางหลบหลังเพื่อนรุ่นพี่ของเขาอย่างโยเก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาเดินเลี่ยงมาอยู่ด้านข้างของโยเกอย่างเสียไม่ได้ ทำหน้าตาเหมือนเด็กๆที่ถูกจับได้ว่าทำผิด

“โธ่ ท่านหัวหน้า ข้าก็บอกท่านแล้ว ว่าข้าพร้อม ข้าเตรียมตัวมาอย่างดี นับวันรอคอยจะได้ร่วมทางกับพวกท่าน และการเดินทางครั้งนี้ก็เป็นเหมือนความฝันของข้า ได้ต่อสู้กับนักล่าอสูรทมิฬ ผู้กล้าแห่งอาร์กติก นี่คือการเดินทางอย่างสมชายชาตรี เป็นสุดยอดปรารถนาของข้าแล้ว ท่านหัวหน้าให้ข้าไปด้วยเถอะนะครับ”
คาจีพยายามอ้อนอูลวาจนเกือบใจอ่อน ในขณะที่โยเก ยืนมองด้วยสายตา เอ็นดู ปนเอือมระอา แต่ต่อมาก็ตั้งท่าอยู่ในอาการสงบเมื่อชามูเดินมาสมทบกับอูลวา แล้วทำหน้าตาขึงขังทันทีเมื่อเห็นคาจี น้องชายต่างมารดาของเขาร่วมขบวนมาด้วย

“นี่เจ้า! ใครอนุญาตให้เจ้ามาคาจี นี่เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า ขัดคำสั่งท่านอูลวางั้นเหรอ อ่อ…เป็นเจ้าใช่ไหมโยเก ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหม ว่าเป็นตายยังไงก็ให้เจ้าเด็กสร้างปัญหานี่ตามมาด้วยไม่ได้ ไป! กลับไปที่หมู่บ้านเดี๋ยวนี้!”

ชามูสั่งเสียงแข็ง พลางเดินไปจับแขนเด็กหนุ่ม ยกจนตัวหลุดลอยไปตามแรงฉุดกระชาก พร้อมทั้งดันให้ขึ้นม้ากลับหมู่บ้านไป

“ท่านพี่ ปล่อยข้า ได้โปรดเถอะ ไม่เอา ข้าไม่กลับ ปล่อยข้าเถิด” คาจีพยายามขัดขืน ปัดป้อง แล้วสุดท้ายโยเกที่ทนดูอยู่ ก็เข้าขวางไว้ ไม่มีครั้งใดที่คาจีเดือดร้อน หรือขุ่นข้องหมองใจ แล้วโยเกคนนี้จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย

“ขออภัยที่ข้าบังอาจ แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจสักครั้งเถิดท่านชามู จะว่าไปคาจีก็ย่าง 18 ปีแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กที่เราเคยต้องวิ่งไล่จับกันซะที่ไหน เขาควรจะปกป้องใครได้แล้ว อย่าลืมสิว่า วิชาศาสตราวุธของเขาก็ได้ท่านสอนมา จะไม่ให้เขาได้วาดลวดลาย แสดงฝีมือดูหน่อยหรือ”

“แต่นี่มันเรื่องจริง ไม่ใช่สนามประลองยุทธของหมู่บ้านนะ เจ้าก็รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้มันอันตรายแค่ไหน แม้แต่ชีวิตพวกเราเองก็ใช่จะปลอดภัย เจ้ารู้อย่างนี้แล้ว เจ้ายังจะตามใจ ปล่อยให้เขาเดินทางไปกับเราภ ยังจะเข้าข้างเขาอีกเหรอโยเก”

“ข้าก็ไม่ได้เข้าข้างอะไร แต่เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ท่านลองคิดดู ถ้าจะไล่เขากลับไป เดินทางตอนนี้กว่าจะถึงชายแดนหมู่บ้านก็จวนมืดค่ำแล้ว ซ้ำร้าย ถ้าเผื่อกลางทางเจอพายุหิมะ หรือฝูงหมาป่าเข้า จะไม่ยิ่งแย่หรือ”

ชามูฉุกคิด มือก็ค่อยๆคลายออกจากแขนที่เขาบีบกำ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแรงบีบมากจนเจ้าของแขนต้องร้องโอดโอย

“ท่านพี่ ขอให้ข้าได้พิสูจน์ฝีมือให้ท่านดูหน่อยเถอะนะ”

“ที่นี่ไม่ใช่ลานประลองยุทธ ต่อให้เจ้าพิสูจน์ไปก็ไม่มีใครตัดสิน มีแต่อยู่หรือตาย”

“นั่นข้าก็รู้ แต่ว่า ได้โปรดเถอะ พี่ชามู ข้าขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอก ทำให้ท่านต้องโกรธข้าแบบนี้ แต่ท่านให้ข้าไปเถอะนะ ข้าสัญญา ว่าจะไม่เป็นภาระ ไม่ทำให้ท่านเดือดเนื้อร้อนใจ ยังไงข้าก็เป็นหนึ่งในนักล่าอสูรทมิฬเต็มตัวแล้ว”

“เจ้าน่ะ ไม่รู้ตัวเลยหรือว่าเป็นภาระให้ข้าตั้งแต่เจ้าเกิดแล้วล่ะคาจี”

ชามูพูดตัดเยื่อใย แต่ก็ด้วยเพราะเขาโกรธ คาจีเป็นน้องชายต่างมารดาก็จริงอยู่ แต่เขาก็เลี้ยงดูมาไม่ต่างกับน้องท้องเดียวกัน หลังจากมารดาของทั้งคู่เสียชีวิตตั้งแต่ทั้งคู่จะจำความได้ และพ่อของพวกเขาก็สิ้นลมตามด้วยโรคร้ายเมื่อสิบปีก่อน ชามูก็ดูแลประหนึ่งเขาเป็นพ่อของคาจี ในใจลึกๆเขาก็รู้สึกสงสารเวทนาคาจี ที่โหยหาความรักจากพ่อแม่มาโดยตลอด แต่เพราะทั้งสองจากไปตั้งแต่คาจียังเล็ก ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาก็รู้ตัวว่าเข้มงวดกับคาจีจนบางทีก็มากเกินกว่าจะดูว่ารักใคร่กัน ดูผิวเผินเหมือนชิงชังไปเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะก่อนพ่อของทั้งคู่จะสิ้นลม เขาได้ฝากฝังคาจีให้ชามูดูแล พร้อมทั้งบอกว่า ชามู คือ หัวหน้าครอบครัว ต้องช่วยดูแลน้องต่อไปแทนพ่อที่กำลังจะสิ้นลม ดังนั้นชามูจึงพยายามอย่างที่สุด ที่จะปกป้องดูแลเขาให้เหมือนกับพ่อแม่ของทั้งคู่ปกป้องเขาด้วยตัวของท่านเอง

ท้ายสุดก็ไม่มีใครขัดใจน้องชายคนดีของชามูได้ ตัวพี่ชายก็กลับหลังเดินไปยังด้านหน้าสุดของขบวน ส่วนอูลวาก็ตักเตือนคาจี และโยเกต่อไปอย่างอ่อนเพลียระเหี่ยใจ จนดูเหมือนว่าเขาจะปลงตกได้แล้ว กับการที่ทั้งคู่มักขัดคำสั่งของเขาออกนอกลู่นอกแถวเป็นประจำ แต่ก็เพราะทั้งคู่ไม่เคยเหลวไหลจนเกินขอบเขต และยังไม่เคยมีผลร้ายใดๆตามมา เขาจึงให้อภัยทั้งคู่อยู่ทุกครั้งไป

“เอาล่ะ ข้าจะโกรธพวกเจ้าไปก็พาลจะทำให้เครียดเสียเปล่าๆ ถ้าเจ้าไม่อยากให้พี่ชายเจ้าต้องหนักใจ ทีหน้าทีหลังก็จงเชื่อฟังเขา เจ้าก็คงรู้นะว่าพี่ชายเจ้าน่ะที่เข้มงวด ที่ตักเตือนเจ้าบ่อยๆ นั่นก็เป็นเพราะเขาห่วงใยเจ้ามากกว่าใคร การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไม่ใช่การคุ้มกันขบวนสินค้าเหมือนที่พวกเจ้าเคยทำมา เรากำลังไปออกล่าเคียนาทอก ตามทวงศิลาผูภาคืนมา ไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง อันตรายแค่ไหน ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจความปรารถนาดีของพี่เจ้านะ คาจี”

“ข้าทราบดี ท่านหัวหน้า”

“อย่าห่วงไปเลยครับท่านอูลวา ข้าจะดูแลเขา จะคอยช่วยเขาอีกแรง ข้าให้คำมั่นว่าจะไม่ให้ท่านทั้งสองต้องกังวลใจ คอยห่วงหน้าพะวงหลัง”

“ก็คงต้องอย่างนั้น ท่านเป็นคนช่วยซ่อนเขาให้พ้นตาข้าเมื่อเช้านี้นี่ โยเก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ล่ะ เอาเถอะไหนๆก็ไหนๆแล้ว ในเมื่อท่านช่วยให้เขามากับขบวนเราแล้ว งั้นข้าก็ฝากเขาไว้กับท่านด้วย ถ้าน้องชายตัวดีของเพื่อนข้าชามูเป็นอะไรไปละก็ ท่านเตรียมเจ็บตัวได้เลย แล้วต่อไปก็อย่าตามใจกันให้มากนัก เดี๋ยวพี่ชายเขาจะได้ฉีกอกท่านสักวันหรอกคอยดู”

โยเกเกาศีรษะแก้เขินไม่ตอบโต้อะไรอีก คาจีเอง ก็ทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวเดินเลี่ยงๆหลบไปอยู่หลังโยเก อูลวาส่ายศีรษะ ทำท่าระอาใจ แต่ก็เพราะสถานการณ์ล่วงเลยมาจนเกินจะแก้ไขเป็นอื่นใดแล้ว เขาจึงถอนหายใจยาว ประหนึ่งรับสภาพ แล้วอูลวาก็เดินจากไป ทิ้งให้โยเก กับคาจียืนถกเถียงกันเบาๆ ท่ามกลางหมู่นักล่าคุ้มกันที่เฝ้าระวังภัยจากหลังขบวน

ในขบวนนั้นมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ที่ผ่านการฝึกฝน และรบพุ่งมาหลายสมรภูมิ หลายเหตุการณ์ สำคัญและมีนักล่าหญิงห้าคน ที่ทำหน้าที่เป็นเหมือนหน่วยแทรกซึมหาข่าว หมอประจำขบวนสองคน ไพร่พลที่ทำงานทั่วไปในส่วนอื่น แต่ก็มีเพียงห้าคน เพราะส่วนใหญ่คนที่มากับขบวนจะต้องรู้ยุทธ เนื่องจากการเดินทางออกล่าแต่ละครั้งมักเจอกับภัยอันตราย ไม่เหมาะให้คนธรรมดาที่ไม่รู้ศาสตร์การต่อสู้ร่วมทางมาด้วย และที่ขาดไม่ได้สำหรับการเดินทางออกล่าคือ บรรดาสัตว์ต่างๆ ประกอบด้วย แมมมอทหนึ่งคู่ที่คอยขนเสบียงกรังและอาวุธนานาชนิด ม้าหมอกจำนวนยี่สิบ กวางมูสสิบตัว สุนัขลากเลื่อนอีกสามสิบ และโพล่า หมีขาวร่างยักษ์ ซึ่งต่างจากสัตว์ทั่วไป เพราะเป็นสัตว์เพียงหนึ่งเดียวที่มีพลังวิเศษสุดคาดเดา อูลวาพบมันขณะที่ตัวเขาเองกำลังบาดเจ็บสาหัสรอความตายอยู่ในถ้ำหิมะ ตอนนั้นเขาหลบหนีการตามล่าของฝูงหมาป่าที่เข้ามาจู่โจมขบวนสินค้า เมื่อครั้งเขาเป็นเพียงนักล่าคุ้มกัน เขาหลอกล่อฝูงหมาป่าให้ออกมาจากการโจมตีขบวนรถเลื่อนลากสินค้า จนมาจนมุมในถ้ำน้ำแข็ง วินาทีที่เขาเกือบจะโดนขย้ำอยู่แล้ว จู่ๆเจ้าหมีขาวตัวยักษ์ก็โผล่ทะลุม่านหิมะออกมาจากผนังด้านหลังของอูลวา แล้วช่วยจัดการฝูงหมาป่าจนล้มตาย และหลบหนีไปไม่มีทิศทาง หมีตัวนั้นหันกลับมามองเขา แล้วเห็นสัญลักษณ์หัวใจมังกรที่หน้าอก มันก็หมอบลงตรงหน้าเขาในทันที จากนั้นเขาก็สิ้นสติ มาฟื้นอีกทีก็พบว่าเขากลับมานอนในกระโจมของตัวเอง โดยที่ชามูมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า เจ้าหมียักษ์คาบเขาเอาไว้ในปาก ตอนแรกทุกคนพยายามโจมตีใส่มัน เพราะคิดว่ามันทำร้ายอูลวา แต่เมื่อมันวางร่างของอูลวาลง มันก็ใช้อุ้งเท้าโอบรอบร่างไว้ แล้วคุ้มกันลูกดอก ลูกกระสุน และคมดาบ จนเมื่อแม่เฒ่าตูติก้า ผู้เฒ่าของหมู่บ้าน ผู้รู้ศาสตร์แห่งดวงดาว และเทพยดาออกมาดูเหตุการณ์ก็รีบสั่งห้ามให้หยุด บอกว่าหมีตัวนี้คือ เทพพิทักษ์ของอูลวา จากนั้นมา โพล่าก็อยู่กับอูลวา ร่วมเดินทาง ร่วมต่อสู้มาตลอด ไม่มีใครรู้ว่าฝูงของมันอยู่ที่ไหน หรือมันมาจากไหน เพราะจริงๆแล้ว พวกหมีขาวรักสันโดษ และไม่ชอบอยู่ใกล้ถิ่นฐานของสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อูลวาเชื่อว่า เพราะเขาเป็นผู้ครอบครองหัวใจมังกร จึงทำให้เจ้าหมีตนนี้ยอมสยบราบคาบ และตามติดเขา เขาคิดอยู่ลึกๆในใจว่า หากวันใดหัวใจมังกรเกิดย้ายที่สถิตย์ไปอยู่กับคนอื่น เชื่อแน่ว่าโพล่าจะจากเขาไป หรือไม่ก็สังหารเขาก็เป็นได้

อูลวาเดินกลับไปที่แถวหน้าสุดของขบวน เขามองหาโพล่า แต่มันไม่ได้อยู่ที่นั่น เขาจึงพยายามถามคนแถวนั้น แล้วก็เดินตามรอยเท้าของมันไป จนพบมันซึ่งเดินมาหยุดนั่งมองเหม่ออยู่ที่ตรงชะง่อนผา ภาพเบื้องหน้านั้นเป็นทะเลน้ำแข็งกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา อูลวาเดินไปยืนข้างๆมัน แล้วเอ่ยถาม

“เจ้าคิดอะไรอยู่โพล่า มีอะไรที่ข้างหน้านั่นเหรอ”

เจ้าหมียังคงนั่งนิ่งมองไม่ไหวติง มันร้องในลำคอเบาๆ เหมือนพยายามจะขานเรียกอะไรสักอย่าง

“ครอบครัวของเจ้าเหรอ เจ้าคิดถึงพวกเขาสินะ”

อูลวาลูบขนที่คอของมันขึ้นลง ขนสีขาวยาวปุกปุย และอบอุ่น หลายครั้งที่เขาเห็นมิกิซุกตัวเข้าไปกอดมัน จนบางทีตัวของนางก็มิดหายเข้าไปในขนขาวๆนั้น เขานึกแล้วก็หัวเราะเบาๆ พอนึกถึงหน้านาง ก็ทำให้เขาเจ็บปวดใจนิดๆด้วยความคิดถึง

“มิกิมักจะกอดเจ้าบ่อยๆ นางคุยอะไรกับเจ้ากันนะ ข้าอยากรู้จัง”

แล้วอูลวาก็โอบแขนไปด้านหลังคอของมัน ทั้งคู่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ส่งเสียงสื่อสารใดๆต่อกัน จนครู่นึงโพล่าก็หันหลังกลับโดยเร็ว พลางแยกเขี้ยวคำราม อูลวาเห็นท่าไม่ชอบมาพากลจึงรีบดึงเชือกคุมบังเหียนมาจับไว้แน่น พยายามสอดส่ายสายตามองไปรอบตัว หาสิ่งผิดปกติ ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงคนร้องด้วยความเจ็บปวด จึงรีบขึ้นไปขี่บนหลังของเจ้าหมี แล้วควบเร็วไปยังที่มาของเสียง

ไม่นานเขาก็พบกองเลือดไหลเป็นทางตรงเข้าไปในป่าไพรหิมะที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เขาเห็นเงาลางๆคล้ายหมาป่า และดวงตาเหี้ยมโหดสีเลือดฉายแวบหนึ่งมาจากในความมืดมิดของป่า ครู่เดียวชามูก็ควบม้าหมอกมาหยุดข้างๆรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น

“ท่านหัวหน้า ฝูงหมาป่าบุกมา ข้าคิดว่าไม่ใช่ฝูงของเคียนาทอก เพราะตัวมันเล็กกว่า แต่มันจับจุนนา คนคุมเสบียงของเราไปได้คนหนึ่ง ตอนที่เขาพยายามจะลงไปที่ธารน้ำแข็ง ไม่รู้เป็นตาย ส่วนคนอื่นปลอดภัยไม่มีบาดเจ็บ”

“เจ้าให้หน่วยคุ้มกันโอบรอบขบวน กินพื้นที่ให้ได้มากที่สุด หาที่กำบัง อย่างน้อยก็อย่าอยู่ในที่โล่งจะเป็นเป้าง่าย อย่าให้ใครออกนอกขบวนหรือละสายตาไปไหนคนเดียว ข้าจะตามรอยเลือดเข้าไปดู เผื่อจะช่วยจุนนาได้ทัน”

“ท่านหัวหน้าแต่มันเสี่ยงเกินไป ในป่าทั้งรก และชื้น อากาศก็น้อย ข้าเกรงว่าท่านจะเสียเปรียบมัน แล้วเราก็ไม่รู้แน่ว่าจุนนาจะรอดทันเราไปช่วยหรือไม่”

“ตอนนี้ไปอาจจะทัน แต่ถ้าช้าคนของเราก็อาจตาย ไม่มีทางเลือก ยังไงข้าก็จะตามเข้าไป เจ้าหาคนคุมให้ได้รอบ ถ้าแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วก็ค่อยเดินทางอ้อมป่าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ข้าจะออกไปพบเจ้าที่ท้ายธารน้ำแข็ง”

“รับทราบ แต่ว่าข้าจะรีบจัดคนแล้วตามท่านเข้าไป ท่านอย่าเพิ่งรีบเข้าไปคนเดียวนะ รอข้าที่นี่ครู่เดียว”

ชามูรีบควบม้าบึ่งกลับไปที่ขบวนที่อยู่ห่างออกไปราวสี่ร้อยเมตร บอกกล่าวจัดคนที่แข็งแรงไว้ใจได้ ให้นำขบวนอ้อมไปอีกทาง เพื่อไปเจอยังจุดนัดหมายข้างหน้าตรงบริเวณสุดเขตธารน้ำแข็ง ซึ่งเป็นโยเก และคาจีที่อาสานำขบวน ทั้งคู่ร้อนรนอยากตามชามู และอูลวาไปช่วยจุนนา แต่ชามูขอร้อง แกมบังคับไว้

“ข้าไว้ใจเจ้าทั้งคู่ได้ใช่ไหม”

“ท่านชามูวางใจเถอะ เราจะนำขบวนไปเจอตามจุดนัดหมายที่ท่านบอก” โยเกรับคำหนักแน่น

“เอานี่ไป พลุแสง หากเจ้าถึงจุดนัดพบก่อนข้า ก็ยิงขึ้นฟ้าซะ พวกข้าจะได้รู้ตำแหน่งของพวกเจ้า อย่าได้ประมาท ให้ทุกคนตื่นตัวไว้ พวกมันอาจจะแยกเป็นสองฝูงย่อยตามดูพวกเจ้าด้วยก็ได้ เพราะทางเจ้ามีเสบียงกรังที่มันอยากได้ ข้าต้องไปล่ะ เดี๋ยวท่านอูลวาจะร้อนใจรีบเข้าไปก่อน ถ้ายังไงก็ระวังตัวด้วย”

“พี่… ให้ข้าไปด้วย”

“ข้าขอร้องล่ะ คาจี คราวนี้เจ้าต้องเชื่อฟังข้า ลำพังข้าเอง กับท่านอูลวาก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เจ้าก็เห็นนี่ ตอนที่มันลากจุนนาไป มันไม่ใช่ฝูงหมาป่าธรรมดาแน่ๆ เจ้าช่วยโยเกนำขบวนไปให้ถึงจุดนัดพบอย่างปลอดภัยให้ได้ นั่นก็ช่วยข้าได้อย่างมากแล้ว”

“แต่ว่า…”

“คาจี เชื่อข้าสักครั้งเถอะ” ดวงตาที่แข็งกร้าวของชามู สะกดความดื้อรั้นของน้องชายหัวแข็งได้ ลึกๆในใจเขาแสนจะห่วงน้องคนนี้

“…งั้น ท่านก็ระวังตัวด้วย” คาจี ก้มหน้าลง สีหน้าเศร้าสลดผิดหวัง ชามูเชยคางเขาขึ้นมองจ้องไปในดวงตาคู่เศร้าของน้องชาย เขายิ้มให้เล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า

“ข้าถึงได้บอกว่า เจ้าเกิดมาก็เป็นภาระข้าแล้ว ไหนว่าอยากช่วยข้าไงละ แค่นี้ก็ใจไม่สู้แล้ว แล้วจะเป็นนักล่าอสูรที่ยิ่งใหญ่ได้ยังไงกันล่ะน้องข้า”

“ได้สิ ท่านอย่ามาดูถูกข้านะ ข้าน่ะไม่ใช่เด็กเล็กๆที่ร้องไห้เรียกหาท่านอีกแล้ว” คาจีปัดมือของพี่ชายออก พยายามข่มอาการเหมือนเด็กถูกขัดใจ ทำท่าทางขึงขังเข้าไว้

“ต้องได้อย่างนี้สิน้องข้า เอาล่ะ โยเก ข้าฝากตัวปัญหาไว้กับเจ้าด้วย”

“โปรดวางใจได้ครับท่านชามู ข้าจะปกป้องเขา และขบวนเราด้วยชีวิตของข้าเอง ท่านรีบไปเถอะ ท่านอูลวาคงจะร้อนใจแย่แล้ว”

รองหัวหน้านักล่าอสูรทมิฬสวมหมวกหัวสิงห์ เอานิ้วแตะหมวกเบาๆแทนคำกล่าวลาให้ทั้งคู่ ก่อนควบม้ากลับไปหาอูลวา โยเก และคาจีมองหน้ากัน ก่อนควบม้าหมอก แยกเป็นสองทางเพื่อช่วยกันจัดขบวน แล้วมุ่งหน้าอ้อมป่าไพรหิมะไปในทันที

ไม่ถึงอึดใจชามูก็ควบม้ากลับมาสมทบกับอูลวาที่อยู่ในอาการกระสับกระส่ายอยากจะเข้าไปช่วยคนของเขาออกมาใจจะขาด หลังจากเห็นชามูควบม้ามาแต่ไกล เขาก็รีบควบนำไปก่อน จนสุดท้ายชามูตามมาทันที่ตรงทางเข้า มันเป็นป่าที่น่าสะพรึงกลัว ข้างในดูมืดมน ต้นไม้ทุกต้นเหมือนตายแล้ว เพราะมีแต่ลำต้นสีดำสนิท กับกิ่งก้านที่ไร้ใบ ทั่วทั้งป่ามีหิมะปกคลุม ทิวทัศน์ดูเหมือนกันทุกทิศทาง ทำให้ไม่ว่าใครที่ผลัดหลงเข้าไปก็ยากที่จะกลับออกมาได้ ทั้งคู่พิศดูลู่ทางที่จะเข้าไปอยู่ครู่หนึ่ง ก็เหลือบไปเห็นกิ่งไม้ที่เปรอะรอยเลือดอยู่ พร้อมกับทั้งยังมีรอยหยดเลือดตามทางเข้าไปสู่ป่าอันมืดมน อูลวาแตะเลือดที่ติดอยู่ที่กิ่งไม้ ทั้งมอง ทั้งดมกลิ่น จากนั้นก็ครุ่นคิดอยู่อึดใจ แล้วจึงหันไปหารือกับชามู

“มองดูจากรอยเลือดยังใหม่ๆอยู่ คิดว่ามันยังเข้าไปได้ไม่ไกล เจ้าเคยเข้าไปในป่านี้ไกลที่สุดถึงไหน”

“ข้าเข้าไปถึงตรงที่มีถ้ำน้ำแข็ง ไม่ไกลกว่านั้น เพราะทางอื่นมีทั้งเถาวัลย์ กิ่งไม้ และหิมะปิดเส้นทางจนสิ้น ข้าเคยข้ามภูเขาหิมะขึ้นไปจนสุด แล้วก็ปีนลงมาตามทาง ก็จะเจอกับธารน้ำแข็งอีกด้านหนึ่งของป่า ที่ๆเรานัดขบวนไปเจอ”

“ส่วนข้าเคยเข้าไปในถ้ำที่เจ้าว่านี้ เมื่อสองปีก่อน ข้าคิดว่าหมาป่าพวกนี้ เป็นพวกเดียวกันกับที่เคยไล่ล่าข้าเมื่อครั้งนั้น ข้าจำกลิ่นพวกมันได้ มันคงรู้ว่าข้ามากับขบวน จึงจงใจล่อข้าให้ออกห่างมา คงหมายจะแก้แค้นให้ฝูงละมั้ง เอาล่ะเราจะตามรอยเลือดนี้เข้าไป แต่อย่างไรเสีย ป่านี้ไม่ใช่ป่าธรรมดา มันเคยเล่นตลกกับข้ามาแล้ว ถ้าเราเกิดหลงกันในป่า ขอให้ยึดยอดเขาไว้เป็นหลัก และหาทางออกไปเจอกันที่ๆนัดหมาย ข้าไม่คิดว่าถ้าเราคนใดคนหนึ่งหลงแล้ว จะตามหามันเจอ ถึงตอนนั้นจุนนาคงจะโดนมันฆ่าตายไปแล้ว ถ้าเราจะช่วยจุนนาไม่ได้จริงๆก็ขอให้อย่างน้อย ต้องมีใครคนใดคนนึงรอดออกไปนำขบวนล่าต่อ เพราะภารกิจหลักของเราคือ การตามทวงคืนศิลาภูผา”

“ท่านรู้ไหมว่าท่านทำข้าขวัญกระเจิงอย่างแรง”

“อะไรกัน ข้าก็แค่แบ่งปันประสบการณ์เท่านั้นเอง”

“แต่ประสบการณ์ครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องน่าแบ่งปันสักเท่าไหร่นี่ ข้ายังจำวันนั้นได้ วันที่โพล่าพาท่านกลับมา สภาพท่านไม่มีชิ้นดีเลย”

อูลวาก้มลงมามองที่ศีรษะด้านหลังของโพล่าจากมุมที่เขาขี่ มันหายใจฝืดฝาด อาการกระสับกระส่าย เหมือนอยากจะเข้าไปในนั้น เขารู้สึกได้ว่าต้องมีบางอย่างในป่านี้ที่ทำให้โพล่ามีอาการดังกล่าว

“โพล่า เจ้าพาข้าเข้าไปที่ถ้ำน้ำแข็งข้างในนั้นนะ  พี่น้องของเราคนหนึ่งถูกฝูงหมาป่าที่ทำร้ายข้าลากเข้าไป หมาป่าที่เจ้าเคยช่วยข้าไว้จากน้ำลายเน่าๆของมันไง”

โพล่าร้องคำราญเสียงดังเหมือนจะตอบรับ เสียงของมันช่างชวนให้ขนลุกเสียเหลือเกิน เป็นเสียงกัมปนาทดังกึกก้องไปทั้งป่า มีเสียงสัตว์น้อยใหญ่ในป่าขานรับกันระงม ชามูทำไหล่ยักขึ้นลง ลูบต้นแขนทั้งสองเหมือนกับว่าทั้งตัวหนาวสะท้านไปหมด

“เจ้ายักษ์ทำเอาข้าหนาวสะท้านไปทั้งตัว ขนาดข้างในสวมหนังวอลลัสกันไว้แล้ว หิมะทำอะไรไม่ได้เลย แต่กับเสียงของเจ้านี่ มันทำเอาข้าขนลุกชูชันตั้งแต่หัวจรดเท้า เย็นยะเยือกถึงกระดูกเลย”

“…ข้าเองก็เหมือนกัน คงมีอะไรไม่พึงประสงค์ข้างในนั้นเป็นแน่ เรารีบไปกันเถอะ ก่อนที่จุนนาจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆเสียก่อน”

ทั้งคู่ค่อยๆตามรอยเลือดเข้าไปในป่า ที่เบื้องหน้ามีแต่ความลี้ลับดำมืด และสัตว์ร้ายที่กระหายเลือด

หลังจากที่ชามูแยกไปแล้ว โยเก และคาจีก็แยกกันคุมขบวนซ้ายขวา และให้ทูรัก กับอานา นักล่าคุ้มกันสองหนุ่มสาวคู่รักคู่แค้นคอยคุ้มกันหลังขบวน ทั้งคู่มีฝีมือเก่งกาจ ทูรักเป็นนักล่าที่มีไหวพริบดี และมีประสบการณ์ต่อสู้ในสมรภูมิต่างๆมาเกือบจะเท่าๆกับอูลวา ชามู และโยเก แต่เขาก็มีไม้เบื่อไม้เมาอย่างอานา นักล่าคุ้มกันหญิงเพียงคนเดียวของหมู่บ้าน นางเชี่ยวชาญยาพิษ และเคลื่อนตัวว่องไวดุจสายลม ฉายาของนางคือ แม่เสือสวย ด้วยเพราะดวงหน้างามๆ กับดวงตาสีน้ำตาลดุๆของนางนั่นเอง ทูรักกับอานาเป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นแค่นักเรียนฝึกยุทธ ด้วยเพราะฝีมือสูสี เสือสินกินกันไม่ลง ทั้งคู่จึงเหมือนคู่แข่งกัน เวลาออกทำภารกิจ หรือคุ้มกันขบวนสินค้าทั้งคู่ก็มักได้รับมอบหมายจากหัวหน้าให้ออกไปทำงานด้วยกัน จากที่ทะเลาะกันประจำ จนโชคชะตา หรือพรหมลิขิตก็สุดแล้วแต่บันดาลให้ความรักบังเกิด แล้วสุดท้ายทั้งคู่ก็ได้แต่งงานกันเมื่อปีก่อน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีวันใดเลยที่ทั้งคู่จะไม่ต่อปากต่อคำกัน

“นี่พ่อจอมวางแผน พ่อนักกลยุทธ์ เจ้าคุมขบวนยังไงซะห่างขนาดนั้น ถ้าหมาป่าเข้ามาใกล้เจ้าจะคุ้มกันทันเหรอทูรัก”

“ถ้าคุ้มกันใกล้ๆแบบเจ้า หากศัตรูมาแบบไม่รู้ตัว มุมมองเบื้องหน้าถูกบดบังด้วยก้นเจ้ายักษ์แมมมอทแบบนั้น มีหวังเจ้าได้ถูกขย้ำจากด้านหลัง จะช่วยใครก็ไม่ทัน จะหนีเองก็ลำบาก สู้อยู่ห่างออกมานิด เว้นระยะให้มุมมองในการคุ้มกันกว้างขึ้น จะได้มองได้รอบทาง เจ้าไม่ว่ามันดีกว่าหรอกหรือ”

“ชิ อย่ามาทำรู้ดีหน่อยเลย ได้ เจ้าจะอยู่ห่างข้าก็ไปเถอะ แล้วอย่ามาใกล้เกินกว่านี้ละ ไม่งั้นแม่จะเป่าลูกดอกอาบยาพิษใส่คอเสียเลย”

อานาค้อนสุดสายตา แต่ก็แอบซ่อนรอยยิ้มไว้ที่มุมปาก ผมที่ซอยสั้นแค่คอของนางพริ้วไหวตามแรงสะบัดใบหน้าหนี

“จุ๊ๆๆ ดูพูดเข้า นี่เจ้าใจคอจะฆ่าสามีสุดที่รักได้ลงคอเชียวหรือ ข้าเป็นห่วงเจ้าหรอกนะ ถึงได้มาคอยระวังหลังให้ อย่างน้อย ถ้าข้าถูกพวกหมาน้ำลายฟูมปากนั่นลากไป เจ้าก็ยังช่วยข้าได้ทันแน่นอน”

“พูดอะไรบ้าๆ ไม่มีใครจะมาถูกทำร้ายได้อีกหากข้ายังอยู่ ไม่เอาล่ะ ข้าไม่พูดกับท่านแล้วนี่ขบวนเริ่มห่างกันอีกแล้ว ข้าไปต้อนพวกกวางกับแมมมอทให้เร่งฝีเท้าอีกหน่อยจะดีกว่า”

อานาเร่งควบม้าไปใกล้ฝูงกวาง และแมมมอท พร้อมทั้งเขี่ยนแส้ลงไปที่พื้นจนเสียงดังเฟี้ยวฟ้าว เพื่อให้พวกมันเร้งฝีเท้าขึ้นอีก ให้ทันขบวนข้างหน้าที่กำลังเคลื่อนไป เสียงแส้ที่หวดลงพื้นเล่นเอานักล่าหนุ่มที่คุมขบวนอยู่รอบๆสะดุ้งไปตามๆกัน ไม่มีใครกล้าหือกับนางอีกแล้วนอกจากสามีของนางเอง ผู้ที่ปราบนางลงได้เพียงผู้เดียว ทูรักยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับภรรยาที่แสนน่ารักของเขา นางมักพูดอะไรตรงข้ามกับใจเสมอ ถ้าเป็นสมัยก่อนเขาก็คงจะหัวเสียน่าดูที่นางมาต่อปากต่อคำ แต่เดี๋ยวนี้ยิ่งเถียงกัน เขาก็ยิ่งรู้ว่านางเป็นห่วงเขามากเพียงใด ในขณะเดียวกันนั้น โยเกที่อยู่ด้านหน้าขบวนก็ควบม้าย้อนกลับมาด้านหลัง เพราะเห็นขบวนเริ่มเคลื่อนช้าลง

“เกิดอะไรขึ้นทูรัก ทำไมขบวนเดี๋ยวเดินเร็วเดี๋ยวเดินช้า ข้างหน้าเดินกันหัวจะคะมำหลายรอบแล้วนะ”

“โทษทีโยเก เพราะเมียขี้โมโหของข้าชวนทะเลาะน่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วง ตอนนี้โอเคแล้ว”

“เลือกเวลาสวีทกันได้เหมาะเหลือเกินนะ จะโดนขย้ำกันหมดนี่อยู่แล้ว”

“เอาน่า เชื่อมือเราสองคนได้ ทะเลาะกันนี่แหละยิ่งทำงานดี ว่าแต่พวกท่านเถอะ เมื่อไหร่จะบอกท่านชามูเสียที ว่าท่านกับคาจี…”

“ชู่ว… อย่าเอ็ดไป ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะคุยกัน เอาไว้ข้าจะมาคุยกับเจ้าเมื่อเราตั้งแค้มคืนนี้”

“โอเคๆ อ่อ ลืมบอกท่านไป ข้าว่าจะแนะให้ท่านอ้อมไปอีกนิด อย่าเดินตัดช่องเขาข้างหน้า เพราะข้าเกรงว่าถ้าหิมะเกิดถล่มลงมาในช่องเขา เราจะเป็นอันตรายกันทั้งหมด”

“แต่ระยะทางจากช่องเขาไปถึงธารน้ำแข็งมันไม่ไกลนะ ถ้าอ้อมไป เราอาจจะไปถึงที่หมายช้ามาก”

“ข้ากับอานารู้เส้นทางอ้อมเขา เราเลาะขึ้นด้านข้างเขาไป แล้วก็ไปลงอีกด้านได้ ไม่สูงชันนัก เราทั้งหมดข้ามไปได้แน่นอน อาจจะช้าไปจากเดิมสักหน่อย แต่ก็ไม่เกินสองยามข้ารับรอง เพื่อความปลอดภัยของขบวนเรา”
“เจ้าว่าอย่างนั้นหรือ”

“อืม หลายวันมานี้พายุสงบก็จริง แต่ครั้งนี้ขบวนเราใหญ่กว่าเดิม และที่สำคัญหมาป่าอาจจะดักรอเราอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ทางที่ดี เลือกทางที่เรายังจะพอมีทีหนีทีไล่ได้บ้าง ดีกว่าไปอยู่ในที่อับ จะติดกับมันได้”

“เอาล่ะ ข้าก็กำลังกังวลอยู่เหมือนกัน เพราะขบวนเราใหญ่มาก ถ้าเกิดรีบร้อนจนขบวนเสียรูป หรือใครพลัดออกจากขบวนไปอีก ท่านอูลวา กับท่านชามูคงจะไม่สบายใจ ตกลงตามนั้น ข้าจะไปนำขบวนเบี่ยงไปอีกทาง พวกเจ้าก็อย่าให้ขบวนสะดุดตะกุกตะกักเพราะมัวแต่สวีทกันล่ะ หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะมีอารมณ์หวานกันได้อีก”

“ยังไงก็ไม่เท่าท่านร๊อก”

ทูรักทำหน้าตากลุ้มกลิ่มมีเลศนัย เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความลับระหว่างโยเก กับคาจี โยเกมาปรับทุกข์พูดคุยกับเขาเสมอ เพราะจริงๆแล้วทั้งคู่ก็เหมือนลูกพี่ลูกน้องกัน เพราะพ่อของทั้งคู่เป็นพี่น้องกันแต่ก็ต่างมารดา เขาเห็นใจโยเกที่ไม่อาจพูดคุยเรื่องนี้กับใครได้ แต่ลึกๆเขาก็คิดว่าทั้งอูลวา และชามูอาจจะล่วงรู้อะไรบ้างอย่างแล้ว แต่ทั้งสองคนไม่พูด เพียงแต่รอให้ไม่ใครก็ใครระหว่างโยกับคาจีเป็นคนบอกกล่าวเรื่องต่างๆจากปากพวกเขาเอง

ชามูยกนิ้วกลางให้ ชื่นชมที่ทูรักช่างรู้ดี และชอบแหย่เขา ตัวทูรักเองก็แลบลิ้นยาวหัวเราะหุหุ พลางคล้องแขนไปโอบที่ไหล่ของอานาผู้ย้อนกลับมาควบม้าอยู่เคียงข้างเขา เขาขโมยหอมฟอดใหญ่จากแก้มนวลๆของภรรยาสวยดุของเขา ในขณะที่เธอกำลังเผลอ และงุนงงกับเรื่องที่โยเกกับเขาคุยกัน ทูรักได้รับฝ่ามืออรหันป้าบใหญ่เข้าเต็มหน้า

วันเคลื่อนพลตามทวงคืนศิลาภูผา

เสียงผู้คนที่เริ่มอื้ออึงระคน กับเสียงของสิงสาราสัตว์ข้างนอกกระโจม ทำให้ผู้ที่หลับใหลอยู่ข้างในก็ไม่อาจทนฝืนไม่รู้ไม่เห็นต่อกิจกรรมข้างนอกต่อไปได้ อูลวาจึงค่อยๆลืมตาตื่น เผยให้เห็นแก้วตาสีเหล็ก ฉายแววนักสู้ที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคมเข้มคู่นั้น ผมหยักศกที่ไว้ระคอของเขาเป็นสีไม้มะฮอกกานีเหลือบทองเล็กน้อยเมื่อยามต้องแสงที่ลอดช่องหน้าต่างกระโจมเข้ามา เขาต้องรู้สึกตัวตื่นหลังจากการนิทราไปได้เพียงไม่ถึงสองชั่วยาม สาเหตุก็คงเพราะร่างของหญิงสาวที่หลับใหลอยู่ในอ้อมอกของเขาซึ่งบัดนี้ยังไม่รู้สึกตัวแต่อย่างใด เขากระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นกับแสงสว่างที่เข้ามาทักทายถึงที่นอน แล้วก็ค่อยๆยันกายขึ้นอย่างระมัดระวังเพราะเกรงว่าร่างน้อยๆที่เขาโอบไว้จะตกใจตื่น ผ้าห่มหลุดจากร่างกายท่อนบนของเขาเผยให้เห็นแผ่นอกที่แน่นล่ำ และมีกล้ามพองาม ที่อกด้านซ้าย มีรอยแผลเป็นที่ดูคล้ายกับรอยสักเสียมากกว่า มันเป็นรูปมังกรสยายปีก ที่มาของการที่เขาเป็นผู้ครองหัวใจมังกร เขาลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้กับหัวเตียงทีละชิ้น แล้วเหลียวหลังกลับไปมองร่างหญิงสาวที่ยังคงหลับฝันหายใจเป็นจังหวะ ผิวที่ขาวอมชมพูนั้นเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มขนกวางมูทสีขาวหนุ่มฟูคลุมร่างอยู่หลวมๆ เมื่อคืนเป็นวันดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของทั้งคู่ เจ้าบ่าวคือ อูลวา เขาเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านคีลู ผู้เป็นผู้ครองหมู่บ้าน และนครทางฝั่งใต้ของอาร์กติกทั้งหมดต่อจากพ่อของเขา คิริม่า และเจ้าหญิงนิทราผู้นี้ คือเจ้าสาวของเขา นางมีนามว่า มิกิ นางเป็นสาวงามต่างถิ่น ว่ากันว่านางมาจากดินแดนที่อบอุ่น และอุดมไปด้วยสีเขียวของพืชพรรณนานา นางมีผมยาวสยายสีทองงดงามยิ่งดุจเส้นไหม มีดวงตาสีเขียวมรกต แต่หล่อนอาภัพตรงที่เป็นใบ้ อูลวา นั่งลงบนเตียงอีกครั้ง ค่อยๆบรรจงปัดผมที่ยาวสยายมาละบดบังใบหน้าสวยสดของนางออกไป จนเผยให้เห็นแก้มสีขาวอมชมพูเลือดฝาดน่าจุมพิต เขามองดูเจ้าสาวของเขาอย่างรักใคร่ ก่อนค่อยๆก้มจรดริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาประกบแน่นกับริมฝีปากสีกลีบกุหลาบป่าของมิกิ หญิงสาวค่อยๆลืมตาตื่นประหนึ่งได้รับจุมพิตให้ฟื้นจากนิทราอันยาวนาน นางส่งยิ้มอ่อนหวานให้เจ้าบ่าวรูปงาม ผู้จ้องมองดวงหน้าของนางอย่างไม่วางตา

“ท่านตื่นนานแล้วหรือคะ” เป็นเสียงของสาวน้อยที่แว่วหวานผ่านห้วงคำนึงของอูลวา ถึงแม้ว่ามิกิจะเป็นใบ้ แต่จะด้วยเพราะอูลวาเป็นผู้ครองหัวใจมังกร ผู้บันดาลปาฎิหารย์ หรือเป็นเพราะมิกิมีสัมผัสพิเศษ มีพลังลี้ลับซ่อนเร้นก็สุดที่จะคาดเดา ทำให้ทั้งคู่สามารถสื่อสารกันได้โดยผ่านโทรจิต เพียงแค่คิดถึงอีกฝ่าย ทั้งสองก็จะได้ยินเสียงของกันและกัน

“สักครู่หนึ่งแล้ว เพราะเห็นเจ้าหลับสบายอยู่เลยไม่อยากปลุก เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”

“ข้าไม่เป็นไรค่ะ” มิกิเอียงอายเล็กน้อย ด้วยที่อูลวาเป็นห่วงนาง เพราะเมื่อค่ำคืนทั้งคู่พร่ำพรอดรักกันจนเกือบรุ่งสาง นางค่อยๆยันกายขึ้น เผยให้เห็นอกสวยเต่งตึง และทรวดทรงที่บอบบาง หญิงสาวค่อยๆหยิบผ้าห่มมาปิดบังร่างเปลือยเปล่าไว้อย่างอายๆเมื่อรู้สึกตัวว่าไม่ได้สวมอะไร อูลวาเอื้อมข้ามตักของนางไปหยิบผ้าคลุมมาห่มไหล่ของนางไว้กันหนาว เขาเดินไปเปิดม่าน มองไปด้านนอก เห็นโพล่า หมียักษ์เพื่อนยากกำลังดื่มน้ำ มีชามู ชายร่างกำยำเคราครึ้มคอยแปลงขนให้อยู่ไม่ห่าง ถัดไปก็เป็นเหล่านักล่า ผู้กล้า ที่เตรียมอาวุธ และยานพาหนะ รถลากต่างๆ สิงสาราสัตว์ติดตามขบวน สุนัขลากเลื่อน พร้อมฝูงแมมมอท และกวางมูทสัตว์ที่ทนความหนาวเหน็บมากเกินใคร สำหรับแบกสัมภาระ และการเดินทางในวันนี้ อูลวาคิดถึงการเดินทางข้างหน้าแล้วก็ถอนหายใจยาว มิกิผู้เดินมาโอบร่างเขาจากด้านหลังรู้ดีว่าเขากังวลเพียงใดกับการเดินทางตามล่าศิลาภูผาสมบัติล้ำค่าของหมู่บ้านที่ถูกเคียนาทอกกับพวกช่วงชิงไปเมื่อหลายวันก่อน ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันแรกที่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตฉันท์สามี ภรรยากัน

“ข้าไม่อยากจากเจ้าไปเลยมิกิ เราเพิ่งจะได้ร่วมชีวิต ได้เป็นหนึ่งเดียวกันวันแรก เป็นเพราะเคียนาทอกแท้ๆ ถ้ามันไม่มาชิงศิลาภูผาไป หมู่บ้านของเราคงจะสงบสุขกว่านี้ นี่ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่จึงจะตามล่ามันเจอ ไม่รู้ว่าพวกมันมีกำลังมากมายเพียงใด หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าคงทำให้เจ้าต้องเสียใจ และข้าก็คงทนไม่ได้ หากข้าต้องทิ้งให้เจ้าต้องเดียวดาย”

“อย่าพูดอย่างนั้นอูลวาที่รักของข้า ท่านจะไม่เป็นไรค่ะ ท่านเก่งกล้าสามารถกว่าใคร และเป็นผู้ครอบครองหัวใจมังกร หัวใจศักดิ์สิทธิ์ผู้บันดาลความหัศจรรย์ให้แก่พวกเรา อย่ากังวลไปเลย จะไม่มีสิ่งใดมาพรากท่านไปจากข้าได้  ที่สำคัญ โพล่าบอกกับข้าว่าจะปกป้องท่าน และจะนำท่านกลับมาหาข้าค่ะ”

ท่ามกลางความเหน็บหนาว ไออุ่นจากสองร่างที่แนบชิดติดกันทำให้อูลวาคลายความว้าวุ่นลง เขาหันหลังกลับไปกอดร่างของหญิงสาวผู้เป็นที่รักไว้แนบแน่น พรมจูบจนทั่วใบหน้าของนาง หญิงสาวก็ซุกใบหน้าลงกับอกที่แน่นอุ่นของเขา เสียงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ และลมหายใจร้อนผ่าวที่ซอกคอของนาง ทำเอาใบหน้าขาวอมชมพูของมิกิค่อยๆแดงเรื่อขึ้น ร่างกายเริ่มอ่อนเปลี้ย นางค่อยๆผลักร่างอูลวาออกห่าง

“ไม่ได้ค่ะ สายมากแล้ว ทุกคนคงรอท่านอยู่ การเดินทางจะล่าช้าไม่ได้นะคะ ถ้าเราไม่ได้ศิลาภูผากลับคืนมา โอกาสที่หมู่บ้านเราจะพบกับภัยภิบัติก็จะยิ่งมีมากขึ้น หลังจากที่ท่านทำภารกิจเสร็จแล้ว อยากได้อะไร ข้าก็จะให้ค่ะ เพราะทั้งชีวิตนี้ก็ได้มอบให้ท่านแล้ว”

อูลวาส่งยิ้มให้นาง พร้อมทั้งก้มหัวลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน จมูกที่โด่งดูโดดเด่นของเขาก็ปัดจมูกที่เล็กจิ้มลิ้มของเธอล้อเล่นอยู่ไปมา ทำให้นางอดหัวเราะไม่ได้

“มิกิยอดรัก ข้าจะรีบทำภารกิจนี้ให้เสร็จ นำศิลาภูผากลับมายังหมู่บ้านเรา และหากกลับมาแล้ว สิ่งแรกที่ข้าจะทำก็คือ กอดเจ้าไว้ทั้งวันทั้งคืน กลืนกินเจ้าให้หายคิดถึงที่ต้องจากกันเสียหลายราตรี”

“อย่าทำอย่างนั้นเชียวนะ ข้าจะได้ตายคาอกท่านน่ะสิ”

“ข้าต่างหากที่จะตายเพราะความคิดถึงเจ้า”

หญิงสาว ส่งยิ้มให้ แล้วผละเดินไปหยิบดาบยาวคู่มือมาให้อูลวา นางปลดเชือกที่คาดหน้าผากของนางออกมาผูกไว้ที่ด้ามดาบ พร้อมทั้งจุมพิต แล้วส่งให้เจ้าของ

“หัวใจของข้าอยู่ในดาบคมพยัคฆ์นี้ มันจะคุ้มครองท่าน เหมือนที่ข้าจะคอยอยู่เคียงข้างท่านเสมอ ข้าจะรอคอยอยู่ทางนี้รอวันท่านหวนคืน และเมื่อท่านกลับมา ท่านต้องมอบหัวใจของท่านให้ข้าแทน”

อูลวาดึงร่างมิกิมากอดไว้อีกครั้งพร้อมทั้งกระซิบที่ข้างหูนางเบาๆว่า

“หัวใจของข้า เป็นของเจ้านานแล้ว”

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะดังโครมครามมาจากนอกกระโจม

“อะแฮ่ม หัวหน้า ท่านตื่นแล้วใช่ไหม ข้าไม่อยากจะขัดจังหวะท่านหรอกนะ แต่ตอนนี้ทุกคนพร้อมแล้ว จะให้ข้าบอกให้รอก่อนดีไหม แล้วจะให้เคลื่อนทัพสักกี่ยามดี”

ชามูเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูของกระโจมซึ่งเป็นห้องหอของอูลวากับมิกิ เขาส่งเสียงไปขัดกวนเวลาหวานของคู่ใหม่ปลามันอย่างจงใจ ทำให้อูลวาชะงักแล้วจุ๊ปากเสียงดังเหมือนกับไม่พอใจที่ชามูมาขัดในยามสำคัญ มิกิหัวเราะชอบใจ จนชายหนุ่มต้องจุมพิตให้นางหยุดหัวเราะ เขาคว้าผ้าคลุม แล้วนำมีดพกเหน็บที่เอว คว้าดาบคมพยัคฆ์ใส่ฝักดาบที่สะพายไว้ด้านหลัง หยิบย่ามใบใหญ่ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูกระโจม แล้วพบชามูยืนยิ้มร่าอยู่

“ชามู เจ้าอย่ามาทำรู้ดี ถ้าเตรียมการเสร็จแล้วก็รีบไปกันได้แล้ว”

“แหมๆ ทำเป็นมาโกรธ ข้าก็แค่ล้อเล่นน่าท่านหัวหน้า ข้าเข้าใจหรอกว่าวันแรกของชีวิตคู่มันหวานแหววแค่ไหน ว่าแต่ ท่านไปไหวแน่เหรอ พักอีกหน่อยก็ได้นะ”

ชามูผู้เป็นเหมือนพี่ชายของอูลวา เพราะทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน และฝึกซ้อม ร่วมรบ ร่วมล่าสัตว์อสูรกันมาตั้งแต่ทั้งคู่จับอาวุธได้ เขาชอบหยอกล้อ และกวนโมโหอูลวาเป็นประจำ แม้นว่าตอนนี้อูลวาจะเป็นถึงว่าที่หัวหน้าหมู่บ้านคนต่อไป รับช่วงต่อจากคิริม่าผู้เป็นพ่อ ตัวอูลวาเองก็ไม่เคยถือโกรธ เอาอารมณ์กับการหยอกเย้าของชามู ก็อาจจะมีปากเสียง ต่อปากต่อคำกันบ้าง แต่ก็เพราะทั้งคู่สนิทสนมกันมาก ยากจะมีสิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงมิตรภาพนี้ระหว่างพวกเขาไปได้

“จะต้องพักทำไมกันล่ะ ข้าก็ไม่ได้ไปทำอะไรที่ต้องใช้กำลังมากมายอะไรนี่ เลิกแหย่ข้าสักทีน่า ไปกันได้แล้ว”

ชามูมองข้ามไหล่อูลวาไป เห็นมิกิผู้อยู่บนเตียงสวมผ้าคลุมเรียบร้อย ส่งยิ้มทักทาย และโบกมือให้ ชามูโบกมือตอบ ยังไม่ทันได้อึดใจ อูลวาก็คว้าประตูปิดดังปัง แล้วดึงผ้าปิดประตูลงมา พร้อมทั้งมองดูชามู และหรี่ตาเหมือนจะเตือนไม่ให้ซุกซน

“คร้าบๆ ไปกันๆ เอ้า ไอ้หนูเตรียมตัว เราจะไปกันแล้ว”

บรรดานักล่าหนุ่มทั้งหมดที่กำลังเตรียมข้าวของ หันมาทำความเคารพอูลวาเมื่อเห็นเขาเดินมาใกล้ ส่วนอูลวาเอง ก็หันไปโค้งอีกทาง เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้าน คิริม่า คาเปียไตทอก เดินมาพร้อมกับบัลโด ที่ปรึกษาคนสนิท ชายแก่ผมขาวยาวผู้มีหน้าตาใจดี ตัวปุ้มปุ้ย เวลาเดินคล้ายกับนกเพนกวินก็ไม่ปาน

“จะออกเดินทางกันแล้วเหรอ” คิริม่าเอ่ยถามลูกชายเรียบๆ มองดูไพร่พลเหมือนจะตรวจตราความพร้อม

“ครับท่านพ่อ อากาศวันนี้ดีมาก คาดว่าไม่เกินค่ำของพรุ่งนี้น่าจะถึงมูลจาครับ”

“อย่าประมาท ระหว่างทางอาจจะเจอกับพวกวอลลัส หรือฝูงหมาป่า ยังไงเจ้าก็จงระวัง อย่าไปในเส้นทางที่อันตราย พ่อเชื่อว่าสองวันนี้ ทางมูลจาก็คงยังขนถ่ายสินค้าไม่หมด พ่อส่งสารไปบอกทางหัวหน้าของมูลจาไว้แล้ว ว่าทางเราจะพยายามไปถึงก่อนคืนเดือนแรม อย่างน้อยๆเจ้าจะได้มีเวลาเดินทาง ไม่ต้องเร่งรีบนัก เมื่อได้เสบียง และยามาแล้ว ก็จงรีบรุดหน้าไปทางเหนือ ข้าเชื่อว่าศิลาภูผาคงยังไม่ได้ถูกพวกเคียนาทอกทำลาย พวกมันต้องนำกลับไปช่วยจ่าฝูงของมันที่เจ้าทำบาดเจ็บไปครั้งก่อนเป็นแน่ ถึงตอนนั้นหากกำลังของมันมากกว่า ก็จงอย่าฝืน ถ้าภายในหนึ่งสัปดาห์เจ้ายังไม่ส่งข่าวกลับมา ข้าจะพาทัพฎีกาออกไปช่วยเจ้าอีกแรง”

“ขอบคุณท่านพ่อ แต่ขอให้วางใจ ข้าจะทำภารกิจนี้อย่างสุดความสามารถ อย่างไรเสียข้าก็เป็นถึงผู้ครองหัวใจมังกร”

“อย่าประมาทอูลวา เจ้าก็รู้ว่าเคียนาทอกไม่ใช่อสูรธรรมดาๆที่เราเคยเจอมา ต่อให้เจ้าครองหัวใจมังกร ก็อย่าหลงกลมันเป็นอันขาด ขอให้จำไว้ให้ดี”

“ขอบคุณท่านพ่อที่เตือนสติ ยังไงข้าจะระวัง และข้าก็จะไม่ให้ท่านต้องลำบากลงมือลงแรงเองหรอกครับ เอ่อ…แต่คงมีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องรบกวนท่าน”

“ว่ามาเจ้าลูกชาย”

“คือ… ถ้ายังไงข้าขอฝากมิกิไว้กับท่านด้วย เราเพิ่งจะแต่งงานกัน แต่ก็ต้องมาห่างกันตั้งแต่วันแรกที่ใช้ชีวิตคู่ ข้าไม่อยากให้นางเหงา หรือกังวลใจกับเรื่องของข้าจนไม่เป็นอันทำอะไร”

ฝ่ายคิริม่าได้ยินก็อมยิ้ม ด้วยรู้ว่าลูกชายรักใคร่ลูกสะใภ้คนนี้เพียงไร เขาคอยเฝ้าตามนางไม่ห่างตั้งแต่วันแรกที่นำนางมาที่หมู่บ้าน จนบัดนี้ทั้งคู่ก็เป็นคนๆเดียวกันแล้ว ตัวเขาเองก็เอ็นดูมิกิอยู่ไม่น้อย จะเปรียบเหมือนลูกสาวแท้ๆไปอีกคนเลยก็ว่าได้ เพราะความอ่อนหวาน มีน้ำใจ และความรักที่นางมีให้อูลวา ทำให้เขานึกรักนางประหนึ่งเลือดเนื้อเชื้อไข เขาจับบ่าอูลวา แล้วบีบเบาๆเมื่อจะย้ำให้ลูกชายของเขามั่นใจในสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะให้นุกก้าจะมาคอยดูแลนางในช่วงที่เจ้าไม่อยู่เอง เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย เอาล่ะ ถ้าทุกอย่างพร้อมแล้ว เจ้าก็ออกเดินทางเถิด แดดเริ่มจะแรงขึ้นแล้ว เดี๋ยวหิมะละลาย ทะเลน้ำแข็งจะเปราะ เจ้าจะต้องเดินทางอ้อมไปจะยิ่งเสียเวลา”

“ครับท่านพ่อ ท่านก็ ดูแลตัวเองด้วย”

คิริม่าไม่ตอบ แต่พยักหน้าเป็นการตอบรับ เขาเดินตรงไปที่โพล่า หมีขาวตัวยักษ์ซึ่งมีบังเหียน และอานคาดอยู่บนหลัง เขาลูบที่ต้นขาหน้าของมัน แล้วตบเบาๆ เหมือนจะฝากฝังชีวิตลูกชายสุดที่รักไว้ด้วย อูลวาเดินมาชิดลำตัวของเจ้าหมีขาว เขานำมือแนบอกแล้วโค้งให้คิริม่าก่อนค่อยๆย่างเหยียบเชือกที่มัดไว้เหมือนขั้นบันไดเล็กๆเพื่อให้เขาได้ขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังมันได้ เหลียวหลังมองไปที่กระโจมก็เห็นมิกิแหวกผ้าม่านส่งสายตาบอกลาเขา เขาส่งจูบตอบไป ก่อนหันไปบอกขบวนให้เคลื่อนพล

“เอาล่ะ ทุกคน ออกเดินทางได้”

เสียงแตรเขากวางดังไล่มากจากด้านหลังเป็นสัญญาณให้เริ่มออกเดินทาง คิริม่ามองดูทัพนักล่าอสูรเคลื่อนพลออกไปช้าๆ จนไปไกลลับสุดสายตา ครู่หนึ่งมิกิก็เดินออกมายืนเคียงข้าง เขาแลหลังกลับไปเห็นนาง ก็ส่งยิ้มให้ พร้อมทั้งจับไหล่ที่บอบบางทั้งสองข้างของนาง

“อย่าห่วงไปเลยนะมิกิ อูลวาของเจ้าจะต้องปลอดภัยกลับมา”

มิกิพยักหน้ารับ พร้อมทั้งส่งยิ้มให้ ทั้งคู่เดินตามกันกลับเข้าไปในหมู่บ้าน โดยไม่คาดคิดว่า การเดินทางตามทวงคืนศิลาภูผาของอูลวาผู้มีหัวใจมังกรนั้น จะเต็มไปด้วยอุปสรรค และภัยอันตรายมากมาย การเดินทางอันยาวนานเกินคาดคิด ความลึกลับสุดคาดเดาในปริศนาต่างๆของการไขความลับแห่งอดีต และการรอคอยที่ไม่มีวันสิ้นสุด มีเพียงความรัก ความหวัง และศรัทธาเป็นเดิมพันในสมรภูมิอันโหดร้ายนี้

ตำนานเหนือพื้นพิภพจรดดาราสุดจินตนาการ

โพล่า คิมหันต์ทระนง
******************************

ปฐมบท
“โพล่า…อดทนอีกนิดนะ ถ้าพายุหิมะหยุดลงเมื่อไหร่ ข้าจะรีบพาเจ้าไปหาแม่เฒ่าตูติก้า นางจะช่วยรักษาเจ้าให้หาย แข็งใจไว้นะเพื่อนยาก เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร อย่าลืมสิ ว่าเราจะกลับไปหามิกิด้วยกัน เจ้าสัญญากับนางไว้ว่าจะปกป้องข้ายังไงล่ะ”
อูลวาโอบร่างอันมหึมาของเจ้าหมีขาวคู่ทุกข์คู่ยาก ซึ่งบัดนี้ขนขาวๆของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเต็มไปหมด มีรอยคล้ายถูกของมีคมทิ่มแทงทั่วร่างหลายแผล เจ้าหมียักษ์ยังคงนอนหายใจรวยริน ดวงตาหรี่ปรือ ในถ้ำหิมะเล็กๆพอตัวของเจ้าหมีนั้น มีเพียงอูลวา ทายาทเพียงคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านคีลู ซึ่งเป็นผู้นำทัพของเหล่านักล่าอสูรทมิฬ และโพล่า หมีขาวร่างยักษ์ ที่อิงแอบ หยิบยืมไออุ่นของกันและกันมาช่วยประคองชีวิตให้รอดพ้นจากความตายที่กำลังมาร้องเรียกอยู่ข้างนอก ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอยู่นอกถ้ำ มองออกไปเห็นแต่สีขาวโพลน และยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว อย่างกับเสียงกรีดร้องของภูตปีศาจ อูลวาพยายามอ้าแขนทั้งสองข้าง เพื่อที่จะโอบร่างของโพล่าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ค่อยๆลูบฝ่ามือขึ้นลง พยายามเกลี่ยความอบอุ่นจากร่างกายของเขาผ่านฝ่ามือไปที่ตัวของมัน ปากที่สั่นระริกของเขาพร่ำพูด เรียกชื่อของเจ้าหมีอยู่อย่างไม่หยุดปาก ด้วยเกรงว่าเจ้าหมีเพื่อนยากจะหลับแล้วไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาอีก ฝ่ายโพล่าก็พยายามสุดกำลังที่จะฝืนเปลือกตาทั้งสองข้างไม่ให้หลู่หลบกลบม่านตาทั้งสอง ตาเบิกกว้างขึ้น แล้วค่อยๆหรี่ลงเป็นจังหวะตามเสียงเรียกของอูลวาที่บัดนี้ร่างของเขาเองก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเจ้าหมี เขาเสือกตัวเข้าไปซุกระหว่างอุ้งเท้าทั้งสองของมัน พลางหยิบซองกระดาษออกมาจากด้านในของเสื้อหนังสัตว์ตัวหนา ข้างในมีผงสีขาวๆอยู่เท่าหยิบมือ เขาค่อยๆเกลี่ยผงลงไปที่บาดแผลยาวลึกที่กลางหน้าอกของเจ้าหมี ทันทีที่ผงซึมเข้าเนื้อ เจ้าหมีก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด คงผลฤทธิ์ยาทำให้เกิดอาการแสบแทบขาดใจก็เป็นได้ มันหายใจถี่และแรง อุ้งเท้าทั้งสี่พยายามตะเกียกตะกาย แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือ มันจึงไม่สามารถขยับหนี หรืออาละวาดได้
“ทนนิดนะ มันจะช่วยให้แผลเจ้าทุเลาลง”
โพล่าค่อยๆหายใจช้าลง จนเข้าสู่จังหวะปกติ แวบนึงอูลวาเห็นน้ำใสๆเคลือบดวงตาของเจ้าหมีขาว และไหลหายลงไปในขนสีขาวเปื้อนเลือดของมัน เขาเองก็หลั่งน้ำตาตาม ด้วยความสงสาร เวทนาอย่างสุดหัวใจ และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ ความรู้สึกผิดต่อมัน เป็นเพราะความสงสัย เคลือบแคลงที่เขามีต่อเจ้าสัตว์ร่างยักษ์ที่ปกป้องเขามาทั้งชีวิต ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้
“ข้าขอโทษ…โพล่า …. ข้าขอโทษ…”
เขาซุกหน้าลงในขนฟูปุกปุยช่ำเลือดของโพล่า สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กเมื่อแรกขวบ โพล่าส่งเสียงครวญครางเหมือนกับว่า ถ้ามันพูดได้ คงจะบอกกับอูลวาว่า “ไม่เป็นไร ข้าไม่โทษท่านหรอกเจ้านาย” มันพยายามจะยันกายลุกขึ้น แต่ก็สิ้นหวัง เพราะบาดแผลยิ่งเปิดกว้าง และเลือดก็ไหลทะลักอีกระรอก อูลวารวบรวมกำลังทั้งหมดรั้งตัวของมันลงมานอนเหมือนเดิม และพยายามโอบกอดร่างของมันไว้จนแน่น ทั้งคู่ยื้อยุดกันอยู่ครู่ใหญ่ ก็ต่างพากันล้มตึงหมดแรง และผล็อยหลับหมดสติไปในที่สุด เพราะความเหนื่อยล้า ท่ามกลางความโหดร้ายของธรรมชาติ พายุหิมะที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดโดยง่าย ไม่มีใครรู้ว่าครั้งนี้อูลวา และโพล่าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราชไปได้อย่างไร

ณ ค่ายนักล่าอสูรทมิฬชายแดนเมืองโทจาร์

หญิงชราตาบอดนั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากองฟืนที่มีไฟแลมเลียอยู่เบาบาง เบื้องหน้าของนางถัดจากกองไฟให้ความอบอุ่น เป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคน สวมใส่ชุดคล้ายนักล่านายพราน ร่างกายแต่ละคนมีบาดแผลคนละไม่ต่ำกว่าสามสี่แห่ง และมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดขนสัตว์สีน้ำตาล คอยนำพาชุบน้ำแจกจ่าย และใส่ยาให้บรรดาชายหนุ่มตามบาดแผลที่ได้รับ พวกเขานั่งล้อมวงอยู่ในอาการสงบ เหมือนรออาณัติสัญญาณอะไรบางอย่าง หญิงชรายกมือขึ้นกำจี้ห้อยคอที่ทำมาจากเขี้ยวสัตว์ นางเอ่ยบางอย่างออกมา แต่ไม่ได้ศัพท์ไม่ได้ภาษาว่ามีความหมายอย่างไร ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงหวีดร้องของลมพายุด้านนอกก็สงบลง ทุกคนเมื่อได้สติก็เริ่มมองรอบตัว
“แม่เฒ่า พายุสงบแล้ว ฟ้าก็โปร่งด้วย คงจะปลอดภัยแล้ว ข้าว่า เราออกไปตามหาอูลวากันเถอะ”
ชายที่มีเครา ไว้ผมยาวครึ่งหลังลุกขึ้นชันเข่า ทำท่าจะคว้าหยิบดาบยาวที่วางอยู่ห่างออกไป แต่แล้วก็ชะงักเมื่อมือของหญิงสาวมาแตะไหล่ไว้ พร้อมทั้งส่ายศีรษะช้าๆ
“ข้าได้ยินเสียงร่ำไห้ และบทสวดขออภัยโทษต่อเทพแห่งคิมหันต์ เป็นเสียงของอูลวา มันเบามาก แต่ก็ยังได้ยิน”
หญิงชราเอ่ยเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่าจะบอกกล่าวกับใคร เพราะเสียงช่างเบาเหลือเกิน
“ถ้างั้นจะช้าอยู่ใย แม่เฒ่าตูติก้า บอกพวกเรามาเถิดว่าหัวหน้าอยู่ที่ไหน หากช้าไป เกิดพายุหวนย้อนกลับมา อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ เจ้าพวกหมาขี้เรื้อนระยำนั่นอาจจะหวนกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ ดีไม่ดีเราเองก็อาจจะไม่มีชีวิตกลับไปหมู่บ้านกันทั้งหมดนี่” ชายอีกคนที่สวมเสื้อเกราะสีแดงเอ่ยทักด้วยความกังวลใจ
“อูลวาจะกลับมา เราต้องรอที่นี่ เทพคิมหันต์จะนำพาอูลวาของเรากลับมา พวกเจ้าฟังข้า ชามู เจ้าไปเตรียมสมุนไพรไว้ นำน้ำมาต้ม โยเก เจ้าเอาที่นอน กับผ้าห่มมาเตรียมไว้สักสามสี่ผืน นุกก้า เจ้ากับคาจีกลับเข้าไปในหมู่บ้านก่อน บอกข่าวให้กับท่านคิริม่าทราบว่า เรากำลังจะพาลูกชายของท่านกลับไปที่หมู่บ้านก่อนรุ่งสาง”
ท่ามกลางความฉงนสงสัย คาจี ชายหนุ่มอายุน้อยที่สุดก็เอ่ยถาม
“แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านอูลวาจะกลับมา ตอนที่ท่านหายไปในพายุนั่น ร่ายกายของท่านหัวหน้าก็บอบช้ำมากแล้ว จนพวกเราต่างหมดหวัง แต่หลังจากนั้น เราก็เห็นโพล่าวิ่งฝ่าพายุตามท่านหัวหน้าเข้าไป จึงคิดว่าอย่างน้อยๆมันจะช่วยปกป้องหัวหน้าเอาไว้ได้ระยะหนึ่ง แต่มันเองก็บาดเจ็บสาหัส จากการโจมตีล่าสุด ข้าบอกตามตรง ข้าไม่มั่นใจเลยว่าทั้งคู่จะมีเรี่ยวแรงเหลือพอจะฝ่าพายุหิมะกลับออกมาได้”
ตูติก้า แม่เฒ่าตาบอดอายุร้อยปีเบิกตากว้าง เห็นเป็นดวงตาสีขาวกลมโตทั้งสองข้าง นางเหมือนกับมองเห็นนิมิตบางอย่างจากภายนอกกระโจม นางค่อยๆยันกายลุกขึ้น นุกก้า สาวสวยก็เข้าไปช่วยประคองร่างแม่เฒ่าไว้ ทุกคนก็ลุกตาม และช่วยกันเพ่งมองไปนอกกระโจม
“…โพล่า”
เสียงแม่เฒ่าร้องสั่นเครือ นาง พร้อมด้วยทุกคนในกระโจมค่อยๆย่างก้าวออกไปข้างนอก ภาพที่เห็นเบื้องหน้า คือ หมีขาวตัวใหญ่ที่ทั้งตัวเปรอะโชกไปด้วยเลือด ยืนหายใจฝืดฝาดอยู่ห่างกระโจมไปไม่ถึงสิบเมตร ที่หลังของมันมีร่างของนักล่าในชุดรบ พร้อมกับดาบยาวสะพายอยู่บนหลัง เมื่อลมพัดผ้าคลุมศีรษะออกก็พบว่าเป็นอูลวา ที่หลับใหลไม่ได้สติ แม่เฒ่ารีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเจ้าหมี ส่วนคนอื่นๆก็รีบวิ่งไปพาร่างของอูลวาลงมาจากหลังของโพล่า คนแรกที่ไปถึงคือ ชามู ชายหนุ่มผู้ไว้เครา และมีดวงตาสีน้ำตาลไหม้ เขาประคองร่างที่ไร้สติขึ้นมาโอบไว้ พลางหยิบกระบอกน้ำข้างเอวขึ้นมาค่อยๆรินใส่ปากของอูลวา
“อูลวา… อูลวา ทำใจดีๆไว้” ชามูพร่ำเรียกชื่ออูลวา แต่ดูทีท่าว่าชายหนุ่มจะไม่มีอาการอะไรตอบสนอง น้ำที่ชามูพยายามรินใส่ ก็ไหลออกนอกริมฝีปาก เปียกเปรอะไปถึงลำคอ
“ท่าจะไม่ดีแล้ว ลมหายใจเขาแผ่วเบามาก ตัวก็เย็นเป็นน้ำแข็งเลย รีบเอาเข้าไปในกระโจมเถอะ โยเก เจ้าไปเตรียมสมุนไพร ข้าจะพาท่านหัวหน้าไปทำแผลก่อน คาจี เจ้ามาช่วยข้าเอาผ้ามาปูที่นอนให้ท่านหัวหน้าที”
ชามูรีบแบกร่างของอูลวาเข้าไปในกระโจม โยเกก็เตรียมสมุนไพรสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บของอูลวา ส่วนคาจีก็ไปช่วยปูที่หลับที่นอนตามคำสั่งของชามู และนุกก้าก็ขึ้นรถเลื่อน แล้วเป่าแตรส่งสัญญาณให้เหล่าสุนัขลากเลื่อนพารถลากเคลื่อนไป ที่หมายของนางคือ หมู่บ้านคีลู ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากค่ายพักแรมของเหล่านักล่าอสูรทมิฬไปประมาณ 1 คืน แม่เฒ่าตูติก้ายังคงยืนเผชิญหน้าอยู่กับโพล่า ซึ่งบัดนี้ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป เลือดที่เคยไหลชุ่ม บัดนี้แข็งตัวจับขนขาวๆของมันเป็นก้อนกระจุก บาดแผลค่อยๆผสานเข้าหากัน ดวงตาของเจ้าหมีฉายแววเหนื่อยอ่อน คงเป็นเพราะการต่อสู้ที่ยาวนาน ทำให้มันเสียพละกำลังไปมาก และอาการบาดเจ็บที่เคยฟื้นตัวเร็วเหมือนเมื่อก่อน กลับหายช้า แม่เฒ่าเอ่ยพูดกับมันว่า
“ขอบคุณที่เจ้าพาเขากลับมา เจ้าคงเหนื่อยมากทีเดียว แต่ไม่ต้องห่วงนะ เราจะดูแลอูลวาอย่างดี เจ้าพักผ่อนได้แล้วล่ะ”
สิ้นเสียงแม่เฒ่า โพล่าก็เอนร่างมหึมาของมันลงช้าๆ และค่อยๆหลับตาลง จนหลับใหลไม่ได้สติไปในที่สุด ดูคล้ายจะสิ้นลม แต่ท้องที่ยังคงกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ เป็นสัญญาณบอกถึงการพยายามต่อสู้เพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อไปของมัน
“หลับเถิดเจ้าคิมหันต์”

ติดตามตอนต่อไป

“ ฉันลงตรงนี้แหละ ”

“ ไม่เอาน่านิก ไม่ไปบ้านฉันก็ไม่ไป ฉันจะไปส่งนายให้ถึงบ้าน ฝนตกแบบนี้นายจะลงไปได้ยังไง ”

“ แต่ว่า รถคงยังติดอีกนาน อีกสองแยกก็ถึงบ้านนายแล้ว จะได้ไม่ต้องฝ่ารถติดไปถึงคอนโด ”

“ ไม่เป็นไรหรอก ถ้ารถติดมันจะหมายถึงการที่ฉันได้อยู่กับนายให้นานขึ้น มันก็คุ้มค่าแล้ว ”

ผมไม่รู้ว่าจะปั้นหน้าอย่างไรดี ในรถที่มีเพียงแค่เราสองคน และเมื่อครู่เราก็เพิ่งจูบกันอย่างดูดดื่ม ผมกลัวใจตัวเองเหลือเกิน ในคืนที่เป็นใจแบบนี้ ผมอาจจะเผลอตัวเผลอใจให้กับความใจดี และอ่อนโยนของเมฆขึ้นมาก็ได้ ถึงตอนนั้น ผมก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าผมจะเสียใจหรือเปล่า แล้วคุณติจะให้อภัยผมไหม

ในขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ผมก็ตกใจเมื่อโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น เป็นสายจากคุณเรวัติ

“ สวัสดีครับคุณเรวัติ ”

“ คุณนิกครับ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ”

“ เอ๊ะ… เอ่อ ผมอยู่ในรถเพื่อนครับ เขากำลังจะไปส่งผมที่คอนโด ”

“ บอกผมได้ไหมครับว่าตอนนี้คุณนิกอยู่ตรงไหนแล้ว ”

ผมสงสัยว่าทำไมเขาถึงอยากรู้ แล้วพอเมื่อบอกไปแล้ว เขาก็ตอบกลับมาว่า

“ คุณนิกลงตรงแยกหน้านะครับ ผมเข้าใจว่าจะมีร้านมินิมาร์ทอยู่ตรงใกล้ๆหัวมุมถนน รออยู่ตรงนั้นนะครับ อีกสิบนาทีผมจะไปรับคุณนั่น ”

“  เอ๋… ทำไมล่ะครับ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าฮะ “

“ ผมจะอธิบายระหว่างทางครับ ตอนนี้ขอให้ลงไปรอผมที่นั่นก่อน “

“ ครับ… งั้นเดี๋ยวพบกัน ”

“ มีอะไรหรือเปล่านิก ” เมฆปล่อยมือจากที่จับเกียร์ มากุมมือผม เขามองเหมือนจะอ่านทุกอย่างจากในดวงตาที่บอบช้ำของผม

“ ฉันต้องลงแล้ว ตรงแยกหน้ามีมินิมาร์ท ฉันจะลงที่นั่น ”

“ เอ๊ะ… ทำไมกันล่ะ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะไปส่งถึงคอนโดน่ะ ”

“ เห็นทีจะไม่ได้แล้ว คนของคุณติจะมารับฉัน ขอบใจนายมากนะสำหรับทุกอย่าง “

“ นิก แล้วนายอยากไปหรือเปล่า ถ้าไม่อยากไป ฉันสามารถพานายไปได้ทุกที่ที่นายอยากจะไปนะ ”

ไฟเขียวแล้ว รถแล่นไปจนเห็นร้านมินิมาร์ทอยู่ข้างหน้า ผมบีบกระชับมือของเมฆที่เกาะกุมมือของผมไว้ ก่อนที่จะค่อยๆคลายมือออก ผมยิ้มแล้วพยักหน้า มือก็จับที่ที่เปิดประตูรถ

“ ฉันจะลง ช่วยเปิดประตูให้ด้วย… ”

“ …คงห้ามนายไม่ได้สินะ ”

“ ขอโทษนะ… ”

“ ไม่เป็นไร “

ผมเปิดประตูก้าวออกรถไป ได้ยินเสียงเมฆลอยผ่านสายฝนมาว่า

“ … คราวหน้า ถ้าเขาทำนายเจ็บช้ำน้ำใจอีก… ฉันจะไม่ปล่อยนายไปง่ายๆแบบวันนี้แน่ ”

เขาเหมือนไม่ค่อยอยากจะออกรถไปนัก ด้วยที่ก็ไม่ได้เร่งความเร็วมากมายอะไร แต่เนื่องจากรถที่มาข้างหลังปีบแตรไล่ เขาจึงจำใจต้องเร่งความเร็วออกไปอย่างเสียไม่ได้ ผมมองดูรถของเขาแล่นหายไปในหมู่รถมากมายเบื้องหน้า ผมรู้สึกเหมือนกับว่าที่พึ่งพิงอีกแห่งของผม กำลังเคลื่อนห่างออกไปช้าๆ ผมยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ที่ทั้งอ่อนแอ และไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเองมากพอ ไม่เข้าใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร การที่วันนี้ผมยอมให้เมฆจูบ แล้ววันหน้าหากผมเกิดอ่อนแอเช่นวันนี้อีกเล่า จากจูบ อาจจะทำให้เราต้องผูกพันกัน แล้วถึงเวลานั้น ผมคงไม่เหลือค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่มองหน้าคุณติได้อีกต่อไป

ผมยืนรออยู่ไม่กี่อึดใจ รถสปอร์ตคันสีดำที่คุณเรวัติมักจะขับก็มาจอดอยู่เบื้องหน้า คุณเรวัติออกมาจากรถพร้อมทั้งถอดเสื้อสูทมาบังฝนให้ผม เพราะเห็นว่าผมเปียกปอนจากการที่ยืนอยู่ชิดริมถนน ไม่ได้เข้าไปยืนในที่กำบัง

“ ทำไมถึงมายืนตากฝนล่ะครับ ”

คุณเรวัติเปิดประตูแล้วดันผมเข้าไปที่เบาะหลัง ผมรู้สึกตัวว่าไปเบียดใครคนนึงเข้าจึงเอ่ยขอโทษไปโดยยังไม่ทันได้มองหน้า

“ ข… ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่ามีคนอยู่… คุณติ! ”

ผมเกือบลืมหายใจ เมื่อชายคนที่นั่งอยู่เคียงข้างผมนั้นคือ คุณติ คนที่ผมโหยหาอยากเจอมาตลอดสี่วันมานี้ ผมจับแขนทั้งสองข้างของคุณติ กำแขนเสื้อทั้งสองข้างแน่นจนยับย่นไปหมด ผมอยากให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป รอยยิ้มของคุณติที่ผมเห็นนั้น ยิ่งทำให้ผมเหมือนอยู่ในฝัน

“ คุณติจริงๆเหรอครับ… ผมฝันไปหรือเปล่า ”

คุณติไม่ได้ตอบ เขาดึงผมเข้าไปกอดแน่น กลิ่นบุหรี่ที่แรงกว่าทุกครั้งปนกับโคโลญ กลิ่นที่ผมคุ้นเคย เป็นกลิ่นที่ติดตัวเขาตลอดเวลา ผมซุกหน้าที่กำลังเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาซึ่งบัดนี้ไหลไม่หยุดลงกับอกของเขา ตัวของผมที่ตอนแรกสั่นเทาจากความหนาวเหน็บที่เปียกปอนจากฝน บัดนี้ ไออุ่นจากตัวคุณติ โอบร่างผมไว้ จนเหมือนร่างของเราทั้งสองจะหลอมรวมกัน

“ นิ่งซะ ไม่ต้องร้อง ฉันอยู่นี่แล้ว ” คุณติลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยน มันทำให้ผมสงบลงได้

“ …ทำไมคุณติไม่ติดต่อมาบ้างเลยล่ะครับ แล้วทำไมคุณติถึงไม่บอกผมล่ะครับว่าจะกลับมาวันนี้ ”

“ ฉันต้องขอโทษเธอด้วย มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ฉันคิดว่าจะจัดการให้เรียบร้อยก่อนถึงค่อยกลับมา แต่ถึงตอนนี้อะไรๆมันเปลี่ยนไปแล้ว ”

“ คุณติหมายถึงเรื่องอะไรหรือครับ…  หรือว่าเรื่อง งานหมั้น ”

“ เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องสำคัญกว่านั้น ถ้าฉันไม่กลับมาก่อน ฉันอาจจะยิ่งทำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้ ”

“ คุณติ… คุณทราบ ” 

“ รู้ไหมนิก พอฉันรู้ว่าคุณยุวเรศโทรมาเจอเธอ ฉันแทบอยากจะกลับมาหาเธอเสียเดี๋ยวนั้น มีหลายเรื่องที่ฉันต้องอธิบาย ฉันไม่คิดว่าเธอจะมารับรู้เรื่องต่างๆในลักษณะนี้ “

“ … ผม … ผมไม่เป็นไรหรอกครับ “ ผมผละตัวออกจากคุณติ พยายามจะหันหนีเพื่อซ่อนใบหน้าอันเปียกปอนจากฝน และน้ำตา และดวงตาของผมที่บอบช้ำเพราะต้องร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งแล้วในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

“ ผมเป็นแค่คนอาศัย เป็นภาระให้คุณติ ไม่มีสิทธิ์จะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตของคุณติอยู่แล้ว แต่ผมมันเห็นแก่ตัว หัวใจของผมมันช่างร้ายกาจ คิดว่าไม่ยุติธรรมเลยที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องที่คุณติไม่เคยบอกผม ผมไม่เคยรับรู้เรื่องของคุณติเลย ไม่เคยรู้ว่าคุณมีคู่หมั้น ผมเป็นคนทำให้ทุกอย่างพังทลาย ทั้งชีวิตผมเอง หรือแม้แต่หัวใจ “

“ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ ฉันเองต่างหากล่ะที่ผิด ฉันควรจะบอกเธอเสียก่อนหน้านี้ อธิบายให้เธอได้รับฟังเรื่องราวทุกอย่าง ไม่น่าปล่อยไว้ให้ทุกอย่างมันล่วงเลยมาถึงขนาดนี้ เธอจะตบตีฉันก็ได้ แต่ขอให้ฉันได้อธิบายให้เธอฟังก่อน “

“ ไม่มีอะไรที่คุณติจะต้องอธิบายหรอกครับ… คุณติปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมไปตามทางที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก “

“ ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น ฉันรักเธอนะนิก แค่นี้เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ “

“ คุณติบอกว่ารักผม ทั้งๆที่คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว คุณจะให้ผมทำตัวยังไง จริงๆผมน่าจะรู้อยู่แล้ว ว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ผมไม่น่าปล่อยให้ตัวเองถลำลึกเลย ”

“ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกนะ ที่ถลำลึก ฉันเองก็ตกลงไปอยู่ในหลุมนั้นกับเธอด้วย เราทั้งคู่ไม่มีทางปีนขึ้นมาจากหลุมนั้นได้อีกแล้ว และฉันจะพิสูจน์ให้เธอดู ว่าที่ฉันพูดไปทั้งหมด เป็นความจริง ไม่ใช่แค่ฝัน ”

คุณติช้อนดวงหน้าของผมขึ้นมอง ดวงตาคู่สวย แต่ช่างปวดร้าวเหลือเกินของเขากำลังร่ายเวทมนต์บางอย่างใส่ผม ครู่เดียวผมก็เหมือนเคลิ้มไปกับรสจูบของคุณติที่ผมแสนจะกระหาย ผมเพลิดเพลินกับการจูบเนิ่นนานนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือที่ใหญ่ของคุณติลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของผม ริมฝีปากของเขาไล่เลาะมาที่ลำคอของผม ลมหายใจอุ่นๆของเขา ทำให้ผมสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“ …คุณติ อย่าทำแบบนี้ ยิ่งคุณทำแบบนี้… ผมจะยิ่งไม่อยากจากคุณไป “

“ งั้นพอเรากลับถึงคอนโดเมื่อไหร่ ฉันจะทำยิ่งกว่านี้ จะให้เธอโหยหาแต่ฉัน ต้องการฉันทุกค่ำคืน อยากอยู่ข้างๆกายฉันตลอดไป ”

“ แล้วนี่… เรากำลังจะไปไหนครับ นี่ไม่ใช่ทางไปคอนโดของคุณนี่ ”

“ ฉันจะไปทำให้เรื่องวุ่นวายต่างๆมันจบลง เธอจะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป ”

ตอนนั้นผมไม่รู้ความหมายที่คุณติบอกเลยแม้แต่นิด คิดอยู่อย่างเดียวว่า หลังจากคืนนี้ไป ผมกับคุณติคงไม่เหมือนเดิม เขาจะต้องเตรียมตัวแต่งงาน และผมก็จะต้องออกไปจากชีวิตของคุณติ เรื่องระหว่างเราสองจะต้องจบลงในเวลาอันแสนสั้น แต่ผมรู้ดีว่า เวลาไม่สำคัญเท่ากับการที่ได้อยู่กับคุณติ ผู้ที่อยู่กับผมทั้งในช่วงทุกข์ระทมที่สุด และสุขสมที่สุด ผมไม่เสียใจ ที่เราได้ผูกพันกัน ไม่เคยนึกเสียใจเลยแม้สักนาที จนกระทั่งถึงทุกวันนี้

เรามากันที่คฤหาสน์ลังหนึ่งที่อยู่ในหมู่บ้านจัดสรร ไกลมาจากคอนโดของคุณติพอสมควร ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ว่าคุณติมาพบใคร มาทำอะไรกันที่นี่ ตอนนั้นผมสับสน และกังวลใจอย่างมาก แต่คุณติก็เดินจูงมือผมเข้าไป เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย จนเข้าไปถึงในห้องรับแขก คุณเรวัติโค้งให้เราที่ประตูด้านหน้า แล้วยืนรออยู่ตรงนั้น ก่อนที่คุณติจะเปิดประตูเข้าไป ในห้องรับแขกนั้นมีคนอยู่ที่นั่นสามคน เป็นหญิงสาวสูงวัยคนหนึ่ง แต่หน้าตายังคงความสวยแบบผู้ใหญ่ ทั้งยังแฝงความดุเอาไว้ในดวงตาอันแหลมคมนั้น อีกคนที่นั่งข้างๆกันเป็นหญิงสาวที่สวยมาก อายุอานามของเธอไม่น่าจะเกินยี่สิบหกได้ ผิวพรรณสวย ผมสีน้ำตาลเข้ม หยิกยาวสลวยละแผ่นหลังที่เปิดเว้า ด้วยเพราะชุดที่สวมใส่นั้นเป็นลักษณะคล้องคอ ชุดสีแดงสดขับให้ผิวของเธอยิ่งดูขาวสว่าง เธอช่างดูเจิดจรัส ยิ่งกว่าแสงโคมระย้าของห้องรับแขกอันโอ่โถงนี่เสียอีก ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมข้างๆหญิงสาว เป็นชายสูงวัยที่ดูหน้าตาเป็นมิตร ใส่ชุดสูทภูมิฐาน แม้จะในยามนี้แล้ว แต่กระนั้นก็น่าแปลกที่ไม่ได้ดูแล้วขัดตาแต่อย่างใด รอยยิ้มของเขาผุดขึ้น เมื่อเราทั้งสองคนก้าวเข้าไป ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกมือไหว้พวกเขา เนื่องจากผมเป็นผู้มีอาวุโสน้อยที่สุดในที่นั้น คุณติยิ้มเมื่อเห็นผมทำอย่างนั้น ส่วนคนที่รับไหว้มีเพียงชายสูงวัยท่าทางใจดีเพียงคนเดียว

“ เอ้า… พานิกมานั่งสิติ เด็กๆเอาน้ำเอาขนมมาให้คุณติกับคุณนิกหน่อยเร็ว ” ชายคนนั้นบอกสาวรับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ

“ สวัสดีครับคุณพ่อ คุณยุ น้องศิ ”

คุณพ่ออย่างนั้นเหรอ? ผมนึกว่าคุณพ่อของคุณติอยู่ที่อเมริกาเสียอีก หรือว่าท่านกลับมาพร้อมคุณติ แต่จะว่าไปแล้ว หน้าตาของพวกเขาก็ไม่ได้มีส่วนคล้ายกันแม้แต่น้อย แล้วถ้าไม่ใช่ คุณพ่อคนนี้ของคุณติเป็นใคร แล้วทำไมท่านถึงรู้จักผม

“ นี่ก็ดึกแล้ว วันนี้จะค้างที่นี่หรือเปล่าจ้ะติ ” คุณยุวเรศ คือ สาวสูงวัย เอ่ยขึ้น สายตาอันเย็นชาของเธอมองมาที่ผม

“ คงไม่หรอกครับ ผมจะมาแจ้งเรื่องงานหมั้นของผมกับน้องศิให้จบ จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีก ”

สีหน้าของคุณศศิกานต์ซีดเผือดลง ส่วนคุณยุวเรศก็ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าเย็นชาอย่างนั้น ผมปั้นหน้าไม่ถูก มือที่เย็นขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มสั่นอีก แต่คุณติก็กระชับมือข้างนั้นไว้แน่น เขาหันมามองหน้าผม แล้วส่งยิ้มให้ ผมสงบใจลงได้อีกครั้ง

“ ความจริงผมควรจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ต้องทำให้คนที่ผมรักต้องเสียใจ ผมจะขอยกเลิกงานหมั้นระหว่างผมกับศศิกานต์ และถอนหุ้นออกจากห้างในเครืออิสราที่ศศิกานต์ดูแลทั้งหมด “

คุณยุวเรศถึงกับยืนขึ้น ส่งสายตาเกี้ยวกราดมาที่ผม ส่วนคุณศศิกานต์ ก็พยายามฉุดรั้งมือคุณยุวเรศ ให้เธอนั่งลง คุณศศิกานต์เอง ก็เริ่มแสดงอาการไม่พอใจด้วยเช่นกัน มีแต่เพียงคุณพ่อของคุณติ ที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยไว้ ไม่พูดจาคำใด

“ คุณพ่อครับ คุณยุ ผมไม่อยากให้เอาเรื่องธุรกิจกับความรักมาปนกัน ผมเคารพคุณยุ และเข้าใจดีว่าคุณต้องการให้ผมแต่งงานกับศศิกานต์เพื่ออะไร แต่ผมยอมรับไม่ได้ และที่ผมไม่เคยพูด ไม่เคยปฏิเสธ ก็เพราะผมไม่อยากให้คุณพ่อ กับคุณยุต้องไม่สบายใจ และคิดไว้ว่าวันหนึ่งจะต้องบอกให้ท่านทั้งสองทราบเรื่องคนรักของผม ผมมีคนรักอยู่แล้ว ผมไม่สามารถแต่งงานกับศศิกานต์ได้ ”

“ พี่ติ ศิไม่สนใจเรื่องคนรักรายทางของพี่หรอกค่ะ ศิเข้าใจและยอมรับมันได้ แต่นี่พี่กำลังจะทำให้เราสองครอบครัวต้องมาบาดหมางกันนะคะ ”

“ ฉันไม่นึกมาก่อนเลยว่าเธอจะกล้ามาบอกยกเลิกงานหมั้น ทั้งๆที่เวลามันก็ล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว เธอคิดว่าฉันเป็นหัวหลักหัวตอไม่มีความคิดหรือยังไง คิดอยากจะทำ หรือไม่ทำอะไรก็ไม่ต้องบอกกล่าวกันอีกแล้ว ”

“ เอาล่ะ คุณยุ ลูกศิ ติเองก็คงมีเหตุผลของเขาไม่ใช่เหรอ ผมเอง ก็ไม่สนับสนุนให้มีงานหมั้นต่อไป ถ้าเด็กสองคนเขาไม่ได้รักได้ชอบกัน แล้วอีกอย่างทุกวันนี้ครอบครัวเราก็ไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่จำเป็นต้องยึดถือเรื่องในอดีตอีกต่อไป ติเองก็ต้องเลือกทางเดินของเขา ของครอบครัวเขา ใช่ไหมล่ะ ”

“ แต่…! ”

“ ผมยอมคุณยุมามากแล้วนะครับ ผมไม่อยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวต่างๆอีก ถือซะว่า นี่เป็นสิ่งแรก และสิ่งเดียวที่ผมจะขอคุณยุก็แล้วกัน ”

ดูคุณยุวเรศจะไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอยังคงมองมาที่เราสองคนอย่างเคียดแค้นชิงชัง

“ เธอจะทวงบุญคุณจากฉันอย่างนั้นเหรอ ”

“ หามิได้ครับคุณยุ แต่ผมจะขอคงความสัมพันธ์ของเราสองครอบครัวไว้เพียงเท่านี้ ไม่ขอผูกพันมากไปกว่านี้แล้ว ขอให้โปรดเข้าใจผมด้วย แล้วทางผมจะจัดเรื่องงานแถลงข่าวให้ เอาให้สมเกียรติของศศิกานต์เลยก็ยังได้ ”

“ คนรักของพี่ติเป็นใครกัน นังแคทรียาเหรอคะ ” คุณศศิกานต์ร้องถามทั้งน้ำตา

ขณะที่กำลังสงสารคุณศศิกานต์อยู่นั้น อยู่ดีๆคุณติก็ดึงผมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด ผมตกตะลึง แต่พอรู้ตัวก็พยายามจะขัดขืน

“ คุณติ… ทำอะไรน่ะ ”

“ คนๆนี้แหละ คนรักของผม ” คุณติจุมพิตผมอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนทั้งบ้าน ตอนนั้นผมเหมือนสติขาดห้วงไป ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่น ได้ยินเสียงคุณศศิกานต์ และคุณยุวเรศร้องกันเสียงหลง คนเดินผ่านไปมา ภาพต่างๆซ้อนกันยุ่ง มารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในรถแล้ว คุณติเป็นคนขับ มือของเขากุมมือของผมไว้จนแน่น

“ คุณ… คุณติ นี่เรากำลังจะไปไหนกันครับ ”

“ กลับไปคอนโดของเรายังไงล่ะ ”

“ แล้วคุณเรวัติ คุณเรวัติไปไหนแล้วล่ะครับ ทำไมคุณติถึงมาขับรถเอง ”

“ ฉันให้เรวัติขับรถพาคุณพ่อ… คุณดนัยไปส่งที่สนามบินน่ะ คุณดนัยจะเดินทางไปอเมริกาเพื่อไปผมกับคุณพ่อของฉัน ”

“ คุณพ่อ คุณดนัย… คุณพ่อคุณที่อเมริกา ผมสับสนไปหมดแล้วฮะ แล้วเรื่อง… ”

“ กลับถึงคอนโดเมื่อไหร่ ฉันจะเล่าเรื่องทุกอย่างของฉันให้เธอฟัง ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรเลยนะ ”

เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกจนถึงที่คอนโด พอเราก้าวเข้าห้องรับแขกมา คุณติก็โอบไหล่ผมเดินมานั่งลงพร้อมกันที่โซฟา คุณตินั่งหลังพิงพนัก หลับตาลงครู่หนึ่ง ผมเอื้อมไปแตะที่แก้มของเขา ตัวของเขาร้อนเหมือนมีไข้

“ คุณติ… คุณติกำลังไม่สบายเหรอครับ “ เขาจับมือผมไปแตะไว้ตรงที่อกข้างซ้าย

“ ถ้าหัวใจฉันยังเต้นอยู่ ก็แปลว่าฉันสบายดี มานี่สินิก “ คุณติผายมือออก เหมือนจะบอกให้ผมเข้าไปในอ้อมอกนั้น ผมจึงค่อยๆแทรกตัวเข้าไป แต่แล้วแรงอันมหาศาลของคุณติ ก็รั้งตัวผมเข้าไปกอด ตอนนี้ผมนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา โดยที่ตัวของผมทั้งตัวถูกอ้อมแขนที่อบอุ่นแข็งแรงกอดแนบแน่น ร่างเราชิดกันจนผมสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจเต้นจากอกของคุณติ และไอร้อนจากร่างของเขา คุณติวางศีรษะของเขาลงที่ไหล่ของผม แล้วเขาก็เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่าง

“ ตอนนี้เธอคงสับสนไปหมดแล้วสินะ เอาล่ะ ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ฉันเกิดมาเป็นลูกคนเดียวของคุณพ่อคุณแม่ คุณแม่ของฉันเป็นคนอเมริกัน ส่วนคุณพ่อเป็นคนไทยไปเปิดกิจการที่นั่น ท่านทั้งสองพบกัน และรักกัน หลังจากท่านแต่งงานกันได้หนึ่งปีฉันก็เกิดมา แต่ฉันไม่มีความทรงจำเรื่องของแม่เลย เพราะเมื่อฉันอายุได้เพียงสองขวบ คุณแม่ก็มาด่วนจากไปเพราะป่วยหนัก คุณพ่อจึงเป็นคนที่เลี้ยงดูฉันมาตลอด พอฉันอายุได้สิบห้า ฉันก็มาอยู่เมืองไทยกับครอบครัวของคุณดนัย และคุณยุวเรศ คุณดนัยเป็นเพื่อนรักของพ่อฉัน ตอนนั้นท่านรับฉันเป็นลูกบุญธรรม เพราะว่าคุณดนัย และคุณยุไม่มีลูกชาย และอยากให้ฉันเป็นทายาทแทน ครอบครัวนี้ดูแลฉันตอนที่อยู่ที่เมืองไทย แต่ค่าใช้จ่ายในการดูแลฉัน แล้วก็เรื่องส่งเสียให้เรียน คุณพ่อของฉันเป็นคนส่งมาให้ทั้งหมดจากอเมริกา แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อส่งเงินมา ฉันติดต่อคุณพ่อไม่ได้ คุณดนัยก็ไปสร้างกิจการใหม่ที่ต่างประเทศ ตอนนั้นคุณยุก็กุเรื่องต่างๆนานาบอกว่าพ่อของฉันแต่งงานใหม่ ไม่มาใส่ใจฉันอีกแล้ว ฉันจึงต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับคุณดนัย ฉันที่โกรธพ่อเสียมากมาย ก็ตอบรับเรื่องการแต่งงานกับศศิกานต์ ลูกสาวของคุณยุ และรับจะบริหารงานของบริษัทในเครือสหัสธาราต่อไป ฉันอยู่ที่บ้านนั้นเกือบห้าปี แต่ตอนหลังฉันก็มารู้ความจริงว่า คุณยุวเรศนำเงินที่พ่อของฉันส่งมาไปลงทุนทำธุรกิจกับบริษัทที่เป็นคู่แข่งของพ่อฉัน ในขณะที่คุณดนัยซึ่งอยู่ต่างประเทศก็ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วยเลย

ฉันรู้ความจริงทั้งหมด เพราะคุณพ่อส่งให้เรวัติมาตามหาฉัน และพาตัวฉันกลับไปอเมริกา หลังจากนั้น ฉันก็กลับไปอยู่กับคุณพ่อโดยที่ไม่ได้ร่ำลาบ้านทางนี้เลย คุณดนัยเมื่อรู้เรื่องทุกอย่าง ก็เสียใจเป็นอย่างมาก ถึงกับยอมให้หุ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของห้างที่คุณดนัยเป็นเจ้าของอยู่ มาเป็นห้างในเครืออิสราของคุณพ่อแทน และยอมให้เรื่องการสัญญาแต่งงานของฉันกับศศิกานต์เป็นโมฆะ แต่ว่าจนแล้วจนรอด คุณยุก็ไม่เคยสำนึก หรือตัดใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเมื่อฉันเรียนจบปริญญาโทที่อเมริกา แล้วกลับมาบริหารงานแทนคุณพ่อที่ประเทศไทย เธอก็ยังคงคอยให้คนเขียนข่าวเสียหายของฉัน ไม่ว่าฉันจะไปมีสัมพันธ์กับใคร ใกล้ชิดผู้หญิงคนไหน นักข่าวก็ไม่เคยปล่อยฉัน จนภาพลักษณ์เสือผู้หญิงมาเกาะติดตัวฉันอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ แต่ฉันก็ไม่เคยใส่ใจกับเรื่องนี้เลย ศศิกานต์เอง ฉันก็ไม่เคยไปยุ่งด้วย ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมา ฉันไม่เคยเห็นศศิกานต์เป็นอะไรมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ส่วนตัวเขาเองก็คบผู้ชายไม่เลือกหน้าหลังจากที่ฉันกลับไปอเมริกา ฉันจึงคิดมาตลอดว่า ในเมื่อไม่มีใครเดือดร้อนกับเรื่องที่เกิด ทั้งฉัน ทั้งศศิกานต์ เราก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องข้องแวะ เกี่ยวข้องกันอีก และก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอรับรู้ เพราะเธออาจจะสะเทือนใจ แต่ฉันคิดผิด ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องราวต่างๆมายืดเยื้อมานานขนาดนี้ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ควรต้องเป็นเรื่องที่ทำให้เธอต้องมาเสียใจเลย ฉันขอโทษนะนิก ขอโทษจริงๆที่ทำเธอเสียใจ “

ผมฟังเรื่องที่คุณติเล่าอย่างตั้งใจ ตลอดเวลาที่เขาเล่านั้นดูเขาข่มขื่น และปวดใจ เหมือนเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากนึกถึง แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องที่แสนปวดร้าวแค่ไหน เขาก็ยังอุตส่าห์เล่าให้ผมฟัง ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ผมรู้สึกว่า เราสองคนเข้าใกล้กันมากขึ้นอีกนิด ผมหันหลังกลับไปสวมกอดคุณติ ลูบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วพูดปลอบประโลมเขาที่กำลังตัวสั่น

“ ขอบคุณครับ… ขอบคุณที่เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟัง ผมดีใจที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของคุณ ”

“ ทำไมต้องขอบคุณฉันด้วยล่ะ ฉันทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ ฉันปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียว ทำให้เธอต้องว้าวุ่นใจ ”

“ ผมขอบคุณที่คุณติอุตส่าห์นำเรื่องที่ทุกข์ใจของคุณมาเล่าให้ผมคนนี้ฟัง ผมที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลย ไม่ควรแม้แต่จะมีสิทธิ์รับรู้อะไรจากคุณทั้งนั้น ”

“ ทำไมเธอถึงจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ ”

“ เพราะผมเป็นเพียงลูกหนี้ของคุณ “

“ ผิดแล้ว นับจากนี้ เธอจะไม่ใช่ลูกหนี้ของฉันอีกต่อไป เธอคือ คนที่ฉันจะรัก และมอบชีวิตทั้งหมดให้ เพราะฉันต่างหากที่เป็นหนี้รักเธอ “

คุณติค่อยๆโน้มวางร่างผมลงบนโซฟา เรากอดก่ายแลกรสจูบกันอย่างเร่าร้อน ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าต้องการเขามากมายขนาดนี้ เพราะเราเคยกอดกันทุกวัน วันละไม่รู้กี่หน ผมคิดถึงกลิ่นกายของเขา และสัมผัสจากเขา ที่บางครั้งอ่อนโยน บางครั้งดุดัน แค่คิด มันก็ทำให้หัวใจผมเต้นรัว

“ รอเดี๋ยวนะ… ฉันว่าฉันน่าจะไปอาบน้ำล้างตัวก่อน ฉันเดินทางมาเกือบสิบสามชั่วโมง ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นบุหรี่ยังติดตามตัวอยู่เลย ” ขณะที่คุณติจะลุกขึ้น ผมก็รั้งร่างของเขาลงมาทาบทับร่างของผมไว้ดังเดิม ผมซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา แล้วสูดดมกลิ่นกายที่ผมถวิลหามาหลายวัน

“ ไม่ต้องครับ ผมชอบกลิ่นตัวคุณแบบนี้ ผมต้องการคุณ กอดผมเถอะครับ ทำให้ผมเป็นของคุณที่นี่ เดี๋ยวนี้เลย ”

“ นิก… เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เธอบอกว่าต้องการฉัน ฉันดีใจจริงๆ ดีใจจนฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บเหลือเกิน ”

“ ไม่เป็นไรครับ ถ้าคนที่กอดผมคือ คุณติ ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหนผมก็ทนได้ ผมคิดถึงคุณมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา พอผมอยู่คนเดียว ผมก็รู้ตัวแล้วว่า คุณติสำคัญต่อผมขนาดไหน ผมอยากพบ อยากได้ยินเสียงคุณ อยากให้คุณสัมผัสผมเหลือเกิน ”

“ นิกคนดี ฉันก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้วนี่ไง ” จูบอันดูดดื่มของเขา ทำให้ผมเหมือนล่องลอยอยู่บนอากาศ

“ คืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยเธอ จนกว่าเธอจะร้องขอชีวิตเลย ”

“ …ถ้าจะได้ตายอยู่ในอ้อมกอดคุณ ผมก็ไม่เสียใจครับ ”

“ โธ่นิก… คนที่จะต้องตายก่อนคงจะเป็นฉัน ฉันจะตายก็เพราะความน่ารักของเธอน่ะ รู้ไหม ”

เราผลัดกันถอดเสื้อผ้าของกันและกัน เล้าโลมจนต่างฝ่ายต่างหายใจหอบแรงเพราะอารมณ์ที่พุ่งสูง ผมชอบแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงยามที่กำลังหายใจของคุณติ อกของเขากว้างจนผมรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ได้อิงแอบ มันทำให้ผมรู้สึกดีที่คนๆนี้มีตัวตนอยู่จริง ดีจริงๆที่ผมได้มีชีวิตอยู่เคียงข้างเขา

“ เธอไม่ได้ให้ใครสัมผัสเธอตอนที่ฉันไม่อยู่ใช่ไหม ”

“ ม…ไม่มีครับ… “ ผมนึกถึงตอนที่เมฆจูบผม แต่นั่นก็เป็นเพราะผมอ่อนแอไปวูบเดียว ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถึงกระนั้นผมก็ไม่อยากให้คุณติมารับรู้ และไม่มีวันบอกเขาด้วย

“ อย่าโกหกนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องสำรวจตัวเธอ ให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเลย ”

คุณติสัมผัสผมทั่วทุกซอกทุกมุมอย่างที่บอก ทุกสัมผัสของเขา ทำให้ผมแทบทนไม่ได้

 “ คุณติ อย่าครับ ถ้าคุณทำนานกว่านี้ ผมจะทนไม่ไหว… ”

“ อะไรกัน ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เธอก็หวั่นไหวง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เป็นเพราะฉันไม่ได้กอดเธอใช่ไหมล่า “ 

“ ค… คุณพูดอะไร ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ”

“ เธอต้องการฉันไหม ” “ ก็บอกแล้วไง ว่าผมต้องการคุณ ผมต้องการคุณจนจะทนไม่ได้อยู่แล้ว ”

“ ฉันก็ต้องการเธอจนแทบบ้า ฉันจะไม่ยอมจากเธอไปไหนอีก ฉันสัญญานะ ตั้งแต่คืนนี้ไป ฉันจะกอดเธอทุกคืน จะทำให้เธอหลับฝันดี จะไม่ให้เธอต้องนอนเหงาเดียวดายอีกแล้ว ”

คืนนั้นคุณติช่างร้อนแรงเหลือเกิน เขากอดผมไม่ปล่อยเหมือนที่ว่าไว้ พอเราสุขสมไปครั้งแรก ผมไม่ทันได้พักหายใจ เขาก็เปลี่ยนท่วงท่า พาผมโลดแล่นไปในคลื่นอารมณ์ที่เร้าร้อนต่ออีกหลายต่อหลายครั้ง เราร่วมรักกันในห้องรับแขก แล้วก็พากันไปบรรเลงเพลงรักต่อบนเตียงในห้องนอน ร่างกายของเราเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ความร้อนระอุจากอุณหภูมิของร่างกายที่พุ่งสูง และผิวกายที่เสียดสีกัน ทำให้เรายิ่งต้องการกันและกัน ถึงแม้เหงื่อของเราจะรินไหล ลมหายใจจะเหนื่อยหอบ แต่เราสองคนก็ไม่อาจคลายอ้อมกอดออกจากกันได้ คุณติพร่ำบอกรักผม เรียกชื่อผม คอยพูดปลอบประโลมเมื่อเห็นผมเริ่มเจ็บ ผมนึกว่าคืนนั้นจะต้องได้ตายคาอ้อมกอดของเขาเสียแล้ว แต่เราก็มีความสุขกันมากจนลืมทุกสิ่ง แล้วเราก็หลับใหลไปในอ้อมแขนของกันและกัน

เช้ารุ่งขึ้น ผมลืมตาตื่นขึ้นรับแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างห้องนอน สมองของผมที่เคยเครียดกดดัน บัดนี้กลับปลอดโปร่งเหลือเกิน ร่างของผมยังคงอยู่ในวงแขนของคุณติที่กำลังหลับลึก หายใจเข้าออกยาวอย่างคนหลับฝัน ผมพิจดูดวงหน้าของเขา แล้วก็แอบยิ้มด้วยคิดว่าตัวเองโชคดี ที่ได้เห็นภาพยามคุณตินอนหลับสนิทเช่นนี้ ยามเขาหลับช่างน่าดูเหลือเกิน ผมค่อยๆเบียดร่างชิดเข้าไป พร้อมทั้งจูบหน้าอกของคุณติแผ่วเบา ตอนนั้นเองที่คุณติค่อยๆขยับตัว

“ …ตื่นแล้วเหรอนิก ”

“ ครับ เพิ่งตื่นเมื่อกี้เอง ”

“ กี่โมงกันแล้วเนี่ย ”

ผมเหลือบมองนาฬิกา เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว

“ โห… สิบโมงแล้วครับคุณติ ผมมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงด้วย… ” พอกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง คุณติก็รั้งผมเข้าไปกอดไว้ เขายันร่างขึ้นมองหน้าผม แล้วก็ก้มลงมาจูบ

“ เธอไปเรียนไม่ไหวหรอก ฉันเองก็จะไม่ไปทำงาน วันนี้พักผ่อนเถอะ ให้ฉันได้ดูแลเธอ ”

“ คุณติ… ”

“ ฉันผิดเองที่ไม่ยอมปล่อยเธอเมื่อคืน วันนี้ฉันจะยอมเป็นทาสรับใช้เธอ อยากได้อะไรก็บอก ฉันจะหามาให้ทุกอย่าง “

ผมยืดตัวขึ้นจุมพิตที่แก้มของเขาเบาๆ ก่อนบอกว่า

“ ผมอยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ” คุณติยิ้มแล้วก็สวมกอดผมไว้แนบแน่น

“ ฉันว่าความปรารถนานั้นของเธอ เป็นความจริงตั้งแต่วันแรกที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว ”

ติดตามตอนต่อไป…

เช้าวันหนึ่ง ก่อนคุณติจะออกเดินทางไปสนามบิน เรายื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง เขาดูไม่ค่อยใส่ใจกับการเดินทางครั้งนี้นัก แม้แต่เสื้อผ้าหน้าผม ก็ไม่แต่งให้ดูหล่อเหมือนทุกวัน แต่งอย่างกับไม่อยากไปยังไงยังงั้น

“ คุณติ อย่าเพิ่งไปครับ เนคไทยังเบี้ยวอยู่เลย แล้วนี่เตรียมของครบแล้วหรือยังครับ ”

“ ฉันไปแค่อาทิตย์เดียวเองนะนิก ไม่ต้องเอาอะไรไปมากมายหรอกน่า ”

“ ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ ถ้าเกิดลืมอะไรขึ้นมา จะกลับมาเอามันไกลนะครับ ผมจะเอาไปส่งให้ก็ไม่ได้ซะด้วย ”

“ ถ้าพูดถึงอะไรที่ฉันอยากเอาไปด้วยก็คงจะเป็นเธอนั่นแหละ ”

คุณติกำลังจะเดินทางไปพบกับคุณพ่อที่อเมริกา ดูเหมือนจะเป็นธุระเรื่องงาน แต่เขาเหมือนไม่ค่อยอยากจะไปนัก อิดออดทำตัวเหมือนเด็กๆ อ้อนว่าอยากให้ผมไปด้วย แต่เท่าที่รู้ คุณติไม่ได้เล่าอะไรเรื่องผมให้คุณพ่อของเขาฟังเลย แล้วผมจะมีหน้าไปพบท่านในฐานะอะไรกัน

คุณติอ้อนผมไม่รู้กี่ครั้งแล้วเช้านี้ ก่อนหน้านี้ ก็อ้อนกันจนต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันใหม่ เขาเข้ามาสวมกอดผมอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเคล้าเคลียที่ซอกคอของผม จนผมเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผมค่อยๆเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอด

“ ไม่เอานะครับคุณติ เดี๋ยวเสื้อผ้าก็ยับหมด อีกอย่าง จะให้ผมไปได้อย่างไรครับ ท่านไม่รู้จักผม ไม่แน่ว่าพอท่านพบผมอาจจะไม่พอใจ ว่าเด็กเหลือขอคนนี้เป็นใคร รังแต่จะทำให้ท่านไม่พอใจที่ผมไปเสนอหน้าทำตัวไม่มีประโยชน์แบบนั้น ”

“ เชื่อฉันสิว่า คุณพ่อต้องชอบเธอแน่ๆ ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก ท่านต้องยอมรับเธอ ในฐานะที่เธอเป็นคนรักของฉัน แล้วท่านก็ต้องตกหลุมรักเธอ เหมือนที่ฉันก็ตกหลุมรักเธอมากมายขนาดนี้เหมือนกัน ”

“ คุณติก็… พูดแบบนี้จะให้ผมใจอ่อนเหรอครับ แต่ยังไงก็ไม่ได้ครับ ไม่ใช่ว่าผมจะไม่อยากเจอท่าน แต่ที่สำคัญตอนนี้ผมต้องเรียน การที่ขาดเรียนไปเมื่อสองเดือนก่อนก็ทำให้ตามเพื่อนไม่ทันมาทีแล้ว ไม่อยากต้องมานั่งสอบซ่อมน่ะครับ ”

“ แต่ฉันก็ไม่อยากจากเธอไปเลย เป็นห่วงไปหมด กลัวเธอเหงา กลัวเธอถูกใครรังแก ”

“ โธ่ ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะครับ แล้วอีกอย่างผมก็เป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางเสียหน่อย ผมดูแลตัวเองได้ ”

“ แต่สำหรับฉัน เธอทั้งน่าทนุถนอม และอ่อนโยน เธอมีจิตใจที่ดี ฉันไม่อยากให้ใครมาทำร้ายเธอได้ ”

“ จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงกันล่ะครับ หึ ไม่เชื่อใจผมเหรอ ”

“ เชื่อสิ “

“ งั้นก็ไม่ต้องเป็นกังวลอีกแล้วนะครับ “

“ แล้วเธอจะคิดถึงฉันไหม ” คุณติก้มลงมาจนหน้าผากของเราชนกัน ใบหน้าของเขาดูจริงจัง จนผมเองไม่กล้าจะสบตา

“… แค่อาทิตย์เดียวเองครับ ไม่ทันไรเราก็กลับมาเจอกันแล้ว ” 

ผมจับต้นแขนของคุณติแน่น อยากให้เขาวางใจ ไม่ต้องห่วงอะไร ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่แน่ใจว่า การจากกันหนึ่งอาทิตย์ของเราจะเป็นอย่างไร เพราะตลอดเกือบสองเดือนที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนเลยที่เราห่างกัน

“ แต่ฉันจะคิดถึงเธอ ฉันจะคิดถึงเธอทุกวันเลย ตอนนอนก็จะฝันถึงเธอ ฝันว่าได้กอดเธอแบบนี้ ที่ฉันจะคิดถึงมากที่สุดก็คือ กลิ่นของเธอ ฉันไม่แน่ใจว่าจะนอนหลับตาลงไหม ถ้าไม่มีเธอนอนอยู่ข้างๆ ”

เป็นสิ่งที่แสนวิเศษสุดที่ผมได้ยิน คนๆนี้กำลังจะทำให้ผมไม่อยากอยู่ห่างจากเขา ผมไม่แน่ใจแล้วว่าใครกำลังตกหลุมของใครกันแน่ ผมก้มลงจูบตรงหน้าอกข้างซ้ายของเขา ข้างเดียวกับหัวใจ

“ ผมจะอยู่กับคุณตรงนี้… เราจะอยู่ด้วยกันเสมอครับ ”

แล้วคุณติก็ช้อมคางผมขึ้น เราจูบกันเนิ่นนาน จนเมื่อถอดริมฝีปากออกจากกัน ทำเอาผมสติหลุดลอยจนเกือบทรุด คุณติจูบหน้าผากผมอีกครั้ง พร้อมทั้งลูบหัวของผมเบาๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วก้าวไปเปิดประตู

“ งั้นฉันไปนะ แล้วเจอกัน ”

“ ครับ แล้วเจอกัน ”

พอประตูปิดลงผมก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา หัวใจของผมยังคงเต้นแรง หน้าร้อนผ่าว ไม่เคยคิดเลยว่า ผมจะรู้สึกได้ขนาดนี้ ครั้งหนึ่งผมเคยคิดถึงกับอยากจะฆ่าผู้ชายคนนี้ทันทีที่มีโอกาส เพราะผมคิดว่าเขาคือ คนที่พรากทุกสิ่งที่ผมรัก และหวงแหนไป แต่จนมาวันนี้ ผมไม่สามารถจะหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ผมไม่ได้รู้สึกเคียดแค้นเขาอีกแล้ว ตั้งแต่ผมตระหนักได้ว่า คุณติทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อผม เขาคิดถึงผมเสมอ ตั้งแต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างทานอาหารด้วยกันทุกวัน ไปรับไปส่งผมที่มหาวิทยาลัย ดูแลผมยามที่ไม่สบาย หรือแม้แต่หากวันใดคุณติไม่มีเวลา ก็ยังให้คนที่เขาไว้ใจอย่างคุณเรวัติ หรือไม่ก็คุณวีระ คอยมาอยู่ดูแลผม จนผมไม่รู้สึกว่าการปฏิบัติของเขา เป็นการกระทำของเจ้าหนี้กับลูกหนี้อีกแล้ว ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม ในตอนนี้ผมไม่อาจมีความคิดเคียดแค้นชิงชังเขาได้อีก ยิ่งเมื่อเขาจากไปแล้วจริงๆ ผมถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีอะไรขาดหายไป แล้วเขาล่ะ จะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัย

เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ ผมจึงไม่ได้ออกไปมหาวิทยาลัย ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีรายงานที่ต้องทำในช่วงสายๆ คุณติจึงไม่อยากให้ผมไปส่งที่สนามบิน เพราะกลัวว่าผมจะต้องเหนื่อยเดินทางกลับไปกลับมา ด้วยเพราะผมเองก็ได้นัดทำรายงานกับเพื่อนๆไว้ พวกเขาจะมาที่คอนโดกัน แต่ก็อีกกว่าชั่วโมงทุกคนถึงจะมา ระหว่างที่รอ ผมจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณติเพื่อช่วยจัดทำความสะอาด แต่จริงๆแล้วก็แทบไม่มีอะไรต้องจัด คุณติมักเก็บวางข้าวของไว้ระเบียบเรียบร้อยอยู่แล้ว ผมเดินลงไปนั่งที่โต๊ะทำงานของคุณติ เมื่อผมฟุบลงกับโต๊ะ ก็ได้กลิ่นของบุหรี่ ปน กับกลิ่นโคโลญของคุณติจางๆ คาดว่าคุณติคงสูบบุหรี่ในบางครั้งที่ทำงานจนเครียด ผมไม่เคยเห็นคุณติสูบบุหรี่ในบ้านเลยแม้สักครั้งเดียว ทั้งๆที่ทุกๆห้องผมจะเห็นมีที่เขี่ยบุหรี่วางอยู่ ถ้าผมคิดเข้าข้างตัวเอง ก็อาจจะเป็นเพราะรู้ว่าผมแพ้ควันบุหรี่ ซึ่งครั้งหนึ่งตอนเราไปทานข้าวเย็นด้วยกัน มีคนสูบบุหรี่ที่โต๊ะข้างๆ แล้วทำให้ผมถึงกับไอไม่หยุด เมื่อผมคิดได้แบบนั้นก็ทำให้ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ระหว่างที่กำลังฝันกลางวัน ก็มีเสียโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงมาจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของคุณติเอง ผมประหลาดใจเมื่อได้ยินเพียงเครื่องเดียว หากแต่ไม่ได้ยินเสียงจากเครื่องในห้องข้างๆ หรือจากห้องรับแขก พอได้สติผมก็รับสาย

“ ฮัลโหล ”

“ …นั่นใครน่ะ “ เป็นเสียงผู้หญิงที่ออกจากค่อนข้างดุ จากที่ผมได้ยิน

“ เอ่อ ผม… ผมชื่อ นิติพลครับ ”

“ นิติพล? ว่าแต่นั่นใช่ห้องของกีรติหรือเปล่า ”

“ ชะ.. ใช่ครับ ”

“ แล้วเธอเป็นใคร ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่นได้ ”

“ เอ่อ… คือผม ผมเป็นเด็กรับใช้น่ะครับ “

“ ไม่ยักกะรู้ว่ากีรติยอมให้คนอื่นเข้าคอนโดของเขาด้วย ว่าแต่เขาไปไหนเสียล่ะ ทำไมเธอถึงมารับสายของเขาได้ ”

“ ตอนนี้คุณกีรติไม่อยู่ครับ เดินทางไปต่างประเทศ เขาก็เลยให้ผมมาช่วยดูแลทำความสะอาดคอนโดให้ ”

“ ไปต่างประเทศงั้นเหรอ? อะไรกัน ทำไมไม่บอกฉันสักคำ แล้วเขาบอกไหมว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ”

“ คุณติจะกลับวันอาทิตย์หน้าครับ ไม่ทราบว่าจะฝากข้อความถึงคุณติ… คุณกีรติหรือเปล่าครับ ”

“ อะไรกัน นี่เรื่องสำคัญของตัวเองก็ยังคาราคาซัง แล้วยังจะไปต่างประเทศอีก ช่วยไม่ได้นะ ยังไงฉันจะพยายามหาทางติดต่อเขาก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว แต่ถ้าเขาติดต่อกลับมาก่อนก็บอกด้วยว่า คุณยุวเรศ แม่ของเขาโทรมาหา ให้ติดต่อกลับด้วย เรื่องกำหนดการงานหมั้นของเขากับหนูศศิกานต์ ”

ผมเกือบจะทำหูโทรศัพท์ร่วงจากมือ ตอนแรกนึกว่าหลับฝันไป แล้วก็ฝันร้ายฟุ้งซ่านไปเอง แต่ก็มาได้สติเมื่อเสียงคุณผู้หญิงที่ปลายสายเรียกมา

“ นี่… ได้ยินหรือเปล่า แล้วจำได้หรือเปล่าที่ฉันบอกไว้น่ะ ”

“ จ… จำได้ครับ คุณแม่ของคุณกีรติโทรมากให้ติดต่อกลับเรื่องงานหมั้นกับคุณศศิกานต์ ”

“ ดี… งั้นก็แค่นี้แหละ ”

งานหมั้น คุณยุวเรศ ผู้เป็นคุณแม่ คุณศศิกานต์ คู่หมั้น เรื่องเหล่านี้ผมไม่เคยระแคะระคาย ได้รับรู้มาก่อนเลย ผมสับสนกับเรื่องที่ได้ยิน และไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง หัวผมมันหนักอึ้งไปหมด ผมนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเมื่อเพื่อนๆของผมมาที่คอนโด ผมพยายามทำตัวเป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ โอ้โห ห้องสวยเป็นบ้าเลยว่ะนิก นี่คูณผู้ปกครองแกเขาทำงานอะไรวะเนี่ย ถึงได้มีคอนโดหรูๆอยู่กลางกรุงแบบนี้ ”

“ เขาเป็นเจ้าของกิจการหลายอย่างครับ นี่ครับน้ำ ทำตัวตามสบายนะครับพี่ตี๋ เดี๋ยวผมไปเอาของว่างมาให้ ”

“ มาฉันช่วย ” เมฆเดินตามหลังผมมา ปล่อยให้พี่ตี๋ และเพื่อนร่วมกลุ่มอีกคนนั่งตะลึงกับความสวยงามของคอนโดต่อไป

“ คุณกีรติไปไหนล่ะ ฉันนึกว่าวันนี้จะได้เจอกันซะอีก กะไว้ว่าจะขอโทษ… ขอโทษเรื่องคราวที่แล้ว ”

“ เขาเดินทางไปต่างประเทศอาทิตย์นึงน่ะ ”

ระหว่างที่ผม จัดแจงเอาขนม ของว่างใส่จาน มือของผมก็สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ว่าจะใช้มืออีกข้างประคองแล้วก็ตาม เมฆคงสังเกตเห็น จึงมารับของไปจากมือของผม

“ เป็นอะไรหรือเปล่านิก ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ”

“ เอ๋? เปล่าๆ ฉันสบายดี ”

“ หรือมีเรื่องไม่สบายใจ ”

“ ไม่มีอะไรหรอกน่า ไปเถอะ มีงานอีกหลายอย่างต้องทำ ”

ผมต้องรีบตัดบท ก่อนที่ตัวเองจะดูอ่อนแอไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าอีกเกือบอาทิตย์ที่เหลือ ผมจะใช้ชีวิตอยู่อย่างปกติได้หรือเปล่า ตอนนี้ผมอยากให้คุณกีรติยู่ด้วยเหลือเกิน อยากได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของคุณกีรติเอง เพื่อลบล้างความสับสนในใจนี้

ในวันนั้นงานเสร็จไปเกือบครึ่งแล้ว ทุกคนเหนื่อยล้าพอควร เกือบสามทุ่มก็ถึงเวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมส่งทุกคนที่หน้าคอนโด ซึ่งเมฆขับรถออกมารับ ผมโบกมือลา แต่ก่อนผมจะผละออกไป เมฆก็พูดตามหลังมาว่า

“ มีอะไรก็โทรมาหาฉันได้นะนิก ”

“ อืม… ขอบใจนายมาก “ ผมตอบโดยไม่หัน แล้วก็เดินขึ้นลิฟท์ไปที่ห้อง

พอกลับถึงห้องอีกครั้ง ผมกลับยิ่งรู้สึกเดียวดายยิ่งกว่าเดิม ห้องที่กว้างใหญ่ แต่ไร้เพื่อนร่วมห้อง คุณติผู้ที่มักอยุ่ในห้องเหล่านี้กับผม แต่บัดนี้ช่างอยู่ไกลแสนไกล ในค่ำคืนที่แสนสับสนนี้ ผมเดินล่องลอย คิดอะไรร้อยแปด จนเดินไปถึงยังห้องนอนของคุณติ ซึ่งบัดนี้ก็เป็นที่หลับนอนของผมด้วย เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ภาพที่เราก่ายกอดกันเมื่อคืนก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า

“ พรุ่งนี้ฉันจะไม่ได้กอดนายแบบนี้ไปอีกเป็นอาทิตย์ ยังไงวันนี้ขอฉันกอดนายให้หนำใจเถอะนะ ”

“ คุณติใจร้าย… อยากจะให้ผมตายคาอกของคุณเลยเหรอครับ ”

“ เธอต่างหากล่ะที่จะทำให้ฉันต้องตาย… ฉันรักเธอมาก รักจนถ้าไม่ได้กอดเธอไว้แบบนี้แล้ว ฉันก็เหมือนจะหายใจไม่ออก เหมือนว่าฉันจะไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรได้ต่อไปอีกแล้ว… ”

“ แต่ถ้าเราทำกันทั้งคืน… คุณก็จะไม่มีแรงเหมือนกันนะครับ ”

“ ตรงกันข้าม ฉันจะยิ่งมีพลังยิ่งกว่าใครต่างหากละ เธอเป็นขุมพลังของฉัน รู้ไหมนิก ”

“ อา… คุณติครับ ช้าๆหน่อย… อา ผม…”

“ เจ็บเหรอ… “

“ …มันร้อนครับ ร้อนไปหมดเลย… อา… คุณติ… ”

“ ขอโทษทีนะนิก ฉันคงหยุดไม่ได้แล้ว ”

“…อา! คุณติ…”

“ นิก! “

ภาพเหล่านั้นค่อยๆจางไป แล้วผมเองก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง จินตนาการของผมเป็นรูปเป็นร่างเหมือนจริงก็ไม่ปาน ผมถึงกับหอบเหนื่อยเพราะอารมณ์พุ่งพล่านยามเมื่อคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืน กลิ่นหอมจางๆจากตัวคุณติยังคงติดที่นอน ผมกอดหมอนใบใหญ่ ที่เรามักหนุนด้วยกัน ความสับสนวุ่นวายใจ ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยล้า และเมื่อหลับตาลง ผมก็อยากจะหลับไปทั้งอย่างนั้น หลับไปจนกว่าคุณติจะมาปลุกผมให้ตื่นจากฝันร้ายนี้

“ นิก… นิก… นิก! ”

ผมสะดุ้งตื่นจากพวังค์ เราอยู่กันในห้องเรียน และกำลังจะพรีเซ้นท์งาน แต่ใจผมหลุดลอยไปไกลแล้ว เมฆเขย่าตัวผมเพื่อให้รู้สึกตัว แล้วเลื่อนสไลด์ต่อไปเพื่อให้แท็ค ซึ่งเป็นรุ่นน้องอีกคนในกลุ่มได้บรรยายต่อ เมฆก้มลงมากระซิบข้างๆหูผม

“ ฉันทำต่อเอง นายไปช่วยพี่ตี๋แจกตัวอย่างงานเถอะ ”

“ … ไม่เป็นไร ฉัน… ”

“ นะ… ฉันทำเอง ” เมฆดันหลังให้ผมลุกขึ้น ผมเลยต้องลุกขึ้น เดินไปหาพี่ตี๋เพื่อช่วยเขาแจกเอกสารต่างๆสำหรับการบรรยาย ผมรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน วันนี้ก็เข้าวันที่สี่แล้วที่คุณติเดินทางไปอเมริกา เขาไม่ได้ติดต่อมาเลยตั้งแต่วันที่เดินทาง ส่วนคุณยุวเรศ คุณแม่ของคุณติก็ไม่ได้โทรมาอีก ผมไม่แน่ใจว่าเขาติดต่อกันได้หรือยัง แล้วเรื่องราวต่างๆดำเนินไปถึงไหนแล้ว ผมมีแต่ความกังวลเรื่องคุณติจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย ซึ่งพอรู้สึกตัวว่าเป็นภาระให้กับเพื่อนๆ ผมก็รู้สึกผิด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี เพื่อให้ตัวเองมีกระจิตกระใจทำอะไรได้มากกว่านี้

เวลาล่วงเลยไปจนเย็นกว่ารายงานของทุกกลุ่มจะเสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์ หลังจากเลิกเรียนแล้ว ทุกคนลงความเห็นว่าน่าจะออกไปสังสรรค์เล็กๆน้อยๆ กับการที่โปรเจครายงานของเราเสร็จสิ้นไปด้วยดี

“ เราขอตัวนะ วันนี้รู้สึกไม่อยากออกไปไหน อีกอย่างพรุ่งนี้ก็มีเรียนเช้าด้วย ”

“ ไม่ไปหน่อยเหรอนิก แค่ไปกินข้าวเย็นกันก็ได้ ” เมฆพยายามรบเร้า อีกครั้ง

“ นะ… ไปหน่อย กลับไปนายก็อยู่แต่ในคอนโดคนเดียว เหงาออกนะ ”

“ นั่นสินิก พี่ว่าไปกินข้าว คุยกันสนุกๆ คลายเครียดดีกว่า ไอ้แท็ก มึงก็ชวนพี่เค้าหน่อยสิวะ ”

“ ไปด้วยกันเถอะพี่นิก เนี่ยผมหิวแย่แล้ว พี่ไม่ยอมไป พวกพี่เขาก็ไม่ไปกันซักที ไปนะพี่ นะๆๆ ”

อาจจะเป็นการดีก็ได้ ถ้าผมออกไปข้างนอกบ้าง พยายามใช้เวลาแต่ละวันให้หมดๆไป จนกว่าจะถึงตอนที่คุณติกลับมา

“ ก… ก็ได้ แต่ว่าฉันจะกลับตอนสามทุ่มนะ ไม่เกินนี้ ”

“ อืม… สามทุ่มเมื่อไหร่ ฉันจะไปส่งนายเอง ” เมฆเดินเข้ามาตบบ่า แล้วหันไปยิ้มให้คนอื่นๆที่ลุ้นว่าผมจะไปหรือไม่ไป ผมแอบเห็นว่าหลายคนทำท่าโล่งใจที่ผมยอมไปเสียที

“ เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ ไปๆ ท้องไอ้แท็คมันร้องแล้ว ขาดมือพรีเซ้นท์ไปคนละแย่เลย ”

และแล้วทุกคนก็ออกไปทานอาหารเย็นด้วยกัน เราไปกันที่ร้านริมแม่น้ำที่มักไปบ่อยๆตอนก่อนผมจะดร็อปเรียน ร้านนี้อาหารอร่อย และมีนักดนตรีวงโฟลค์ซองที่เราสนิทเล่นอยู่ด้วย ผมมักขึ้นไปร้องบ่อยๆ เวลาเราไปที่ร้านนั้น วันนั้นก็เช่นกัน เราทานอาหารอยู่จนเกือบสามทุ่มแล้ว ผมนั่งเงียบไม่ค่อยพูดค่อยจามาตลอดที่นั่งทานอาหารกัน และพอมองนาฬิกา ผมก็ตั้งท่าจะกลับ แต่พี่ตี๋ก็รั้งตัวผมไว้

“ อย่าเพิ่งกลับน่านิก พี่ศรีเขาเพิ่งมาเอง รอให้เขาตั้งเครื่องเสร็จ แล้วขึ้นไปโซโลซักเพลงสิ ไม่ได้ฟังเสียงแกมานานแล้วนะ ”

“ แต่ว่า… ”

“ นั่นสินิก ร้องเพลงให้พวกเราฟังสักเพลง จากนั้นถ้าอยากจะกลับ เดี๋ยวเราจะไปส่ง ”

“…”

“ พี่ศรีๆ วันนี้นิกมาพี่ ให้มันแจมสักเพลงได้หรือเปล่า “ พี่ตี๋ปากไว รีบตะโกนบอกมือกีต้าร์ ซึ่งพอเขาได้ยินก็ตอบรับทันที

“ โห… เยี่ยมเลยครับ วันนี้ น้องนิกหนุ่มหน้ามลเสียงนุ่มมาร้านเราด้วยนะฮะ แหม หายหน้าหายตากันไปพักใหญ่เลย ไม่ทราบว่าไปหลบพักใจ อกหักมาหรือเปล่านะ… อ่ะ มาๆเพลงแรกเลยแล้วกัน ขึ้นมาเลยน้อง ”

ผมยังไม่ทันได้เตรียมใจว่าควรจะร้องเพลงอะไร มันคิดไม่ออก แต่แล้วขณะที่กำลังเลือกเพลงจากหนังสือเพลง ก็ไปสะดุดที่เพลงๆหนึ่ง

“ ฉัน…เหมือนคนไม่มีกำลังแหละหมดแรงจะยืนจะลุก จะเดินไป…

ฉันเหมือนคนกำลังจะตาย ที่ขาดอากาศจะหายใจ…. ”

เพื่อนๆดูจะแปลกใจที่ผมร้องเพลงข่มขื่นเหลือเกิน โดยเฉพาะเมฆ ที่ทั้งวันเขาพยายามจะไถ่ถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะผมเองก็เก็บอาการไม่ค่อยจะอยู่เสียด้วย ระหว่างที่กำลังร้องจนเกือบจะถึงท่อนสุดท้าย น้ำตาของผมก็รินไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว ทุกคนถึงกับตกใจ ตอนนั้นผมได้สติก็รีบปาดน้ำตา แล้วลงจากเวทีทันที

“ …ผม ขอตัวกลับก่อนครับ แล้วก็นี่ค่าข้าวส่วนของผม ” ผมรีบออกไปจากที่นั่น โดยที่ทิ้งความฉงนสงสัยไว้ให้กับนักดนตรี คนในร้าน ละเพื่อนๆ ผมรีบเดินออกจากร้าน แล้วพยายามเรียกหาแท็กซี่ ซึ่งขณะที่มีแท็กซี่คันนึงมาจอดตรงหน้า แล้วผมกำลังจะเปิดประตูเข้าไปในรถ เมฆก็เข้ามารั้งแขนผมไว้

“ นิก! นายเป็นอะไรไป แล้วนี่กำลังจะไปไหน ”

“ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี อยากกลับบ้านแล้ว นายปล่อยฉันสิ ”

“ ฉันว่าไม่ใช่แค่นั้น บอกมานะว่ามีอะไร ”

“ เอ้า! คุณ จะไปหรือไม่ไปครับ ”

“ ไปครับ ” ” ไม่ไปครับ ขอโทษที ” เมฆตอบแทนผม แล้วเขาก็ดึงผมออกมาจากตัวรถ พาเดินจูงไปที่รถของเขาที่จอดอยู่อีกฝั่ง ผมหมดแรงจะขัดขืน จึงเดินตามไป แล้วเมฆก็ขับรถออก

“ ถ้านายไม่สบายจริงๆ ฉันจะไปส่งที่บ้านเอง แต่ถ้าไม่ใช่แค่ไม่สบายตัว แต่นายไม่สบายใจด้วย ก็เล่ามาให้ฉันฟังได้ ฉันยินดีรับฟังเรื่องของนายเสมอ นายก็รู้ “

“ … ”

“ เอาเถอะ ถ้านายไม่สะดวกใจที่จะเล่าก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยถ้านายมีอะไร ก็อย่าเก็บไว้คนเดียว มันไม่มีอะไรดีขึ้น นอกจากนายจะอึดอัด และทุกข์ใจอยู่คนเดียว ”

“ …ฉันเพิ่งรู้ว่า เจ็บปวดหัวใจมันเป็นยังไง มันไม่เหมือนเจ็บตัวเลยที่หายามาทาแล้วก็หาย แต่เจ็บปวดหัวใจน่ะ มันหาอะไรมารักษาไม่ได้เลย ”

“ พูดเรื่องอะไรน่ะ… หรือว่าคุณกีรติเขาทำอะไรนาย ”

“ เปล่าหรอก คุณติไม่ได้ทำอะไร แต่เป็นฉันเอง ฉันเองที่สำคัญตัวผิด ตกหลุมรักเขาเอง ”

“ ว่าไงนะ? นี่ นาย… ”

“ ฉันรักคุณติ ฉันรักเขา… ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าอาจจะต้องเจ็บปวดขนาดนี้ “

เมฆหยุดรถทันที เมื่อเห็นผมเริ่มฟูมฟาย เขาดึงผมเขาไปกอด และปลอบประโลมผมอย่างอ่อนโยน

“ นายอย่าเป็นอย่างนี้สิ ทั้งๆที่ฉันว่าจะตัดใจจากนายแล้ว ถ้านายยังเป็นแบบนี้ ฉันจะตัดใจไม่ได้รู้ไหม ”

“ ขอโทษ… ฉัน… ”

“ ฉันก็ไม่รู้ว่าระหว่างนายกับหมอนั่นมีอะไรกัน แต่ถ้านายไม่ได้รู้สึกมีความสุขเหมือนเดิม ถ้าหมอนั่นไม่ได้รัก ไม่ได้แคร์นาย ฉันก็พร้อมทำหน้าที่นั้นแทน ฉันจะรอนาย… ไม่ว่านานเท่าไหร่ ”

เมฆจูบผม แล้วผมก็ไม่ได้ขัดขืน เพราะหัวใจของผมอ่อนแอเกินไป ตอนนี้ผมแค่อยากให้ใครสักคนมาปลอบโยน อยากให้มีคนโอบกอดผมไว้ ผมไม่อยากอยู่อย่างเดียวดาย แต่ถึงอย่างนั้น คนที่ผมต้องการมากที่สุดในเวลานี้คือคุณติ

ติดตามตอนต่อไป…

“ รบกวนด้วยครับ ”

“ อ้าว มากันแล้วเหรอ เร็วจัง ฉันยังทำกับข้าวไม่เสร็จเลย ”

กีรติเดินออกไปรับนิติพล และเมฆา ทั้งๆที่ยังสวมผ้ากันเปื้อน แต่จะว่าไปแล้วก็น่ามองไม่เลวดีเหมือนกัน เมฆายกมือไหว้กีรติเป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอหน้ากันมา เหมือนเขาทำไปเพราะเกรงใจนิติพลอย่างไรก็อย่างนั้น

“ สวัสดีครับ คุณกีรติ ”

“ สวัสดี ขอบใจที่มานะ อาหารยังไม่เสร็จ คงต้องรอหน่อย ทำตัวตามสบายแล้วกัน ”

“ ให้ผมช่วยไหมครับคุณติ ” นิกวางกระเป๋าลงที่โซฟา ออกปากอาสาจะเป็นลูกมือ แต่กีรติยกมือมาลูบศีรษะเบาๆ บอกว่า

“ ไม่ต้องหรอก อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ทำไมนิกไม่พาแขกของเราไปเดินดูรอบๆหน่อยล่ะ เดี๋ยวพอกับข้าวเสร็จแล้วฉันจะไปเรียก ดีไหม ”

ภาพที่เห็นช่างบาดตาบาดใจเมฆาเหลือเกิน การปฏิบัติตัวของเขาทั้งสอง ยิ่งทำให้เมฆารู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก แต่เขาก็ยังต้องอดทนไว้ เพราะไม่อยากทำให้นิติพลไม่สบายใจ ด้วยก็สัญญากับนิติพลไว้แล้ว ว่าเขาจะไม่เป็นฝ่ายยั่วโมโหกีรติ นิติพลยิ้มรับ แล้วออกปากชวนเมฆาไปเดินดูรอบๆคอนโดสุดหรูอันตอนนี้ก็เป็นบ้านของนิติพลไปด้วยแล้ว ห้องของทั้งคู่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโด และมีลักษณะพิเศษ เพราะทั้งชั้นก็มีเพียงห้องของทั้งคู่เท่านั้น แถมในห้องยังมีถึงสองชั้น และมีห้องให้ใช้สอยมากมาย ระหว่างที่พาเดินดูรอบๆ เมฆาก็อดทึ่งในความโอ่อ่าสวยงามของมันไม่ได้

“ …แล้วนี่ก็เป็นห้องออกกำลังกาย ”

“ บ้าไปแล้ว คุณกีรติของนายมีแม้แต่ห้องออกกำลังกายส่วนตัวอยู่ในห้องตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ สุดยอด ”

“ อืม ฉันเองก็ทึ่งเหมือนกัน จะบอกให้ว่าช่วงแรกๆฉันไม่ออกไปไหนเลย อยู่แต่ในห้องรับแขกข้างหน้า เพราะกลัวหลง ”

“ ฮ่าๆ ขนาดนั้นเลยนะ ว่าแต่มีกระจก มีเบาะรองแบบนี้นี่คุณกีรติเขาเล่นกีฬาอะไร เทควันโด้ หรือยูโดงั้นเหรอ? ”

“ ได้หมดทุกอย่างเลยมั้ง เขาเก่งมากเลย เมื่อวานเขาก็สอนเทควันโด้ฉันที่นี่แหละ… ”

“ เหรอ ไม่เห็นนายเคยเล่นกีฬาอะไรเลย แล้วเป็นไง นายชอบหรือเปล่า เขาสอนได้ดีไหม ”

“ …ก็ ดี… ฉันคงต้องเรียนอีกเยอะ ” แน่นอนว่านิติพลไม่ได้บอกเมฆา เรื่องที่กีรติสอนเทควันโด้ให้เขาเมื่อวาน เริ่มที่ห้องนี้ แล้วไปจบที่ห้องนอน ภาพเหตุการณ์เมื่อวานแวบเข้ามาในหัวเขา ทำให้ถึงกับหน้าแดงร้อนขึ้นมา

“ นิกเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแดงเชียว ”

“ ป… เปล่า ออกไปจากห้องนี้กันเถอะ มันค่อนข้างจะร้อนน่ะ ”

“ ไม่เห็นร้อนนี่ ฉันว่านายทำตัวแปลกๆนะ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นี่เหรอ ”

“ ไม่… ไม่ใช่อย่างนั้น ก็มันร้อนจริงๆ เพราะไม่ได้เปิดแอร์น่ะ ไปกันเถอะ นายยังไม่ได้ดูห้องสมุดเลยนี่ ”

“ ไม่เป็นไรหรอก ฉันชอบห้องนี้ ร้อนแบบนี้ก็ดีแล้ว เหมาะกับที่เป็นห้องออกกำลังกายดีออกนะ ว่าไหม? ”

“ เมฆ? ”

แล้วเมฆาก็เดินมาซ้อนอยู่ด้านหลังเขา ลมหายใจอุ่นๆของเมฆาผ่านมารดต้นคอ ขณะที่เมฆาก้มลงมากระซิบเขาที่ข้างหู

“ เขาทำกับนาย ในห้องนี้ด้วยใช่หรือเปล่า ”

“ นายพูดอะไรน่ะเมฆ… ”

“ เขาเห็นนายเป็นแค่ของเล่น เห็นการมีเซ็กส์กันเป็นแค่การใช้หนี้ก็เท่านั้นแหละ ไม่ได้กอดนายด้วยความรู้สึกรัก หรืออยากทะนุถนอมเลย นายรู้ตัวหรือเปล่า ”

“ นายพูดอะไรของนาย นี่! หยุดนะ เดี๋ยวคุณติมาเห็นเข้า ”

“ นายแคร์ด้วยเหรอ ถ้าเขาจะเห็นเราสนุกกัน ทำไม เขาลีลาดีเชี่ยวชาญมากใช่ไหม นายถึงตกหลุมเขาจนได้ ”

“ หยุดพูดนะ ฉันไม่อยากได้ยินอะไรแบบนี้ ปล่อยนะ ฉันเจ็บ! ”

“ ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะไม่รุนแรงกับนาย ลองให้ฉันสัมผัสนายดูบ้าง นายจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่นายต้องการ ”

มือที่ซุกซนของเมฆาเลื่อนไปที่สะโพกของนิติพล อาศัยช่วงที่นิติพลกำลังอยู่ในอารมณ์เคลิ้ม เอาเปรียบเขาด้วยการหยอกเหย้า สัมผัสร่างกายส่วนล่างอยู่อย่างนั้น ลูบไล้จนร่างกายของนิติพลเริ่มสั่นเทิ้ม เขาเริ่มจะไม่ขัดขืน เพราะคิดไปถึงคำพูดของเมฆาที่ว่า กีรติใช้การร่วมรักกันของพวกเขาทั้งสองเป็นเพียงการชดใช้หนี้ นั่นหมายถึงว่า เมื่อใดที่กีรติเบื่อเขาแล้ว หรือหมดหนี้สินตามที่กีรติต้องการ เขาก็จะหมดความหมายไป อาจจะถูกทิ้งขว้างเสียก็เป็นได้ เขาเริ่มรู้สึกปวดร้าวเมื่อคิดถึงมัน เขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น เขายังอยากจะเชื่อว่า คำว่ารัก ที่กีรติพร่ำบอกเขาทุกค่ำคืนเป็นเรื่องจริง แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดของเมฆา ทำให้เขาถึงกับเจ็บช้ำได้ขนาดนี้ เขาหยุดขัดขืน ปล่อยให้เมฆาทำตามชอบ

แต่ก่อนที่อารมณ์ของนิติพลจะกระเจิงไป ภาพของกีรติก็เข้ามาในหัวเขา เป็นภาพตอนที่เขาก้มลงจูบนิติพลอย่างอ่อนโยน ยามที่ทั้งคู่ร่วมรักกัน และเสียงของกีรติยามเรียกชื่อเขาว่า “ นิกของฉัน “ ก็ทำให้นิติพลได้สติ

“ ปล่อยฉันนะเมฆ! ” นิติพลสลัดตัวเองออกจากการรัดกุมของเมฆา ส่วนเมฆาเองก็ตกใจเล็กน้อย ด้วยไม่รู้ว่านิติพลเองก็มีพละกำลังมากพอตัว

“ ถ้านายยังทำบ้าๆแบบเมื่อกี้อีก ฉันจะไม่ให้อภัยนายอีกเลย ”

“ … ฉันขอโทษ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ นายก็รู้นี่ว่าฉันชอบนาย ”

“ นายไม่ได้ชอบฉันหรอก อย่าสับสนสิ ”

“ แต่ว่าฉัน!… ”

“ ก๊อกๆ ” เสียงกีรติยืนเคาะกำแพงอยู่ที่ข้างๆประตูห้อง เขายืนกอดอกมองดูทั้งสองคนที่กำลังมีปากเสียงกัน

“ อาหารพร้อมแล้ว ” เขาพูดเสียงเรียบๆฟังดูเย็นชา แต่แววตากลับยิ่งเย็นชากว่าคำพูดหลายเท่า

“ ผ… ผมไปล้างหน้า ล้างมือก่อนนะครับ ” นิติพลรีบผลุนผลันออกไปจากห้อง ทิ้งให้เมฆาเผชิญหน้าอยู่กับกีรติตามลำพัง

“ นายกล้ามากกว่าที่ฉันคิดนะ ” กีรติยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาจ้องมองเมฆาไม่ละสายตา

“ คุณไม่มีสิทธิ์มาประชดประชันผม คุณเองก็กล้าหน้าด้านไม่แพ้กัน สมใจคุณแล้วสิ ที่กุมนิกไว้ในกำมือคุณได้ คุณคงเขี่ยเขาทิ้งพอคุณเบื่อ เศรษฐีรวยอำนาจอย่างคุณ จะหาใครมาปรนเปรอทุกคืนไม่เลือกหน้าก็ย่อมได้ แต่ผมเตือนไว้ก่อนเลย ว่าคุณจะทำกับนิกเหมือนแค่ที่ระบายอารมณ์ให้คุณไม่ได้หรอกนะ นิกมีค่ามากกว่านั้น ”

“ ฉันไม่จำเป็นต้องให้เด็กอมมืออย่างนายมาสั่งสอนหรอก สำหรับฉัน นิกก็ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์อยู่แล้ว แต่นิกเป็นความสุขของฉัน เพราะฉะนั้น ถ้าใครหน้าไหนมาทำลายความสุขของฉัน ก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขอยู่ได้เหมือนกัน ”

“ คุณไม่ทำผมหรอก เพราะถ้าทำอย่างนั้น นิกต้องไม่ให้อภัยคุณแน่ อย่าลืมสิ ว่าผมเป็นเพื่อนนิก เพื่อนคนเดียวที่เขาคบมามากกว่า 12 ปี คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าเราผูกพันกันมากแค่ไหน ตอนนี้คุณอาจจะรู้จักนิกในแง่ที่ผมไม่รู้ ซื่งก็ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณทำสำเร็จ แต่รับรองว่าไม่นาน ผมก็จะได้รู้จักนิกในส่วนนั้น ถึงตอนนั้น คุณก็จะไม่มีทางสู้ผมได้ เพราะคุณไม่เคยรู้อะไรเลยเกี่ยวกับนิก คุณรู้แค่ว่าจะต้องทำยังไงให้นิกตกเป็นของคุณ ”

กีรติโกรธแค้นกับสิ่งที่ได้ยิน เขาเองก็ทำใจอยู่แล้วว่า เมฆาจะต้องหยิบยกข้อได้เปรียบในการที่เขากับนิติพลรู้จักกันมานานกว่า ขึ้นมาข่มเขา เขารู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ก็รู้ว่าควรรับมืออย่างไรกับคนที่มาหยามเกียรติเขาถึงที่

“ ถึงฉันจะไม่ได้รู้จักนิกนานเท่านาย ถึงนายจะบอกว่านายผูกพันกับนิกมากมายแค่ไหน แต่นาย จะไม่มีวันได้รู้จักนิกในแบบที่ฉันรู้จัก ไม่มีวันได้สัมผัสนิกแบบที่ฉันได้สัมผัส เพราะว่า คนที่นิกต้องการ คือฉันคนเดียวเท่านั้น ”

บรรยากาศอึมครึมเข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณห้องโดยพลัน เมฆารู้สึกเหมือนถูกกดดันด้วยคลื่นอะไรบางอย่าง จนเขาเองเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

“ ไปที่โต๊ะกินข้าวกันเถอะ นิกคงรอเราอยู่ ” กีรติหันหลังให้ ทำท่าจะเดินล่วงหน้าไป แต่แล้วเมฆาก็ทำให้เขาหยุด

“ คุณจะปล่อยนิกเมื่อไหร่ เมื่อหมดหนี้งั้นเหรอ บอกผมมาสิว่าเขาติดหนี้กับคุณเท่าไหร่ ”

“ ทำไม นายคิดว่านายจะมีปัญญาใช้หนี้คืนฉันได้แทนเขาอย่างนั้นเหรอ ”

“ ไม่ลองก็ไม่รู้ ”

“ งั้นฉันก็ขอบอกไว้เลยว่า หนี้ของนิก นายไม่มีทางใช้คืนแทนเขาได้ ”

“ ทำไมกัน เพราะอะไร มันมากมายมหาศาลนักอย่างนั้นเหรอ ผมก็มีเงินนะ บอกมาสิคุณต้องการเท่าไหร่ ”

“ หนี้ของนิก ไม่มีอะไรมาชดใช้ได้เท่าเทียมการที่นิกอยู่ที่นี่กับฉัน เพราะสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อใช้หนี้คือ นิก เท่านั้น ”

แล้วกีรติก็เดินออกไป เมฆาแค้นใจตัวเองที่ไม่อาจทำอะไรได้ เขาเจ็บแค้นถึงกับต้องชกกำแพงจนมือช้ำแดง

ระหว่างที่รับประทานอาหารกัน ความเงียบงันก็ทำให้ทุกคนเริ่มอึดอัด แต่กีรติยังคงวางตัวได้สุขุมมากที่สุด เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรจงตักอาหารให้นิติพล แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทานอาหารเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น

“ อร่อยหรือเปล่า ” กีรติเอ่ยปากถาม เมื่อเห็นสองคนตรงหน้าตักอาหารเข้าปาก

“ อ… อร่อยครับ คุณติ อร่อยมากเลย เมฆนายว่าอย่างนั้นไหม ” นิติพลหันไปถาม แต่เมฆาไม่ได้ตอบ เขายังคงทานต่อไป

“ คงไม่อร่อยเท่าไหร่หรอกมั้ง ถ้ายังไงมันไม่ถูกปากนายก็ขอโทษด้วยแล้วกัน ”

“ คุณไม่ต้องขอโทษผมหรอก ผมต่างหาก ต้องขอบคุณคุณ ที่วันนี้อุตส่าห์เชิญมาถึงคอนโดสุดหรูของคุณเพื่อกินข้าวเย็นด้วยกันวันนี้ ”

“ แล้วนายชอบคอนโดของเราหรือเปล่าล่ะ ได้เดินดูทั่วหรือยัง ”

“ ยังไม่ทั่วครับ แต่ผมชอบห้องออกกำลังกายของคุณเป็นพิเศษ ” เห็นได้ชัดว่าเมฆาเริ่มจะป่วนแล้ว นิติพลไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาขอตัวออกไปล้างหน้า แต่เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

“ ฉันเป็นคนออกกำลังกายน่ะ ยิ่งได้ออกในร่มแบบนี้แล้ว ยิ่งทำให้ออกได้นาน ”

“ อย่างนั้นเหรอครับ ท่าทางคุณจะชอบออกกำลังนะครับ คงหนักไปทางทำงานใช้กำลังด้วยหรือเปล่า เลยต้องขยันออกกำลังด้วย ”

“ เปล่าหรอก ปกติงานฉันต้องใช้สมอง เพราะต้องควบคุมคนอื่นได้ แต่ว่าบางครั้ง ถ้ามีพวกที่พูดภาษามนุษย์ไม่เข้าใจอยู่บ้าง ก็ต้องมีการใช้กำลังทำให้เรื่องจบเร็วขึ้น ”

“ นี่… พวกคุณคุยเรื่องอะไรกันน่ะครับ ฟังไม่เห็นเข้าใจเลย ” นิติพลที่ทนนิ่งฟังอยู่พักใหญ่ เริ่มอดรนทนไม่ไหว ต้องขัดจังหวะขึ้น เพื่อทำให้บรรยากาศเย็นลง กีรติยิ้ม เมื่อเห็นนิติพลทำหน้าตาเป็นกังวล เขารักในส่วนนี้ของนิติพล ส่วนที่อ่อนโยน และอบอุ่น นิติพลคงไม่รู้ตัวว่าเขาทำให้กีรติเย็นได้ เพียงแค่มองกีรติด้วยดวงตาคู่นั้น

“ ไม่มีอะไรหรอกนิก เราก็คุยกันธรรมดานี่แหละ ใช่หรือเปล่าล่ะ เมฆา ”

“ … ”

“ งั้นก็ทานกันต่อเถอะครับ อาหารจะเย็นหมดแล้ว ”

“ คุณชอบการทำให้คนอื่นทุกข์ใจงั้นเหรอ ”

“ เปล่า… ฉันไม่เคยคิดอยากให้ใครเป็นทุกข์ร้อน แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นอยากจะเป็นทุกข์เองหรือเปล่า ”

“ แล้วคุณคิดจะอุปการะนิกอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ”

“ นั่นไม่ใช่เรื่องของนาย ”

“ ต้องใช่สิ ผมอยากให้เพื่อนของผมเป็นอิสระ ไม่อยากให้ต้องถูกคุณจองจำอยู่แบบนี้ ”

“ เมฆ… พอได้แล้ว ”

“ นิกมีอิสระทุกอย่าง ฉันไม่เคยกักขังเขา ขอให้นายรู้ไว้ด้วย แล้วใช้คำพูดใหม่ให้ดีกว่านี้ ”

“ ถึงยังไง นิกก็คงไม่ได้อยู่กับคุณไปตลอดหรอก นิกต้องมีชีวิตเป็นของเขาเอง ”

“ ฉันก็จะดีใจมากถ้ามันเป็นแบบนั้น ฉันอยากให้นิกมีความสุข ” 

“ ในฐานะที่เป็นลูกหนี้ชั่วชีวิตของคุณน่ะเหรอ ”

“ เมฆ หยุดนะ! ”

“ ในฐานะที่เป็น คนที่ฉันรัก ”

ระหว่างที่กีรติตอบนั้น เขาก็มองไปที่นิติพลโดยตลอด สายตาที่ทั้งคู่มองกันและกัน ทำให้เมฆาปวดร้าว และยิ่งปวดร้าวมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นกีรติสัมผัสนิตพลเยี่ยงคนรักกัน

“ นิกอยู่เฉยๆนะ ” กีรติเอื้อมมือข้ามฝั่งโต๊ะ พร้อมทั้งใช้นิ้วบาดคราบอาหารที่เลอะมุมปากของนิติพลออก แล้วก็เลียคราบนั้นออกจากมือ เมฆาเห็นดังนั้น จึงผุดลุกขึ้น

“ ผมอิ่มแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหาร คงต้องขอตัวกลับก่อน ”

“ จะไปแล้วเหรอเมฆ ยังทานไปได้ไม่เท่าไหร่เลย “

“ พ… พอดีฉันเพิ่งนึกได้น่ะ ว่าต้องไปซื้อของให้ที่บ้าน นี่ก็เกือบสองทุ่มแล้ว คงต้องรีบไปก่อนห้างจะปิด ”

“ น่าเสียดายนะ นายยังไม่ได้ลองชิมของหวานเลย ”

“ ผมว่าผมได้รู้รสของมันแล้วล่ะครับ ผมขอตัวก่อน ”

“ เดี๋ยวสิ งั้น คุณติครับ เดี๋ยวผมลงไปส่งเมฆข้างล่างนะครับ ”

“ ไม่ต้องหรอก นายทานข้าวต่อเถอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยแล้วกัน สวัสดีครับคุณกีรติ ”

เมฆายกมือไหว้กีรติเพื่อลา แล้วก็เดินไปหยิบเป้มาสะพาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“ เป็นอะไรของเขากันนะ ทำไมต้องมาหงุดหงิดหาเรื่องด้วย ขอโทษแทนเขาด้วยนะครับคุณติ ”

“ เขาคงไม่ค่อยชอบอาหารฝีมือของฉันละมั้ง ”

“ ไม่หรอกครับ อร่อยออกขนาดนี้ ”

“ งั้นก็คงเพราะไม่ชอบหน้าฉัน ”

“ … ”

“ ช่างเถอะ เขาอาจจะมีธุระจริงๆก็ได้ เราก็มากินกันต่อเถอะ ”

“ ขอโทษนะครับคุณติ อุตส่าห์ทำอาหารเสียเยอะแยะเลย ”

“ เธอไม่เห็นจะต้องขอโทษฉันเลย ฉันเป็นคนชวนเองนะ ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ”

“ … คุณติ โกรธเมฆหรือเปล่าครับ ”

“ ฉันยอมรับว่าไม่ชอบหน้าเขา ไม่ชอบให้เขาอยู่ใกล้เธอ ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดแค่ไหนที่เห็นเขาแตะต้องเธอ แต่ยังไงเสียเขาก็เป็นเพื่อนที่เธอคบหามานาน ต่อให้ฉันอยากจะซัดเขาให้หน้าหงายแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องทำใจยอมรับเขาให้ได้เหมือนกัน ทั้งหมดนั่นก็เพื่อนาย ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่นายเสียใจอีก ”

“ ขอโทษนะครับ คุณเลยต้องมากังวลเรื่องของผมอีก ผมเองก็ตกใจที่เขาคิดแบบนั้นกับผม ตลอดมาเขาไม่เคยมีท่าทีแบบนี้มาก่อนเลย ”

“ นั่นเพราะเขาไม่อยากจะเสี่ยงเสียเธอไป เธอมั่นใจเหรอว่า ถ้าเธอรู้ความรู้สึกของเขาแล้ว เธอจะยอมรับเรื่องนี้ได้ ”

“ … นั่นก็จริง เป็นไปได้ว่าหากผมรู้ความรู้สึกของเขามาก่อนหน้านี้ ผมอาจจะต้องหลบหน้าเขาก็เป็นได้ ”

“ แต่ฉันรู้ดี ว่าเธอไม่ทำอย่างนั้นหรอกนิก ฉันพนันได้เลย ”

“ ทำไมละครับคุณติ ”

“ เพราะเธอเป็นคนจิตใจดีที่สุดที่ฉันเคยรู้จักมา เธอจะไม่มีวันทำให้ใครปวดร้าวใจ แม้ว่าจนแล้วจนรอดก็อาจจะมีคนเสียใจเพราะเธอบ้าง แต่เธอจะไม่มีวันเป็นคนทำร้ายใครก่อนแน่นอน นิกผู้แสนอ่อนโยน ฉันคงไม่อาจปล่อยมือจากเธอได้ ”

กีรติลุกขึ้นยื่นหน้าไปจุมพิตที่หน้าผากของนิติพลอย่างแผ่วเบา ก่อนหยิบจานชามไปล้าง นิติพลรู้สึกใจเต้นแรงขึ้น เขาไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่า เพียงแค่เพราะคำพูดไม่กี่คำ กับจุมพิตที่หน้าผากเบาๆของกีรติ จะทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวได้ขนาดนี้ เขาเจ็บใจตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่กีรติเข้ามาในชีวิตเขา กลายเป็นกีรติที่เป็นผู้ควบคุมเขาไว้ได้หมด ทั้งร่างกาย และจิตใจ จนตอนนี้ เขาไม่แน่ใจแล้ว ว่าความเคียดแค้นฝังแน่นที่เคยมี ไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนในจิตใจของเขา หรือไม่แน่ว่ามันจะเลือนหาย สลายไปหมดจากใจเขาแล้ว และถูกแทนที่ด้วยความลุ่มหลงแทน

ในคืนนั้นกีรติก็กอดเขาอีก จะว่าไปแล้วพวกเขาร่วมรักกันแทบทุกคืน ตั้งแต่เมื่อกีรติบอกรักนิติพล จากตอนแรกที่นิติพลทั้งกลัว ทั้งเกร็งจนร่างกายอ่อนล้า แต่จนถึงตอนนี้ที่เขาก็เริ่มชินแล้วกับการหลับนอนกับผู้ชายแล้ว แถมเขายังพบว่ากีรติทำให้เขามีความสุขได้มากมายเพียงใด  ยิ่งทำให้ทั้งคู่ผูกพันกันมากขึ้น

“ นิก…ลืมตามองฉันสิ “

“ คุณติ… ก็ผมอายนี่ครับ คุณติมองผมอย่างนั้น… ผมรู้สึกเหมือนว่า ดวงตาคู่นี้ของคุณกำลังกลืนกินผมเข้าไป ”

“ ฉันก็กำลังกลืนกินเธออยู่นี่ไงล่ะ มองฉันเถอะ ฉันเองก็อยากเห็นใบหน้าของเธอตอนที่เธอมีความสุข เธอก็ต้องมองให้เต็มตาเวลาที่ฉันกอดเธอ ฉันอยากให้เธอเห็นทุกสิ่งในตัวฉัน ทั้งร่างกาย ความรู้สึก และหัวใจ ”

กีรติพรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้า และลำคอของนิติพล กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่จากตัวนิติพล ทำให้อารมณ์ของกีรติยิ่งร้อนแรงขึ้น เขาขยับเคลื่อนกายของเขาทั้งสองเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อของพวกเขาออกมาพราวทั่งร่าง

“ ค… คุณติ ร้อน… ร้อนครับ ผม… อา! ”

“ ทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม ”

“ ครับ… คุณติ ผม…อ้ะ…อา! ”

“ นิก…! ”

ร่างของทั้งสองเกร็งพร้อมๆกัน พวกเขาก่ายกอดแลกเหงื่อและลมหายใจกันอยู่อย่างนั้น แล้วเป็นกีรติที่ยันกายขึ้นมองนิติพลอย่างเสน่หาเหลือประมาณ เขาปัดผมที่ละใบหน้า และลำคอขาวๆของนิติพล แล้วก็ก้มลงจูบที่ต้นคอ ไล่มาที่แก้ม และสุดท้ายก็ประกบริมฝีปากของเขาและนิติพลเข้าด้วยกัน นิติพลเองก็วาดแขนโอบรอบต้นคอของกีรติ โน้มร่างของเขาทั้งสองมาแนบชิดติดกัน กีรติจะจูบนิติพลอย่างอ่อนโยน ทุกครั้งที่ทั้งคู่ร่วมรักเสร็จ ทำให้นิติพลยิ่งเคลิ้มไปใหญ่ เขาชักเคยตัวแล้วกับการที่กีรติปฏิบัติกับเขาอย่างกับอยู่บนสรวงสวรรค์เช่นนี้

“ …คุณติครับ เรื่องเมฆ… ”

“ ขอทีเถอะ เวลาแบบนี้ เราอย่าเพิ่งพูดถึงคนอื่นเลยนะ ”

“ …วันนี้ตอนผมพาเมฆไปที่ห้องออกกำลังกาย ผมนึกถึงคุณ นึกถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันในห้องนั้นเมื่อวาน เขาคงสังเกตเห็นได้ว่าผม… ปิดบังอะไรไว้ เขาจึงได้มาทำแบบนั้น ตอนที่เมฆสัมผัสผม ผมก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหว แต่เป็นคุณ… ในหัวของผมมีแต่ภาพคุณลอยมา คุณทำให้ผมได้สติ ”

“ ดีจริง ที่ฉันเข้าไปอยู่ในหัวของเธอทันเวลา ก่อนที่เขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ ”

นิติพลหวนนึกถึงตอนที่เมฆาสัมผัสเขา แล้วก็นึกถึงคำพูดของเมฆาที่กระซิบข้างหูเขาว่า

‘ …ลองให้ฉันสัมผัสนายดูบ้าง นายจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่นายต้องการ ‘

แล้วเขาก็หวนนึกถึงเมื่อครั้งที่กีรติบอกรักเขา แล้วพวกเขาก็ร่วมรักกันอย่างสุขสมครั้งแรก

‘ นิก อยู่กับฉันนะ เราจะมีความสุขด้วยกัน ฉันจะทำให้เธอจดจำฉันไว้ตลอดไป ให้เธอนึกถึงฉันเสมอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน กับใคร… ‘

“ ผมต้องการคุณครับ คุณติ ”

“ หืม… อะไรกัน จู่ๆก็… ”

“ สัมผัสของคุณกับเมฆไม่เหมือนกัน ผมบอกเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ผมรู้ว่ามันไม่เหมือนกัน “

“ ไม่เหมือนยังไง ไหนลองบอกมาสิ ”

“ ไม่รู้สิครับ แต่ผมไม่อยากถูกใครสัมผัสนอกจากคุณ คุณทำให้ผมเคลิบเคลิ้มได้มากกว่า หลงใหลได้มากกว่า ”

“ แน่นอน นั่นก็เพราะฉันรักเธอ ฉันจึงอยากให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่เรากอดกัน เป็นฉันคนเดียวที่จะทำให้เธอมีความสุขแบบนี้ได้ แล้วอย่าเปรียบเทียบเรื่องแบบนี้อีกนะ ฉันไม่อยากให้เธอถูกใครสัมผัสทั้งนั้น ไม่ว่าหน้าไหนก็จะไม่มีวันได้มาเทียบเท่าฉัน ตัวเธอไม่ได้เป็นของเธอเพียงคนเดียวแล้วรู้ไหม ทุกส่วนในร่างกายเธอเป็นของฉัน ฉะนั้น อย่าให้ใครหน้าไหนได้สัมผัส แตะต้องเธออีก นอกจากฉันคนนี้ ได้ไหม ฉันขอร้อง ”

“ ครับ… ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครแตะต้องผมได้อีก คนเดียวที่ผมจะยอมกอดด้วย จะมีแต่เพียงคุณเท่านั้นครับ ”

“ พูดแล้วอย่าคืนคำนะ ”

“ ด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองเลยครับ ฮิๆ “

“ ดีมากนิกคนดีของฉัน เอาล่ะ… พร้อมให้ฉันกอดอีกรอบแล้วหรือยัง ”

“เอ๋?  ”

“ เธอเป็นคนบอกเองนะว่าต้องการฉัน แล้วก็ทำให้ฉันมีอารมณ์ได้ขนาดนี้แล้ว จะรับผิดชอบไหม ”

“ … คุณติ ขี้โกง ผมไม่ได้หมายถึงต้องการแบบนั้นสักหน่อย ”

“ ก็แล้ว… เธอต้องการแบบไหนล่ะ บอกฉันมาสิ ”

นิติพลไม่ได้ตอบ ทั้งๆที่ในใจเขาบอกว่า เขาต้องการเพียงกีรติเท่านั้น ที่จะให้รักเขาทั้งหมด ทั้งร่างกาย และหัวใจ เขายินดีมอบให้แล้ว ไม่ว่าความสุขทั้งหมดตรงหน้านี้ จะเป็นเพียงแค่กระบวนการการใช้หนี้สำหรับกีรติหรือไม่ก็ตาม เขาไม่สนเรื่องใดๆอีกต่อไปแล้ว แล้วทั้งคู่ก็ร่วมรักกันอีกหลายครั้งหลายคราในคืนนั้น จนเกือบรุ่งสาง

ช่วงเย็นของวันรุ่งขึ้น กีรติพานิติพลออกไปรับประทานอาหารเย็นข้างนอกบ้าน มีสายโทรศัพท์เข้ามาที่คอนโดยามที่เขาทั้งคู่ไม่อยู่

“ …ติ นี่แม่เองนะ ทำไมไม่รับสายแม่เลย ติดต่อกลับแม่ด้วย เรามีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับคู่หมั้นของแก หนูศศิกานต์ ”

ระหว่างที่นิติพล และกีรติ กำลังเพลิดเพลินกับการรับประทานอาหารนอกบ้าน ในบรรยากาศอันแสนโรแมนติก บนเรือล่องแม่น้ำเจ้าพระยา ทั้งสองคนไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า อุปสรรคครั้งใหม่ของทั้งสอง กำลังจะอุบัติขึ้น

พวกคุณรู้หรือเปล่า อะไรที่ทำให้ผู้ชายเราหวั่นไหวที่สุด ก็เมื่อรู้ว่ามีคู่แข่งปรากฏตัวขึ้น เราไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาเทียบเท่า หรือแม้แต่เห็นเราด้อยกว่า ศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราอยู่แล้ว ผมก็เช่นกัน ตั้งแต่รู้ว่า ไม่ได้มีเพียงผมที่สนใจในตัวนิก หากยังมีผู้ชายอีกคน ที่ปรารถนาเขาเช่นกัน และที่สำคัญ เดี๋ยวนี้ นิกเจอกับเขาบ่อยเหลือเกิน ทำไมผมถึงเริ่มหวั่นใจน่ะเหรอ ก็เพราะคนๆนี้รู้จักนิกมานานกว่าผมมากนัก เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก เรียกได้ว่า ผมแพ้เขาในทุกๆด้าน แม้ผมเองจะไม่ชอบให้พวกเขาเจอกัน แต่มันก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เพราะยังไงเขาสองคนก็ต้องเจอกันที่มหาวิทยาลัย แล้วอย่างวันนี้ เขาก็ชวนนิกไปเที่ยวกันหลังเลิกเรียน ผมไม่อยากให้นิกเกลียดผม ผมถึงกับต้องกลั้นใจสุดชีวิต ให้นิกชวนเขามาทานข้าวที่บ้านแทน เพื่อกันไม่ให้เขาทั้งสองไปเจอกันข้างนอกสองต่อสอง

นิกแวะมาผมที่ออฟฟิศเพื่อยืนยันความตั้งใจของผมอีกครั้ง ที่จะชวนศัตรูคู่อาฆาตเข้าบ้านของเรา

“ จะดีเหรอครับคุณติ จริงๆเราแค่จะไปหาอะไรทานกัน ไม่กลับค่ำมืดหรอกครับ ”

“ ไม่อยากให้เพื่อนของเธอชิมฝีมือฉันบ้างเหรอ ก็ไหนเธอบอกว่าฝีมือทำอาหารของฉันอร่อยยังไงล่ะ ”

“ ไม่อยากครับ ถ้ามันจะทำให้คุณติต้องลำบาก ผมไม่อยากให้คุณติต้องมาเหนื่อย ลำพังแค่ทำงานคุณติก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว ถ้าต้องมาต้อนรับขับสู้เพื่อนผมอีก ผมคงรู้สึกไม่ดี ”

“ โถ นิก ไม่เป็นไรหรอกครับ ช่วงนี้งานไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่น่ะ วันนี้ฉันจะกลับเร็วนะ จะมาเตรียมตัวทำอาหารรอไว้ ยังไงก็อย่าลืมพาเพื่อนเธอมากินข้าวที่บ้านเราให้ได้ละ ฉันจะคอย ”

“ วันนี้คุณติน่ารักจังครับ ” เขาเขย่งขาขึ้นมาจุ๊บแก้มผม เล่นเอาผมเขินไปเลย

“ ขอบคุณนะครับ งั้นผมไปเรียนคลาสบ่ายก่อนนะฮะ แล้วเจอกันตอนเย็น ”

อย่างน้อยๆก็ผมมั่นใจว่า ความสุขที่ผมได้รับแบบนี้ หมอนั่นคงไม่มีทางได้เจอเป็นแน่

“ อ่าว คุณนิก จะไปเรียนแล้วเหรอครับ ให้ผมไปส่งไหมครับ ” เรวัติออกปากอาสาไปส่ง แต่นิกส่ายหน้า

“ ไม่เป็นไรครับ มหาวิทยาลัยอยู่ใกล้แค่นี้เอง สบายมากครับ ผมไปก่อนนะครับทุกคน แล้วเจอกันครับ ”

“ คร้าบ “

หลังจากที่นิติพลลงลิฟท์ไป ทุกคนก็ได้ยินเสียง กีรติฮัมเพลงลอดออกมาจากห้องของเขา ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

“ เฮ้ย ไอ้เรย์ นายแกเป็นอะไรวะ ฮัมเพลงทั้งวันเลย ไปอารมณ์ดีมาจากไหน ”

“ ก็จะมีสักกี่เรื่องที่ทำนายอารมณ์ดีได้แบบนี้เล่า ”

“ สงสัย เมื่อคืนคุณนิกคงตามใจน่าดูเลยว่ะเนี่ย โอ้ย… อะไรล่ะพี่นพ ”

“ เมื่อไหร่หมาจะหมดปากแกหะ ออกความเห็นทุกเรื่องเลยสิวะไอ้นี่ ”

“ โห่พี่ ฉันก็พูดไปตามที่เห็นเนอะ อย่าถือบ้า อย่าว่าคนหล่ออย่างผมเลยน่า ”

“ อืม… ฉันไม่ถือนายหรอกทศวิช ว่าแต่โปรแกรมตัวใหม่ที่ว่าจะทดสอบใช้กันในบริษัทน่ะ จะเริ่มติดตั้งได้หรือยัง ”

“ อุ้ย นาย… ครับๆ ผมจะดำเนินการให้วันนี้เลยครับ ”

“ ดี ฉันฝากให้นายดูแล้วกัน วันนี้ฉันจะออกไปข้างนอก แต่ไม่กลับเข้ามาแล้วนะ ยังไงถ้าโปรแกรมติดตั้งเสร็จแล้วก็โทรรายงานฉันด้วย แล้วก็ถ้าเกิดงานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ทุกคนก็กลับกันได้เลย ”

“ ครับนาย ”

กีรติเดินตัวปลิวออกไปจากออฟฟิศ ทิ้งให้ทุกคนฉงนสงสัย สักพักเรวัติได้สติก็รีบเดินตามไป เหลือเพียงมานพ และทศวิชที่ยืนมองหน้ากันไปมา แล้วยิ้มออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอครับนาย ” เรวัติถาม เมื่อทั้งคู่นั่งในรถด้วยกัน

“ นิกจะพาศัตรูหัวใจของฉันมาที่คอนโด วันนี้ฉันเลยต้องต้อนรับขับสู้ให้ดีหน่อยน่ะ ”

“ เอ๋… ถ้าเป็นศัตรูหัวใจ ทำไมคุณติดูสบายอกสบายใจจังครับ แล้วอย่างนี้ไม่อันตรายเหรอครับถ้าให้คุณนิกกับเขาเจอกัน ”

“ ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะทำให้เขารู้ ว่าฉันกับเขา มันคนละชั้นกัน ”

แม้ใบหน้าของกีรติจะมีรอยยิ้ม แต่เรวัติรู้สึกว่าความเยือกเย็นเข้ามาปกคลุมบรรยากาศในรถเอาไว้ เรวัติมั่นใจเหลือเกินว่า วันนี้ศัตรูหัวใจของเจ้านายของเขา คงต้องรับศึกหนักแน่ๆ ด้วยที่ไม่รู้ว่าศัตรูขู่แข่งผู้น่ากลัวนั้น คือ กีรติ ผู้นี้นี่เอง

ระหว่างที่นั่งเรียนอยู่ในห้องเล็กเชอร์ใหญ่ นิติพลก็ได้บอกเมฆาเรื่องที่กีรติเชื้อเชิญเขาไปรับประทานอาหารเย็นที่คอนโด

“ ฉันว่าพ่อเลี้ยงนายต้องมีแผนอะไรแน่ๆเลย ไม่งั้นไม่มาชวนฉันไปถึงคอนโดสุดหรูของพวกนายหรอก “

“ แผนบ้าบออะไรกัน ไม่มีหรอก อย่าคิดมาก ฉันเองเป็นคนที่บอกคุณติว่าฝีมือทำอาหารของเขาอร่อย อยากให้เพื่อนๆได้ชิมบ้าง นี่ ปกติคุณติเขาไม่ยอมให้ใครไปคอนโดของเขาหรอกนะ นายน่ะจะเป็นคนแรกๆเลยที่ได้ไป ”

“ แหม เป็นเกียรติซะจริง ฉันว่าที่เขาไม่อยากให้คนอื่นไปที่คอนโด เพราะกลัวจะมีคนตามไปราวีถูกที่ล่ะสิ ท่าทางเป็นคนชอบใช้กำลัง หาเรื่องคนอื่น หรือไงดี ฉันว่าพ่อเลี้ยงนายคนเนี่ย เขาเหมือนพวกมาเฟีย ยังไงอย่างนั้นเลยอ่ะ ดีไม่ดี ที่ชวนฉันไปเนี่ยหมายจะทุบหัวฉันตอนเผลอหรือเปล่าก็ไม่รู้ ”

“ อย่ามองแง่ร้ายสิ คุณติเขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้นหรอกนะ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เป็นมาเฟียด้วย เพียงแต่หน้าที่การงาน และภาระต่างๆที่เขามี ทำให้ดูคล้ายๆแล้วเป็นคนมีอิทธิพล อะไรทำนองนั้นแหละ แต่เอาเถอะ นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของพวกเราหรอกนะ นายเองถ้าไม่รู้จักมองคนในแง่อื่นบ้าง เดี๋ยวจะแก่เร็วเพราะเครียดรู้ป่าว แล้วก็ ถ้านายไม่อยากให้คุณติอารมณ์เสียซะตั้งแต่หัววัน ก็อย่าเรียกเขาว่า พ่อเลี้ยง อีก เพราะจริงๆแล้วเขาก็ไม่ใช่พ่อเลี้ยงของฉัน ”

“ หึ… หงุดหงิดชะมัดเลย รู้ตัวไหมว่านายน่ะอะไรก็ คุณติๆ ฉันละหงุดหงิดจริงๆเลย ให้ตายสิ ”

“ … ฉ…ฉันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซักหน่อย “

“ ตาลุงนั่นมีดีตรงไหนน้า ฉันอยากจะรู้จริง ” เมฆาจ้องหน้าเขาด้วยสายตามีเลศนัย อีกฝ่ายจึงได้แต่หลบตา ด้วยว่าแก้ตัวไม่ถูก กีรติมีดีอะไรนะ ตัวเขาเองที่เริ่มชอบกีรติเข้าแล้วก็ยังสงสัยเหมือนกัน

“ … คุณกีรติเขาไม่ได้แก่ขนาดลุงหรอกนะ เอาเป็นว่าเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งก็แล้วกัน ”

“ ถ้าเทียบกับฉันคนนี้ละ หน้าตาฉันไม่ดีพอเหรอ หรือฉันไม่แข็งแรงพอจะปกป้องนายได้ หืม… ว่าไงนิก ”

“ …อย…อย่าเปลี่ยนเรื่องน่า ตกลงจะไปหรือไม่ไป ถ้านายไม่ไป ฉันก็ไม่ไปเที่ยวกับนายแล้วเหมือนกัน วันนี้ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์อยากไปเที่ยวข้างนอกเท่าไหร่แล้ว ”

“ โธ่ ไปสิไป ไม่น่าทำให้คุณนิติพลโกรธเลยสินะเรา ก็ดีนะ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเจ้าหนี้หนุ่มขี้เก๊กของนายคนนี้ เขาจะต้อนรับฉันคนนี้ได้ดีซักแค่ไหน ”

ฝ่ายกีรตินั้น ก็ไปซื้อของสดที่ซุปเปอร์มาเก็ตที่ห้างด้วยตัวเอง จริงๆแล้วห้างที่เขาไปก็เป็นของเขาเอง ซึ่งโดยปกติ เขาไม่ค่อยได้ไปจับจ่ายซื้อของด้วยตัวเอง ด้วยเพราะมีคนของเขามากมายที่คอยจัดการให้ ในเมื่อวันนี้กรรมการผู้จัดการใหญ่อย่างเขาไปปรากฏตัว จึงเป็นที่ฮือฮาของพนักงานที่พบเห็น ทำให้กีรติเองรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยในการเดินเลือกซื้อของ แต่ที่อึดอัดกว่านั้น เห็นจะไม่ใช่แค่เรื่องซื้อของไม่สะดวก ด้วยจริงๆแล้ว กีรติไม่อยากจะอยู่ที่ห้างนี้นานนัก เพราะเขาไม่อยากเจอใครคนนึง

“ เรวัติ นายช่วยไปบอกให้คนพวกนั้นกลับไปทำงานได้ไหม มาเดินตามดูกันอยู่ได้ บอกไปเลยนะ ว่าถ้าว่างนักก็กลับไปทำงาน ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่ออกให้หมดเลย ”

“ เห็นไหมละผมก็บอกนายแล้วว่าไม่ต้องลงมาเอง ให้ผมจัดการให้ นายก็ไม่เอา จะต้องมาเองให้ได้ ”

“ ก็วันนี้มันพิเศษกว่าทุกวันนี่ ฉันก็อยากจะทำเองทั้งหมด ตั้งแต่ซื้อของเลย นายเองก็รู้ว่าฉันไม่ได้อยากมาที่นี่นักหรอกถ้าไม่จำเป็น ”

“ อ่อ… คุณยังไม่ได้คุยกับคุณศิเหรอครับ ”

“ เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ฉันกับศศิกานต์ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะผู้ใหญ่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง อยากจะหาผลประโยชน์จากเราสองคน ”

“ คุณนิกทราบเรื่องนี้หรือยังครับ ”

“ นิกไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ รังแต่จะทำให้เขาไม่สบายใจเปล่าๆ ”

“ แต่ผมไม่คิดว่าอย่างนั้นนะครับนาย คุณนิกอาจจะเสียใจก็ได้ ถ้าหากเธอรู้ทีหลัง ”

“… เอาไว้ถึงเวลา ฉันก็จะบอกนิกเองแหละน่า ”

“ ดื้อจริงๆน้า นายน้อยของผม ถ้าคุณนิกเธองอน หอบข้าวของหนีออกจากคอนโดไป ผมไม่รู้ด้วยนะเอ้า ”

“ เออน่า ฉันไม่ปล่อยไว้ถึงขั้นนั้นหรอก ว่าแต่ วันนี้ฉันจะได้ซื้อของจนเสร็จไหมเนี่ย เดินไปไหนก็มีแต่คนคอยตามเพียบ ”

“ อย่าไปถือสาเขาเลยครับ เป็นธรรมดาที่เขาจะตื่นเต้นไม่ใช่เหรอครับ ที่เห็นนายน้อย แห่ง อิสรา กรุ๊ป ที่เป็นเจ้าของห้าง มาเดินจับจ่ายซื้อของเองในซุปเปอร์มาเก็ตแบบนี้ ”

“ จะยังไงก็เถอะ แล้วนายจะปล่อยให้พวกเขามาเดินตามเราอยู่แบบนี้เหรอ จะไม่จัดการอะไรให้เลยหรือไง นายเป็นบอดี้การ์ดของฉันนะ ”

“ คร้าบๆนายน้อย เดี๋ยวผมจะไปบอกให้ว่านายน้อยของพวกเขาขี้อาย ไม่ชอบให้ใครมาตามดูเหมือนดาราแล้วกันนะครับ ”

“ นี่ๆ… ถ้าจะบอกแบบนั้นก็ไม่ต้องหรอก งั้นก็รีบๆช่วยกันซื้อของให้เสร็จๆเสียที ”

เรวัติอดยิ้มให้กับพฤติกรรมที่น่ารักของเจ้านายของเขาไม่ได้ หลังกีรติเดินนำไปเล็กน้อย เขาก็ไปกระซิบบอกคนติดตามอีกคน ให้ไปกันคนออกไปห่างๆ เพื่อไม่ให้การมาของพวกเขาเป็นจุดสนใจ จึงทำให้พวกเขาเดินซื้อของกันสะดวกขึ้น และสุดท้ายก็ซื้อของจนครบหมดในเวลาไม่นาน

“ เอ่อ… ทั้งหมด 2,543.50 บาทค่ะ ”

“ ผมใช้เครดิตการ์ดได้หรือเปล่า ”

“ ได้ค่ะคุณกีรติ … รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยค่ะ … เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ ”

“ ขอบคุณครับ พวกคุณก็ตั้งใจทำงานต่อไปนะ ”

กีรติยิ้มให้สาวๆที่แคชเชียร์สองสามคนที่ช่วยคิดเงิน และหันไปโบกมือบอกพวกเธอว่าไม่ต้องช่วยถือของ แล้วเรวัติเองก็เข้ามารับของไปจากมือเขาทันที เรวัติยิ้ม และโค้งทักทายให้สาวๆเช่นกัน ก่อนจะเดินถือข้าวของพะรุงพะรังตามนายน้อยของเขาไปติดๆ มีพนักงานรักษาความปลอดภัยบางส่วนตามมาสมทบเพื่อช่วยถือของไปส่งทั้งคู่ที่รถ สาวๆที่แคชเชียร์ยังคงเคลิ้มในความหล่อเหลามีเสน่ห์ของกีรติ พวกเธอจับกลุ่มพูดคุยถึงเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“ พี่จิตๆ นั่นนายน้อยของห้างเราใช่ไหมคะ ”

“ อืม ใช่ คนนี้ล่ะนายน้อยกีรติ แหม…ตานี่เยิ้มเลยนะ เพิ่งเคยเจอเธอล่ะสิ ยายมด ”

“ ทำไมถึงได้หล่อขั้นเทพบุตรอย่างนั้นละคะพี่ หล่อแบบ… โอ้ย หนูนี่มือสั่นเลยตอนเธอมารับของไปจากมือน่ะ ”

“ นี่แต่ว่าเพื่อนมด คุณติก็หล่อหรอกนะ แต่คุณผู้ติดตามอีกคนสิ ทั้งเท่ห์ ทั้งขรึม ดูแมนมากๆ ทำไมเขาไม่มาที่นี่กันบ่อยๆละคะพี่จิต มาเดินตรวจงานบ้างก็ได้ พวกเราจะได้มีกำลังใจทำงาน ”

“ พอเลย ทั้งยายมด ทั้งยายแพทเลย จะเพ้ออะไรนักหนาหะ เดี๋ยวคุณเขารู้ว่าพวกแกฝันกลางวันกันมาก ดีไม่ดีจะไม่มาเลยล่ะทีนี้ เพราะรำคาญ ว่าจะว่าตั้งแต่ไปเดินตามดูเธอแล้ว ทำเป็นพวกเด็กวัยรุ่นบ้าดาราไปได้ ”

“ อ่าวพี่ พวกหนูก็ยังวันรุ่นนะ ไม่เหมือนพี่หรอก ลูกก็โตแล้ว แถมยังขี้บ่นอีก ”

“ หนอย ยายพวกนี้ วอนโดนดีแล้วไหมล่ะ ”

“ เอะอะอะไรกันน่ะ ” หญิงสาวร่างสูงระหง หน้าตาสวยคม แต่งตัวดูภูมิฐาน เดินมาตำหนิพวกสาวๆที่คุยกันไม่เลิก

“ คุณศศิกานต์! ” พวกสาวๆ เงียบลงโดยพลัน พากันยืนตัวแข็งหลบสายตาคมสวยดุจเหยี่ยวที่มองจ้องมา

“ ถ้ามีเวลาว่างมานั่งพูดคุยกันเรื่องไร้สาระ ศิว่าพวกคุณเอาเวลาไปดูแลลูกค้าคนอื่นๆดีกว่านะคะ ”

“ ขอโทษด้วยค่ะ คุณศศิกานต์ เพราะดิฉันดูแลลูกน้องไม่ดีเอง ”

“ ไม่ต้องแก้ตัวแทนกันค่ะ ศิรู้ว่าคุณสุจิตราน่ะใจดี แต่ถ้าใจดีมากไป จะไม่มีใครเคารพกฎระเบียบนะคะ ”

“ ขอโทษค่ะคุณศิ พวกเราผิดเองค่ะ เดี๋ยวมด กับ แพทขอตัวไปทำงานต่อนะคะ ” แล้วสาวๆก็สลายตัวหายไป หญิงสาวที่ชื่อศศิกานต์ ยังคงยืนอยู่หน้าเคาเตอร์แคชเชียร์ที่กีรติเพิ่งซื้อของแล้วเดินออกไป

“ พี่จะหนีศิไปได้กี่ครั้งกัน พี่กีรติ ”

เธอเหม่อมองไปในทิศทางที่ชายหนุ่มเดินหายไป สายตาอันเย็นชาของเธอยากจะอ่านออกได้ว่าเธอคิดอ่านอะไรในใจ หญิงสาวยิ้มที่มุมปาก มองดูแล้วทั้งยั่วยวน และเยือกเย็น แล้วเธอก็หันเดินกลับไปยังทางไปสำนักงานบริหารของห้าง

ติดตามตอนต่อไป…

“ หมดแก้วเว้ย หมดแก้ว ”

“ พี่ตี๋ พอแล้วครับ เดี๋ยวผมเมา ”

“เอ๊า… ไม่เมาก็ไม่มันส์สิวะ ไม่เป็นไรน่านานๆที ”

“ แต่ว่า ถ้าเมา ผมก็กลับบ้านลำบากสิฮะพี่ ”

“ อะไรวะนิก เอ็งจะมากลัวอะไรเล่า ไอ้เมฆน่ะมันเอารถมา เมาแล้วก็ให้ไอ้เมฆมันไปส่งสิ จริงไหมวะไอ้เมฆ ”

“ ของมันแน่อยู่แล้ว จะส่งถึงหน้าประตูบ้านเลยยังได้ นี่ รู้ไหมฉันดีใจนะ ที่นายมาได้ นายรู้ไหม ตั้งแต่ที่นายหายไปเดือนนึง ฉัน… พวกเราเป็นกังวลกันมาก แต่ก็ไม่รู้จะติดต่อ จะช่วยเหลือนายยังไง แต่ก็คิดว่านายคงอยากมีเวลาอยู่คนเดียว หลังจากที่เกิดอะไรขึ้นมากมาย คงยังไม่อยากเจอใคร แล้วพอกลับมา นายก็ไม่เคยได้ไปเที่ยว ไปไหนต่อไหนกับพวกเราอีกเลย นายจะรีบดิ่งกลับไปพร้อมกับพี่ชายรูปหล่อคนนั้นทุกที จนฉันกำลังคิดว่านายจะยิ่งห่างพวกเราไปเรื่อยๆ ”

“ ฉันก็อยู่นี่แล้วไง ไม่ได้หายไปไหนซะหน่อย แล้วคุณกีรติเอง ตอนนี้เขาก็เหมือนผู้ปกครองฉัน การที่เขาจะมารับ หรือไม่มา ก็ใช่ว่าฉันจะตัดสินใจเองได้ ก็เหมือนว่าฉันเองก็ต้องให้เกียรติเขาในฐานะผู้ปกครอง เขามาจอดรออยู่แบบนั้นทุกวัน นายคิดว่าฉันควรจะปฏิเสธเขา ซึ่งเป็นผู้ปกครองได้เหรอ ”

“ คำก็ผู้ปกครอง สองคำก็ผู้ปกครอง ถามจริงๆเถอะ เขาเป็นแค่ผู้ปกครองของนายแน่เหรอ ”

“ …ถามอย่างนี้ นายหมายความว่าไง ”

“ เฮ้ยๆ ไม่เป็นแมนเลยนะไอ้เมฆ เซ้าซี้เป็นผู้หญิงไปได้ ไอ้นิกมันบอกมาตั้งกี่รอบแล้วว่า เฮียคนนั้นเขาเป็นคนรู้จักของพ่อ แล้วแกยังจะเอาอะไรอีก เมาแล้วสิเนี่ย “

“ ผมไม่ได้เมานะพี่ตี๋! มานี่นิก วันนี้เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง “

“ จะไปไหนเมฆ… อ้ะ! ” เมฆาฉุดทีเดียวร่างของนิติพลก็ผุดลุกขึ้นจนเกือบลอย แล้วทั้งสองก็พากันลัดเลาะฝูงคนที่เต้นอยู่กลางฟลอร์มุ่งไปทางด้านหลังร้าน ไม่นานทั้งสองก็ค่อยๆถูกคนมากมายเหล่านั้นกลืนหายไป

”อ่าว เฮ่ย แล้วนั่นจะจูงไอ้นิกไปไหนน่ะ เอ้อ… ไอ้สองคนนี้นี่มันตัวทำลายบรรยากาศจริงๆเลยน้า ”

ธีรยุทร เพื่อนรุ่นพี่ของทั้งสองเกาศีรษะอย่างเซ็งๆ แต่แล้วก็ถูกเบนความสนใจ เมื่อเพื่อนคนอื่นๆสะกิดให้มองไปยังบรรดาสาวๆมากมายที่ยักย้ายส่ายสะโพกอยู่ใกล้โต๊ะ ไม่นานเขาก็ลืมไปว่ามีนิติพล และเมฆามางานนี้ด้วย

เมฆาฉุดกระชากลากนิติพลมาที่หลังร้าน เขาผลักนิติพลติดกำแพง แล้วใช้แขนทั้งสองข้างกั้นร่างหนุ่มน้อยไว้

“ นิก ฟังนะ ฉัน ไม่ได้เมา ที่ถามไปทั้งหมด ก็เพราะอยากรู้จริงๆว่านายเป็นอะไรกับหมอนั่น เราเป็นเพื่อนรักกัน ก็ต้องไม่มีเรื่องปิดบังกันสิ ใช่หรือเปล่าละ พวกเราเป็นเพื่อนกันมาแต่เล็กแล้ว มีอะไรเราก็บอกกันเสมอ นายไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะนิก หรือว่าบอกไม่ได้ เพราะไอ้ขี้เก๊กนั่นมันไม่ให้บอก ”

“ คุณติเป็นเจ้าหนี้ ส่วนฉันเป็นลูกหนี้เขา ฉันอยู่กับเขาเพื่อชดใช้หนี้ แค่นี้ใช่ไหม ที่นายอยากรู้ หลีกไปฉันจะกลับล่ะ ”

“ เดี๋ยว! หมายความว่าไงที่ว่าอยู่กับเขาเพื่อใช้หนี้ ชดใช้ให้ยังไง นิก หนี้มากมายขนาดไหน นายถึงต้องไปทิ้งทั้งชีวิตอยู่กับเขา ต้องทำงานรับใช้ ทำงานหาเงินมาคืน หรือว่าอะไรบอกมาสิ “

“ คุณติไม่เคยเรียกร้องเงินทองจากฉัน เขาแค่ให้เราอยู่ด้วยกัน ”

“ งั้นแล้วทำไมต้องอยู่ล่ะ ถ้าไม่ได้ต้องการเงิน แล้วต้องการอะไร หรือว่า… นี่อย่าบอกนะว่าเขา… ” เมฆาขยุ้มแขนทั้งสองข้าง ยกร่างนิติพลขึ้นจนเท้าเกือบจะลอยพ้นจากพื้น เขาเขย่าร่างนิติพลไปมาเหมือนจะพยายามเค้นความจริงให้ได้

“ …นี่ ฉันเจ็บนะ ปล่อยสิ “

“ ไม่จริงใช่ไหมนิก นี่นายคงไม่ได้ยอมเขาจริงๆใช่ไหม นายถูกบังคับใช่หรือเปล่า บอกมาสินิก ”

“ …ฉัน… “ นิติพลพยายามหลบสายตาอันปวดร้าวของเมฆาที่จ้องมา น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของเขา จนเกือบจะรินไหลอยู่แล้ว

“ ไอ้บ้าเอ๊ย! ”

“ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันเจ็บ นายไม่เห็นต้องมาโมโหอะไรกับเรื่องนี้เลย ทุกอย่างเป็นเรื่องของครอบครัวฉัน เป็นเรื่องที่ฉันตัดสินใจเอง มันเป็นชะตากรรมของฉัน ไม่เกี่ยวกับใคร “

“ นายไม่มีศักดิ์ศรีแล้วหรือยังไง ทำเรื่องน่าอายแบบนั้น มันไม่ต่างอะไรเลยนะกับการขายตัวใช้หนี้ นี่ถ้าเขาบอกให้นายไปตายที่ไหน นายก็ต้องไปเหรอ เพียงเพราะต้องใช้หนี้ นายถึงกับต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง ความเป็นลูกผู้ชายของนายมันหายไปไหนหมด หะ! “

“ ฉันไม่เหลืออะไรแบบนั้นให้ทระนงตัวอีกแล้วล่ะ และนี่ก็เป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว ถ้านายเป็นเพื่อนรักของฉัน เป็นเมฆคนเดิมที่เข้าใจฉันเสมอ ก็ขอให้นายมองเพื่อนคนนี้เป็นคนเดิม เป็นคนที่เคยพึ่งพิงนายเหมือนเดิมแล้วกันนะ ฉันขอร้อง ชีวิตของฉันตอนนี้มันก็ว่างเปล่าพออยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้มันยิ่งแย่ไปกว่านี้ นายเป็นคนเดียวที่เคยเข้าใจฉัน และฉันก็หวังให้เป็นเช่นนั้นต่อไป ได้ไหมเมฆ “

“ นิก… ”

ในวินาทีนั้น นิติพลที่ยังมึนงง และไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเมฆาประกบริมฝีปากลงจูบอย่างดูดดื่ม เมื่อเขาได้สติจึงรีบผลักไสเมฆาให้ห่างออกไป

“ เมฆ… นี่นายทำอะไรน่ะ! “

“ ฉันจะรบรอยที่ไอ้ขี้เก๊กนั่นมันทำนาย บอกมาสิว่าเขาทำอะไรนายบ้าง ฉันจะลบมันให้หมดทุกรอย จะทำให้นายเป็นของฉัน แล้วลืมเรื่องเกี่ยวกับเขาไปซะ แล้วหลังจากนี้เราก็ไปเก็บข้าวของของนายออกจากบ้านหมอนั่นกัน นายไปอยู่กับฉันคืนนี้เลยก็ยังได้ ฉันจะทำงานเพิ่ม เราจะรีบช่วยกันเก็บเงินใช้หนี้ นายจะได้หลุดพ้นจากเรื่องบ้าๆนี่ “

“ นี่นายพูดอะไรออกมา เมฆ นายเมาไปแล้วหรือไง “

 “ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เมา ฉันชอบนายมาตลอดเลยนายรู้ไหม นายมันใจร้ายใจดำ ไม่เคยรู้ความสึกของฉันเลย มันเจ็บปวดรู้ไหม ที่ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกชอบนายเอาไว้แบบนี้ แต่ฉันจะไม่เก็บซ่อนมันไว้อีกแล้ว ฉันชอบนายนิก “

“ อย่า… เมฆ ปล่อยฉันนะ! ”

“ กริ๊ก ” เสียงของปืนที่บัดนี้จ่ออยู่ที่หัวของเมฆา ทำให้เขาหยุดการกระทำโดยทันที เมื่อนิติพลหันไปมอง เป็นวีระ ที่ยืนถือปืนจ่ออยู่ สีหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนกับคำพูดที่เปล่งออกมา

“ ปล่อยคุณนิกซะ ไม่งั้นผมยิงคุณแน่ ”

“ คุณวีระ! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ ”

“ นายให้ผมตามมาดูแลคุณนิก ว่าแต่จะให้ผมจัดการกับคนๆนี้ยังไงดีครับ เพราะเขาทำร้ายคุณ ”

“ อย่าครับ คุณวีระ เขาเป็นเพื่อนผม เขาแค่เมามากแค่นั้นเอง ”

“ ฉันไม่ได้เมานะ แล้วนายเป็นใคร… ”

เมฆารู้สึกเย็นวาบขึ้นมา เมื่อแลเห็นชายอีกคนที่เดินเข้ามาอยู่เบื้องหลังชายคนแรก เขาจำหน้าชายผู้นี้ได้ เพราะเคยเห็นเขาที่มหาวิทยาลัยบ่อยๆช่วงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชายผู้นี้เองคือ เจ้าหนี้หนุ่มของนิติพล ผู้ซึ่งพรากนิติพลไปจากเขา

“ นิกมานี่ ”

“ คุณติ! ”

กีรติออกคำสั่งด้วยเสียงทุ้มนุ่ม แต่เต็มไปด้วยอำนาจ นิติพล ได้สติจึงรีบผละจากเมฆา เดินไปหากีรติ ชั่วพริบตาเดียวเขาก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของกีรติ เมฆามองด้วยหัวใจที่ปวดร้าว อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านลุกเป็นไฟ

“ คุณเองใช่ไหม คุณใช่ไหมที่เป็นคนทำเรื่องบ้าๆกับนิก ใช้หนี้บ้าบออะไร คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับนิกเหมือนเป็นสิ่งของนะ ”

“ แล้วนายล่ะเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับคนของคนอื่น ”

“ หนอย คนของคนอื่นงั้นเหรอ นิกไม่ได้เป็นของๆใครทั้งนั้น! “

“ เมฆ พอเถอะ คุณติครับ เขาเป็นเพื่อนผม อย่าให้มีเรื่องกันเลยนะครับ “

“ ฉันควรจะเชื่อเธอเหรอ ทั้งๆที่เธอหนีฉันออกมาแบบนี้ อยากให้ฉันทำอย่างไรกับเธอดีหึ พ่อนิกคนดีของฉัน ”

“ คุณติ… ”

“ ปล่อยนิกนะ นิกจะไม่เป็นทาสคุณอีกแล้ว คุณมันปีศาจหน้าเลือด “

“ หน้าเลือดเหรอ ฉันไม่ได้เอาเงินของนิกเลยสักสตางค์แดงเดียวนะ นิกไม่ได้บอกเหรอ ว่าเราตกลงใช้หนี้กันยังไง “

“ คุณติ อย่าครับ… ”

“ อายเหรอ… ทำไม การที่อยู่กับคนอย่างฉันมันน่ารังเกียจนักหรือยังไง “

“ ใช่สิ คุณมันไม่ใช่คนแล้ว ปล่อยนิกเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมไม่กลัวคุณหรอก  “

“ เอาไงดีครับนาย ให้ผมยิงปากเขาดีไหม จะได้หยุดพล่าม “

“ คุณติ คุณวีระ อย่าครับ ผมขอนะครับ เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายผม อย่าถือสาเขานะครับ จะให้ผมทำยังไงก็ยอม ผมจะยอมทำตามที่คุณติต้องการทุกอย่างเลยครับ “

“ ทุกอย่างเลยอย่างนั้นเหรอ “

“ เอ๊ะ… ค… ครับ ทุกอย่าง ขอแค่ปล่อยเพื่อนผมไป “

“ อย่านะนิก! อย่าไปยอม ฉันไม่กลัวเขาหรอกนิก นายอย่าให้มันเหยียบย่ำได้อีกนะ ไอ้บ้าคืนนิกมาสิ! ”

“ คืนเหรอ นิกเป็นอะไรกับนาย ฉันถึงต้องคืนให้ นายนี่มันพูดมากจริง ฉันชักจะอารมณ์ไม่ดีแล้วนะ ”

กีรติทำท่าจะควักปืนที่อยู่ใต้สูท แต่นิติพลจับข้อมือห้ามไว้ ส่งสายตาบอกให้กีรติอย่าถือสา กีรติจึงยั้งมือ หันมามองนิติพลด้วยสายตาเย็นชา แล้วก้มลงกระซิบเบาๆว่า

“ ฉันจะไม่ถือสาหมอนี่ก็ได้ เอาล่ะ ฉันจะไปรอนายที่รถ เรามีเรื่องต้องสะสางกัน ” แล้วกีรติก็หันหลังเดินล่วงหน้าไป

“ นิก อย่ากลับไปกับเขานะ ถ้ากลับไปนายจะไม่มีวันเป็นอิสระอีก ”

“ หยุดเถอะ เมฆ พอได้แล้ว ฉันจะไม่พูดกับนายอีก ถ้ายังไม่เลิกทำตัวแบบนี้ “

“ คุณนิกไปกันเถอะครับ ”

“ นิก อย่าเพิ่งไป! “

“ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ คืนนี้นายกลับไปพักผ่อนเถอะ ”

เมฆามองดูนิติพล กีรติ และชายชุดดำแปลกหน้าที่ชื่อ วีระ เดินหายไปจากตรอกนั้นด้วยกัน เขาทรุดตัวลงนั่ง เหม่อมองท้องฟ้า สายตาเหม่อลอย ไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไร

ผมเพิ่งรู้ว่าเวลาคุณติโกรธมากน่ากลัวขนาดไหน ทันทีที่ผมก้าวขึ้นรถ เขาก็คว้าตัวผมลอยขึ้นไปนั่งบนตัก จูบของเขารุนแรง จนผมรู้สึกเจ็บและต้องเบี่ยงหน้าหนี ผมทนจนคิดว่าทนไม่ไหวแล้วจึงได้ตัดสินใจตบหน้าเขาไปเต็มแรง วินาทีนั้นผมจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลัวมากจนร่างกายสั่นเทา น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่ตบหน้าคุณติเริ่มชา และต่อมาก็เจ็บ คุณติหยุดทำรุนแรงกับผมทันทีเมื่อเห็นว่าผมตัวสั่นเป็นลูกนก เขาโอบกอดผมไว้จนแน่น ใบหน้าของเขาซุกอยู่ที่อกผม ลมหายใจร้อนๆของเขาทำให้ผมค่อยๆหายสั่น แล้วผมได้ยินคำพูดที่ทำให้ผมเกือบหยุดหายใจจากเขา

“ ฉันรักนายนะ รู้หรือเปล่า ”

“ คุณติ…ว่าอะไรนะครับ ”

“ ฉันบอกว่าฉันรักนาย ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง อย่าให้ถูกใครทำร้าย เธออยากไปไหนขอให้บอกฉัน ฉันจะไม่ขัดขวาง ไม่ห้ามเลย ฉันจะให้วีระขับพาเธอไป อยากไปไหน ทำอะไรก็ตามใจเธอ ฉันไม่ได้กักขัง หรือรั้งเธอให้อยู่กับฉันตลอด ขอเพียงให้เธอบอกฉัน อย่าไปโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้อีก ”

“ …ข… ขอโทษครับ ผมคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร ที่ตัดสินใจไปเพราะผมรู้สึกเหงาๆ อีกอย่างก็ไปกับเพื่อนๆที่สนิทๆกันทั้งนั้น เรามักไปเที่ยวเล่นกันหลังเลิกเรียนเหมือนเมื่อก่อน ผมไม่ได้ไปไหนมาไหนนานแล้ว ตั้งแต่ครอบครัวผมเสีย ”

“ เพื่อนเธอคนนั้น เขาต้องการเธอนะ เขาปรารถนาอยากได้เธอ เธอจะบอกว่าไม่เป็นอะไรได้ยังไง ”

“ เมฆกับผม เราเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีเรื่องทำนองนั้นแน่นอน ”

“ แต่ฉันเห็นเขาจูบเธอ ”

“ … คงเป็นเพราะเขาเมามากครับ ”

“ เขายืนยันว่าไม่ได้เมา แล้วยังให้ฉันคืนเธอให้เขาอีก เขาเป็นคนรักของเธออย่างนั้นเหรอ ”

“ เปล่านะครับ จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง คุณก็น่าจะรู้ เพราะคุณเองก็เป็นคนแรกที่… ผมกับเขาเป็นแค่เพื่อนกันครับ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ”

“ อยู่ห่างๆเขาไว้นะรู้ไหม ฉันไม่สบายใจเลยที่เขาจะมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆเธอ “

“ เมฆาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรนะครับ ผมกับเขารู้จักกันตั้งแต่จำความได้ แล้วตั้งแต่รู้จักกันมา เขาเป็นเพื่อนคนเดียวที่เข้าใจผมมากที่สุด เขาไม่ทำร้ายผมหรอกครับ คุณติไม่ต้องกังวลไป แล้วผมก็จะไม่ไปไหนด้วย เรามีสัญญาต่อกันที่จะต้องชดใช้หนี้ให้คุณจนหมด ”

“ ทำไมเธอจะต้องหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทุกครั้ง ฉันมันหน้าเลือดเหมือนที่ไอ้หมอนั่นพูดหรือไง ”

“ คุณไม่ได้หน้าเลือด แต่ผมพูดตามความเป็นจริง ระหว่างเรา มีเรื่องหนี้ที่ทำให้ผมอยู่กับคุณในตอนนี้ ส่วนเมฆเองก็คงไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณด้วย เขาไม่รู้จักคุณ เขาไม่รู้เรื่องระหว่างเรา ”

“ รู้สึกเธอจะเข้าข้างเขาเหลือเกินนะ แก้ตัวให้กันทุกประโยคทุกคำ แต่กับฉัน เธอไม่เคยคิดจะเข้าใจ ไม่เคยคิดอยากจะทำความรู้จัก ทำให้เราสองคนสนิทสนมกันขึ้นมาบ้างเลย ฉันอิจฉาเขานะรู้ไหม ฉันควรทำตัวอย่างไร ต้องทำยังไง เธอถึงจะเห็นใจฉันบ้าง ”

“ คุณติ… ”

“ ฉันเคยคิดว่าจะรอจนกว่าเธอจะยอมรับฉัน จนกว่าเราจะรักกัน แต่วันนี้ฉันจะไม่อดทนแล้ว ในเมื่อมีคนอื่นที่อยากได้เธอเหมือนกัน ฉันก็จะต้องทำให้เธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียวคืนนี้เลย ฉันจะไม่ยอมยกเธอให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น! ”

“ คุณติ… ”

วินาทีนั้น ผมก็รู้ตัวแล้วว่า ค่ำคืนนี้ผมไม่สามารถหนีเงื้อมมืออสูรของเขาไปได้ เมื่อเรามาถึงคอนโด คุณติโอบไหล่ผมเดินชิดติดกับเขาตั้งแต่ที่ลิฟท์ ไปจนถึงห้องนอน พอเขาปิดประตูลง ผมที่ยืนอยู่หน้าเตียงก็เริ่มตัวสั่นอีกครั้ง ร่างกายเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง อยากจะเป็นลมเป็นเสียเดี๋ยวนั้น คุณติเข้ามายืนเบียดที่ด้านหลังผม ผมยืนหลับตานิ่ง จินตนาการว่าต่อไปจะโดนทำอะไรบ้าง แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อคุณติเดินผละไปนั่งที่ข้างเตียง เขาก้มลงเอามือทั้งสองปิดหน้าไว้ เหมือนผมจะได้ยินเสียงเขาสะอื้น เขากำลังร้องไห้

ผมเดินเขาไปหาเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ พอนั่งลงตรงหน้า คุณติก็คว้าร่างผมเขาไปกอด

“ คุณติ… ”

“ ฉันขอโทษนะ ถึงปากฉันจะบอกว่ารักเธอ แต่ฉันกลับทำให้เธอกลัวได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่พยายามห้ามตัวเองแล้ว ว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้ แต่จนแล้วจนรอดฉันก็ทำไม่ได้ แถมเป็นฉันเองที่ทำเธอเจ็บช้ำน้ำใจอยู่เสมอ ฉันนี่มันไม่เอาไหนเลย ”

“ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับคุณติ คือผมเองก็ผิด ที่ไปโดยไม่ได้ขออนุญาตคุณติก่อน ทำให้คุณติต้องเป็นห่วง ผมขอโทษครับ ”

“ เธอไม่ต้องขอโทษฉันหรอก เพราะฉันกำลังจะขอให้เธอยกโทษให้คนต่ำช้าอย่างฉัน ที่ทำให้เธอต้องหวาดกลัว เธอพอจะให้อภัยผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้อีกสักครั้งได้ไหม ฉันสัญญา ว่าต่อไปนี้ ฉันจะคอยปกป้องเธอ จะไม่ทำให้เธอต้องกลัว ต้องเสียใจอีกต่อไป ยกโทษให้ฉันนะนิก ”

“ ผม… ผมไม่ได้โกรธคุณติเลยครับ และไม่เคยคิดจะโกรธด้วย เพียงแต่บางครั้งผมก็ห้ามตัวเองไม่ให้กลัวคุณติไม่ได้ ผมเองก็อยากจะให้เราเข้าใจกันมากกว่านี้ ผมอยากให้เราทั้งคู่รู้จักกันให้มากขึ้น เพราะเราก็อยู่ด้วยกันแล้ว ผมรู้สึกเหงา และว้าเหว่มากตั้งแต่ครอบครัวผมจากไป ผมไม่เคยอยู่กับใครมาก่อนนอกจากครอบครัวของตัวเอง ตอนนี้ก็เหมือนมีคุณติเพียงคนเดียวที่เป็นที่พึ่งของผม แต่ก็ยอมรับว่าผมเองไม่มีความกล้าพอที่จะถาม จะพูดคุยกับคุณติ ผมยังกลัวมาตลอด ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น ผมขอโทษจริงๆฮะ ผมจะพยายาม… ”

“ โธ่ เด็กน้อย ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเองสินะ ฉันขอโทษ จะตบหน้าฉันอีกซักร้อยทีพันทีก็ได้ ถ้ามันจะช่วยทำให้เธอหายกลัวฉัน ฉะนั้นต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวนะ อยากรู้อะไร อยากถามอะไร ก็ขอให้ถามฉันตรงๆ นิกคนดี หัวใจของฉันอยู่ที่เธอนะ ฉันก็เป็นของเธอ ฉันมอบให้เธอได้หมด แม้ชีวิตของฉันเอง ไม่ว่าเธออยากได้อะไร อยากทำอะไร ฉันยอมทุกอย่าง รู้ตัวไว้เลยนะ ว่าเป็นเธอเป็นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวในชีวิตฉัน ”

“ ถ้าอย่างนั้น… ผมขอถามอย่างหนึ่งเลยได้ไหมครับ ”

“ ถามมาสิ ฉันจะตอบเธอทุกอย่างเลย ”

“ คือว่า… คุณติรักผมจริงๆเหรอครับ แบบผู้หญิงรักผู้ชาย รักแบบคู่รักกัน รักของคุณติเป็นแบบไหนครับ ”

คุณติยิ้ม น้ำตาที่เคยไหล บัดนี้เหือดแห้งไปหมดแล้ว เขาโอบกอดผมไว้แน่น ริมฝีปากของเขาจรดอยู่ที่หูของผม

“ ฉันรักเธอ แบบที่คนๆหนึ่งจะรักอีกคนจนหมดหัวใจได้ ฉันรักเธอมากกว่าชีวิตของฉันเอง และจะรักเธอคนเดียวตลอดไป ”

คำพูดของคุณติเหมือนบทเพลงรักที่แสนหวาน ฟังแล้วทำให้หัวใจที่อ่อนล้า ปางตาย กลับเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

“ แล้วเธอล่ะ จะรับรักผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้หรือเปล่า ”

“ ผม… ผมไม่รู้เหมือนกันครับ ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไง ตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้ว รู้แต่ว่าหัวใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเลย นี่จะเป็นเพราะผมรักคุณติเหมือนกันหรือเปล่าครับ ”

“ เธอยังไม่ต้องตอบฉันตอนนี้ก็ได้ เอาไว้เธอแน่ใจเมื่อไหร่ ก็ค่อยบอกว่าเธอรักฉันหรือเปล่าก็แล้วกัน ฉันจะรอฟังคำนั้นจากเธอ เราสองคนไม่ต้องรีบร้อนหรอก เราต้องให้เวลากันทั้งสองฝ่าย ฉันจะให้เธอรู้จักตัวตนของฉันให้มากกว่านี้ และฉันก็จะทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ ทั้งตัว และหัวใจของเธอ ”

คุณติค่อยๆช้อนร่างผมขึ้นไปวางบนเตียงอย่างระมัดระวัง เมื่อต้องอยู่ในสถานการณ์นี้อีกครั้ง ก็ดูเหมือนจะช่วยไม่ได้เลยที่ร่างของผมจะเริ่มสั่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ คุณติก้มลงจูบผมที่หน้าผาก และไล่มาที่แก้ม สัมผัสนั้นแผ่วเบาอ่อนโยนต่างจากทุกครั้ง มือของเขาโอบประคองใบหน้าทั้งสองของผม แล้วบรรจงประทับจูบลงที่ริมฝีปาก คุณติเช็ดรอยน้ำตาที่ดวงตาทั้งสองข้างของผมด้วยริมฝีปากของเขาจนแห้งเหือดไป เขาทำซ้ำๆกันอยู่อย่างนั้น จนร่างกายของผมค่อยๆหายสั่น

“ ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว คืนนี้ฉันจะทำให้เป็นคืนที่แสนวิเศษของเราทั้งสองคน ฉันจะทำให้เธอลืมเรื่องร้ายๆในตอนนั้น และจดจำแต่เรื่องราวในคืนนี้ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นนะ ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเกร็ง ”

“ คุณติ… ”

“ หืม… ”

“ ช่วยกอดผมเบาๆนะครับ… ”

“ ได้สิ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บ อย่ากลัวไปเลยนะ ”

คุณติอ่อนโยนกับผมเหลือเกิน เขาทั้งปลอบ ทั้งจูบอย่างอ่อนโยน พอผมเริ่มสั่นกลัวเขาก็หยุด แล้วก็เริ่มปลอบผมใหม่ เราทำซ้ำกันอยู่แบบนั้น จนผมแน่ใจว่าพร้อมแล้ว จึงรวบรวมความกล้าบอกคุณติไปว่า

“ คุณติครับ… เข้า… คุณติเข้ามาในตัวผมเถอะครับ ”

“ เธอแน่ใจแล้วเหรอ ฉันไม่อยากทำให้เธอเจ็บ “

“ ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณติกอดผมไว้แบบนี้ ผมคิดว่าคงไม่เป็นไรครับ ”

“ …นิก… งั้นเธอไม่ต้องเกร็งนะ ทำตัวตามสบาย ถ้าเจ็บก็บอก ฉันจะไม่บังคับฝืนใจเธอ ”

“ ครับ คุณติ… อา… ”

คุณติค่อยๆเลื่อนกายมาทาบทับผม ไอร้อนจากร่างคุณติแผ่เข้ามาจนทั่วร่างของผม รู้สึกเหมือนร่างของเราทั้งสองกำลังจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน เขาค่อยๆเคลื่อนตัวช้าๆ เหมือนจะให้แน่ใจว่าผมจะไม่เจ็บ ตลอดเวลาที่เราร่วมรักกัน คุณติมองผมไม่ละสายตา ดวงตาคู่นั้นของเขาสะกดผมเอาไว้ได้ หลายครั้งที่ผมเผลอคลางออกมา จะด้วยความสุขสม หรือเจ็บปวดก็ตามที คุณติจะก้มลงจูบผมแผ่วเบา เหมือนจะพยายามเยียวยาความเจ็บปวดให้ เหงื่อของเขากับผม ไหลรวมกัน เสียงผืนผ้าที่เสียดสีร่างของเรา ลมหายใจร้อนๆที่ปะทะกัน และเสียงของคุณติที่คอยกระซิบปลอบโยน ทำให้ในหัวของผม ค่อยๆโล่งขึ้นเรื่อยๆ คุณติค่อยๆเร่งจังหวะเคลื่อนกายเร็วขึ้น เมื่ออารมณ์ของเราทั้งสองขึ้นถึงขีดสุด

“ คุณติครับ… อา… ผม ร้อนไปหมดแล้วฮะ “

“ นิก อยู่กับฉันนะ เราจะมีความสุขด้วยกัน ฉันจะทำให้เธอจดจำฉันไว้ตลอดไป ให้เธอนึกถึงฉันเสมอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน กับใคร อา..! ”

“ คุณติ! ”

“ นิก! ”

และในที่สุดความอบอุ่น และหอมหวานของรสรัก ก็ไหลรินผ่านร่างของเราทั้งสองคน ตอนนั้นเหมือนความเครียด และความกดดันที่ผมเคยมี ได้มลายหายไปในทันใด คุณติกอดผมไว้แน่นเมื่อยามที่เราปลดปล่อยพร้อมกัน ก่อนที่คุณติจะทิ้งตัวลงนอนแนบข้างผม เขาเหนื่อยหอบ แต่ยังคงลืมตามองมาที่ผม ผมจึงตะแคงข้างหันไปมอง แล้วก็เห็นว่าแก้มข้างซ้ายของคุณติแดงช้ำขึ้น ผมจึงนึกได้ว่าคงเป็นเพราะแรงที่ผมตบหน้าของเขาไปก่อนหน้านี้ ผมจึงเอื้อมมือไปแตะแก้มข้างนั้น

“ ผมขอโทษนะครับ คุณเจ็บหรือเปล่า “ คุณติดึงมือข้างนั้นไปจูบ

“ ไม่เลย ไม่เจ็บสักนิด… อย่ากังวลไปเลย แล้วเธอ ไม่เป็นไรใช่ไหม “

“ ครับ… ผมไม่เป็นไร “

“ คราวนี้ ฉันทำให้เธอมีความสุขได้หรือเปล่า “

“ … มันก็ ไม่น่ากลัวเหมือนครั้งแรกครับ ผมรู้สึกดี ขอบคุณครับที่เป็นห่วง “

“ ถ้าอย่างนั้นฉันก็สบายใจ มาสิมานอนใกล้ๆฉัน “

ผมค่อยๆซุกกายอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ หลับซะเถอะนะ นิกคนดีของฉัน ”

สุดท้ายผมก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

จนบัดนี้ ผมก็ยังจำเหตุการณ์คืนนั้นได้แม่นยำ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าการที่คนสองคนผูกพันกันลึกซึ้งนั้น มันรู้สึกดีมากมายแค่ไหน เขาไม่รุนแรงกับผมเหมือนครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน ทุกสัมผัสของเขานุ่มนวล เสียงของเขาปลอบประโลมให้ลืมความเจ็บปวด และความอ่อนโยนของเขาคว้าหัวใจผมไว้ได้ทั้งดวง แต่ถึงตอนนั้นผมก็ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร ผมไม่กล้าเรียกมันว่าความสุขด้วยซ้ำ เพราะว่าในตอนนั้น ผมไม่รู้ว่าผมรักคุณติหรือเปล่า และด้วยความที่รู้ตัวช้า ผมจึงต้องมาเสียใจในวันนี้ วันที่คุณติไม่ได้อยู่เคียงข้างผมเช่นตอนนั้น…

เช้าวันรุ่งขึ้นกีรติตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวในชุดใหม่ ดูภูมิฐาน เขาเดินมานั่งบนเตียงมองดูร่างของนิติพลที่นอนหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กีรติรู้สึกโล่งใจว่า ในที่สุดอย่างน้อย เขาก็ได้ไขกุญแจใจ เข้าไปใกล้กับความจริงที่จะคว้าใจหนุ่มน้อยคนนี้ได้แล้ว เขายิ้มให้กับความสุขที่อยู่ตรงหน้า และเมื่อเจ้าตัวลืมตาตื่น เขาก็ก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก ต้อนรับเช้าวันใหม่ที่สดใสของทั้งเขา และนิติพล

“ อรุณสวัสดิ์ หนุ่มน้อย “ คุณติจูบริมฝีปากของผมเบาๆ ผมจึงค่อยๆเริ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

“ อรุณสวัสดิ์ฮะ… นี่กี่โมงแล้วครับ ”

“ เกือบเจ็ดโมงแล้วล่ะ ”

“ เจ็ดโมง! แย่แล้ว วันนี้ผมมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงด้วยสิครับ รายงานก็ยังไม่ได้ทำเลย แย่แล้วๆทำยังไงดี … ”

“ ไม่ต้องเครียดไปหรอกน่า เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอทำรายงานเอง ”

แล้วเราก็สวมกอดกัน วินาทีนั้นผมรู้สึกอบอุ่นจนไม่อยากออกจากอ้อมแขนนั้นเลย

พอผมอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ ผมก็เห็นคุณติทำอาหารเช้ามาวางไว้น่าทานมาก ผมนั่งลงตรงข้ามคุณติที่นั่งรออยู่แล้ว และเริ่มทานอาหารเช้าอย่างหิวโหย

“ อร่อยหรือเปล่า ”

“ มากๆเลยครับ อ่อ ว่าแต่คุณติไม่ต้องไปทำงานเหรอครับ สายป่านนี้แล้ว ”

“ ฉันจะอยู่ช่วยเธอทำรายงานจนเสร็จ แล้วส่งเธอที่มหาวิทยาลัย ที่เธอไม่ได้ทำรายงาน ส่วนหนึ่งก็เพราะฉัน ดังนั้นฉันจะรับผิดชอบช่วยเธอทำงานนี้ให้เสร็จ “

“ คุณติทำแบบนี้บ่อยๆ ผมจะได้ใจนะครับ ”

“ ถ้ามันจะทำให้เธอทั้งรัก ทั้งหลงฉัน จะให้ตามใจเธอมากกว่านี้ก็ย่อมได้ ”

ผมเพิ่งสังเกตว่า คุณติ ไม่ได้เรียกผมว่า นาย เหมือนทุกทีแล้ว เขาเรียกผมว่า เธอ ซึ่งทำให้ผมเริ่มอายขึ้นมา

“ คุณติครับ ”

“ ว่าไง ”

“ คุณติ เรียก ผมว่า เธอ เหรอครับ ”

“ เอ๋… อ่อ ก็ คือมันเป็นไปเองน่ะ เธอไม่ชอบให้เรียกแบบนี้เหรอ ”

“ เปล่าครับเปล่า เพียงแต่ฟังแล้ว ผมเขินก็เท่านั้นเองครับ ”

“ ฮ่าๆ… ถ้าอย่างนั้น ถ้าฉันเรียกเธออย่างเมื่อคืน เธอจะยิ่งโกรธฉันหรือเปล่า ”

แล้วทันใดนั้น ผมก็นึกถึงคำที่คุณติเรียกผมตอนเรากอดกันขึ้นมาทันที “ นิกคนดี ” แล้วผมก็พลันหน้าแดง ด้วยเพราะเขิน

“ … ไม่เป็นไรครับ คุณติอยากจะเรียกผมอย่างไรก็เรียกเถอะครับ ”

“ ฉันอยากเรียกชื่อที่เธอชอบ บอกมาสิว่าอยากให้เรียกแบบไหน “

“ … เรียก เธอ ก็ดีแล้วครับ ผมรู้สึกดีที่คุณติเรียกผมแบบนั้น มันฝั่งดูอบอุ่นดี เหมือนเราใกล้ชิดกันมากขึ้น “

“ ได้สิ ฉันตามใจเธอทุกอย่าง งั้นเรามารีบกินข้าวกันเถอะ เรายังมีหลายอย่างต้องทำ “

“ คุณติครับ “

“ หืม “

“ ผม… ผมชอบคุณติครับ… ตอนนี้ผมคงบอกได้เท่านี้ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆผมชอบที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ วันหนึ่งข้างหน้า ผมแน่ใจว่าผมจะรักคุณติได้ ถ้าคุณติจะรอผม “

คุณติเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ เขากุมมือผมไว้แน่น เหมือนพยายามจะให้แน่ใจว่ามือที่จำอยู่นั้น เป็นมือของผมจริงๆ

“ ไม่ว่านานแค่ไหนฉันก็จะรอ ทั้งชีวิตฉันก็มีแต่เธออยู่แล้ว ตอนนี้แค่เธอเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้าง ฉันก็สุขใจมากแล้วล่ะ

… นิก ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ “

ติดตามตอนต่อไป…

“ จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม มาช่วยกันขนของเข้าไปหน่อยสิ “

“ อ่อ… ขอโทษครับ “

“ นายเอาแค่ตรงที่ฉันแยกให้ตรงนั้นพอ นอกนั้นฉันจัดการเอง “

“ แล้วทำไมคุณติไม่ให้คนช่วยขนเข้าไปข้างในเลยล่ะครับ คุณจะได้ไม่ต้องมาขนเอง “ คุณติชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบว่า

“ ฉันไม่เคยให้ใครเข้าบ้าน “

“ ไม่เคย… เอ๋ แต่ว่า ทำไม… แล้ว… อย่างผม “

“ อย่าถามมากเลยน่า ฉันเริ่มจะหิวอีกแล้ว ข้าวข้างนอกไม่อร่อย รีบๆเข้าเถอะ แล้วเราจะได้มาทำกับข้าวกัน “

ผมไม่เคยถามอะไรคนๆนี้ได้เลย ความรู้สึกลึกๆบอกผมว่า เขาพยายามปิดบังอะไรบางอย่าง บางอย่างที่เขาไม่อยากให้ผมรู้ ไม่อยากให้ใครล่วงรู้ความนัยที่เขาเก็บซ่อนไว้ ผมเพียงหวังว่า ความนัยนั้น จะไม่มีอะไรที่จะทำร้ายผมแอบซ่อนอยู่ในเงามืด ผมเฝ้าภาวนาว่าจะไม่มีมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับผมอีก

คุณติช่วยผมทำกับข้าว หรือจะบอกว่าคุณติลงมือทำอาหารมื้อนี้เองเลยก็ยังได้ เขาดูคล่องแคล่วมาก และมีความสุขกับการทำอาหาร ระหว่างที่ทำไป คุณติก็คอยบอกคอยสอนผม ซึ่งผมเองก็ฟังอย่างสนใจ และทำให้ได้รู้ว่าคุณติเป็นคนพิถีพิถัน และละเอียดอ่อนกว่าที่คิด คุณติทำกับข้าวหลายอย่าง ทั้งแกงเขียวหวาน ฉู่ฉี่ปลาหมึก และไข่เจียวปู น่าทานมากๆ แล้วก็ถึงคราวได้ลิ้มรสดูบ้าง

“ เป็นยังไงบ้าง ฝีมือฉัน ”

“ โอ้โห… สุดยอดเลยฮะ อร่อยมากเลยครับคุณติ “ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นรอยยิ้มของคุณติฉีกกว้าง และดูสดใสมากๆ

“ งั้นก็ดีสิ กินเยอะๆล่ะ “

แล้วเราทั้งสองก็เริ่มทานอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย คุณติคอยตักอาหารให้ผม มากกว่าจะตักให้ตัวเอง ผมสังเกตเห็นหลายครั้งที่เขามองดูผมตักข้าวเข้าปาก มันก็น่าอายอยู่ที่มีคนมามองเราตอนกำลังทานอาหาร แต่สายตาที่มองมาอย่างอ่อนโยน ทำให้ผมอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ ฉันดีใจที่นายกินได้เยอะ นายรู้ไหมว่าฉันไม่สบายใจเลย ที่หลายวันมานี้ไม่ได้เห็นนายกินข้าว ไม่รู้ว่าวันๆนายได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า ฉันไม่เห็นอาหารในตู้เย็นพร่องไปเลย หรือนายยังเกรงใจอะไรอยู่ ”

“ อ่ะ… ก็เปล่าหรอกครับ คือ ผมเองคงยังไม่ชิน ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณติกังวล ”

“ นายเลิกขอโทษฉันเถอะ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันก็อยากให้นายอยู่อย่างสบายใจ ถ้านายอยากได้อะไร อยากทำอะไร ก็ขอให้บอก ฉันจะหามาให้ อย่าเกรงใจฉันนะ เพราะที่ฉันพานายมาอยู่ที่นี่ก็เพราะ… ”

คุณติหยุดพูดไปเฉยๆ เขาเหมือนมีอะไรจะบอก แต่ก็ทำได้เพียงส่งสายตาอันปวดร้าวมาที่ผม มันก็ยากที่ผมจะคาดเดาได้ ในเมื่อผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยเปิดใจ ไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงกับผมเลย

“ ช่างเถอะ… แล้วก็ฉันอยากให้นายเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งนายที่มหาวิทยาลัย ฉันไปติดต่อเรื่องเรียนไว้ให้หมดแล้ว นายไปเข้าเรียนได้ตามปกติเลย เสื้อผ้า กระเป๋า ของใช้ต่างๆที่เราซื้อกันในวันนี้เป็นของนาย ฉันเลือกให้นายไว้ใช้ตอนไปเรียน ”

“ ทำไมคุณติถึงต้องทำขนาดนี้ล่ะครับ แค่ที่ผมต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่เปล่าๆปลี้ ผมก็ละอายจะแย่อยู่แล้ว ซ้ำร้ายยังไม่มีงานทำ แล้วเบ็ดเสร็จหมดแล้ว ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลยนะครับ ”

“ ฉันพอใจที่จะทำให้นายเอง นายไม่ต้องไปกังวลเรื่องอื่นไปหรอก ”

“ คุณติครับ ผมสงสัยเหลือเกิน คุณช่วยตอบผมทีเถอะครับ ว่าคุณพาผมมาอยู่ที่นี่ทำไม ”

“… นั่นเป็นเพราะ… “ เขานิ่งเงียบไป จนผมคิดว่าคำตอบคงอยู่ในใจเขาคนเดียวเท่านั้น และผมก็พอจะอ่านใจเขาได้

“ ไม่ว่าคุณจะพาผมมาอยู่ด้วยเหตุผลอะไร ก็ยังหนีไม่พ้นที่ว่าผมเป็นลูกหนี้คุณ ไม่จำเป็นเลยที่คุณจะมาใส่ใจอะไรในตัวผมมากมาย ลำพังจะใช้หนี้ที่เคยมี ผมก็ไม่รู้จะเอาปัญญาที่ไหนใช้แล้ว แล้วนี่คุณติยังซื้ออะไรต่อมิอะไรวันนี้ ผมไม่แน่ใจครับ ว่าต่อให้ผมขายวิญญาณแล้ว จะชดใช้หนี้สินที่มีให้คุณทั้งหมดได้ “

“ ในสายตานายนี่ ฉันเป็นเจ้าหนี้ที่ใจดำอำมหิตเห็นแก่เงินนักหรือไง ”

“ ผมเห็นคุณเป็น… ”    “ เป็นอะไร ”

“ ฆาตกร คุณเป็นคนฆ่าครอบครัวผม ที่สำคัญ คุณก็ทำลายศักดิ์ศรีของผมจนหมดสิ้นไปแล้ว… ผมมันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกโสเภณี คุณติว่าอย่างนั้นไหม ”   “ นี่นาย!… ฮึ้ย! ”

ผมเห็นคุณติทำท่าทางเหมือนจะตบผม แต่สุดท้ายเขาก็เอามือลง

“ ฉันอิ่มแล้ว ”

คุณติผลุดลุกขึ้นจากโต๊ะ หยิบจานไปวางที่อ่างล้างจาน แล้วจ้ำขึ้นห้องทำงานไป เสียงปิดประตูดังปังทำให้ผมสะดุ้งโหยง ผมเองก็รู้ตัวนะ ว่าพูดจาทำร้ายจิตใจคุณติเข้าให้อีกแล้ว แต่มันเหมือนส่วนลึกในจิตใจของผมยังทำใจยอมรับคนๆนี้ไม่ได้ ทั้งๆที่ ผมก็พยายามแล้วที่จะให้ทุกอย่างง่ายขึ้น พยายามไม่ต่อต้าน ไม่ขัดขืน หากคุณติต้องการอะไร ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะยอมโอนอ่อนผ่อนตาม แต่เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองทั้งน่าสมเพส และสกปรกเหลือเกิน วันหนึ่งหัวใจของผม อาจจะไม่หลงเหลือส่วนดีอยู่เลยก็ได้ และเมื่อถึงวันนั้นต่อให้เป็นปีศาจ ผมก็เชื่อว่าอาจมองเป็นเทวดาไป

หลังจากเก็บล้างจานชามจนเสร็จ ผมได้แต่มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวในห้องของตัวเอง จะว่าไปผมก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้มากนัก ส่วนใหญ่กลางวันผมจะอยู่ในห้องรับแขก และกลางคืนก็อยู่ห้องคุณติ ผมมองไปรอบๆ ก็พบว่าสีของห้องเป็นสีฟ้าอ่อน ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีระเบียงเล็กๆด้านนอก เมื่อผมเดินออกไปดู ก็พบวิวของกรุงเทพฯในยามราตรีที่แสนงดงาม ผมคิดอยู่ในใจว่าผมสามารถถูกความงดงามเบื้องหน้าฆ่าได้ มันช่างสวย และดูอันตราย ระหว่างที่ยืนๆอยู่นั้นผมก็รู้สึกเหมือนจะหน้ามืด และก่อนที่ผมจะขาดสติไป อ้อมแขนอันแข็งแรงก็มาโอบรอบร่างผมไว้ รั้งออกมาให้ห่างจากบริเวณระเบียง เราสองคนร่วงกองลงกับพื้นห้อง แผ่นหลังของผมสัมผัสแผ่นอกที่เสียงหัวใจเต้นรัวเหมือนกอง ลมหายใจเหนื่อยหอบอยู่ด้านหลังของผม ตอนนี้มือผมที่เริ่มสั่นคว้าจับแขนทั้งสองที่โอบผมไว้จนแน่น

“ นายคิดจะทำอะไรกันหะ! ”

“ ผ… ผมแค่ไปยืนดูวิวครับ แล้วจู่ๆก็รู้สึกเวียนหัว “ ผมรู้สึกว่าแขนของคุณติยิ่งรัดแน่นขึ้น จนผมรู้สึกเจ็บ

“ คุณติครับ ผมเจ็บ… ”

“ …นายทำฉันตกใจรู้ไหม ฉันนึกว่านายจะคิดสั้น “

“ ผมไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอกครับ ตราบใดที่ผมยังไม่ได้ใช้หนี้ให้คุณ… “ 

“ หยุดพูดเรื่องนี้ซะที! ”

คุณติจับผมหันหน้าไปเผชิญหน้ากับเขา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผมก็ถูกจูบเข้าให้แล้ว คราวนี้คุณติไม่ออมแรง เขาบดริมฝีปาก แทรกลิ้นเข้ามาพัวพัน ผมพยายามดิ้นรน แต่ก็สู้แรงไม่ไหว จนสุดท้ายผมจึงตัดสินใจกัดริมฝีปากของเขา

“ โอ้ย! ” เลือดซึมไหลออกมาจากปากของคุณติ แม้คุณติจะถอนริมฝีปากออกไปแล้ว แต่กลิ่นคาว และรสของมันยังหลงเหลืออยู่ในปากผม สายตาที่เขามองมาหาผม เป็นสายตาของอสูรร้ายอีกครั้ง ผมหวาดกลัวจนน้ำตาซึมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นเทา และเกร็งแน่น เพราะแรงที่คุณติบีบแขนไว้ คุณติพยายามจะเข้าใกล้ผมอีกครั้ง แต่ผมพยายามยันร่างของเขาไว้

“ อย่านะ! ทำไมคุณต้องทำกับผมแบบนี้ ไม่มีทางอื่นที่ผมจะชดใช้คุณได้เลยหรือไง… ทำไมครับ ”

“ สิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช้เงิน ไม่ใช่ของมีค่าอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่นายจะชดใช้ฉันได้ ก็คือ ตัวของนาย เท่านั้น ”

“ อย่า… อย่าทำผมเลย ผมขอร้อง… ”

“ ฉันก็ขอร้องนาย อย่ามองฉันเป็นสัตว์ร้าย หรือฆาตกรที่ไม่มีหัวใจ ทุกครั้งที่นายพูดแบบนั้น ฉันก็เหมือนตายทั้งเป็น ฉันไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร ทุกอย่างที่ฉันทำไปฉันมีเหตุผล วันหนึ่งนายจะรู้ นายจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำไปทั้งหมด ”

“ แล้วทำไมไม่ทำให้ผมเข้าใจเสียตอนนี้ ไม่แน่ว่าถ้าหากคุณยังปล่อยให้ผมเข้าใจแบบนี้เรื่อยไป ผมไม่รับรองว่า วันหนึ่งผมอาจจะลุกขึ้นมาฆ่าคุณก็ได้ ”

“ …ถ้านายคิดจะฆ่าฉันจริงๆ ฉันก็จะไม่ขัดขืน จะยอมให้นายควักหัวใจออกไปจากร่างของฉันแต่โดยดี ”

“ … ปล่อยผม … ”

“ ไม่ อย่างน้อยวันนี้ฉันก็อยากให้นายได้รับรู้ไว้ว่าฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายนาย ”

“ ด้วยการบังคับ ขืนใจผมอย่างนั้นหรือครับ ”

“…”

คุณติเหมือนจะได้สติ เขาค่อยๆคลายแรงบีบที่มือ แต่ดวงตาของเขานั้นหม่นเศร้าลง

“ …นั่นสินะ ฉันมันโง่เหลือเกิน ตราบใดที่ฉันยังทำแบบนี้กับนาย ฉันก็ไม่ต่างกับสัตว์ร้าย เป็นฆาตกรใจทราม อย่างที่นายว่า ฉันฆ่านายทั้งเป็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นายคงจะขยะแขยงฉันเต็มทีแล้ว”

“ … ผม… ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ”

“ ขอโทษทีเถอะนะ… ถึงฉันจะใจบาปหยาบช้ายังไง แต่อย่างไรก็ตาม ฉันก็ไม่ใจอำมหิตขนาดทำร้ายนายจนตาย ฉันขอร้อง อย่าแม้แต่จะคิดทิ้งชีวิตตัวเอง นายไม่รู้หรอก ว่าชีวิตของนายมีค่ามากมายแค่ไหน ถือว่า เป็นอย่างหนึ่งที่ฉันขอเพื่อชดใช้หนี้ก็แล้วกัน รับปากฉันได้หรือเปล่า “

“ … ค… ครับ ผมจะไม่ทำเรื่องอย่างนั้น จนกว่าจะใช้หนี้ให้คุณจนหมด ”

“ ไม่… ต้องตลอดไปสิ… สัญญาสิ ว่าต่อให้หนี้หมดแล้ว นายก็จะอยู่กับฉันตลอดไป “

คุณติสวมกอดผมอย่างทะนุถนอม เราไม่ได้พูดอะไรกันอีกหลังจากนั้น ผมไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาอะไรกับคุณติ ผมรู้แต่เพียงว่า เมื่อเวลาที่เหมาะสมมาถึง ผมจะเลือกทางเดินชีวิตของผมเอง จะไม่ให้ผู้ชายคนนี้มาย่ำยีหัวใจของผมได้

คืนนั้นผมนอนในห้องของตัวเอง ผมใช้เวลานอนคิดทบทวนเรื่องต่างๆ ในหัวของผมหนักอึ้ง เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้นจนผมจับต้นชนปลายไม่ถูก ระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิด พอเมื่อหลับตาลง รสคาวเลือดจางๆที่แผ่ซ่านอยู่ในปากของผมก็ทำให้นึกได้ว่า คุณติคงจะเจ็บแผล เพราะผมก็กัดลงไปเต็มแรง เลือดถึงได้ซึมออกมามากมายขนาดนั้น ตอนแรกผมก็ลังเลที่จะออกไปจากห้อง แต่แล้วก็กลั้นใจออกไป เพื่อไปไปทำแผลให้คุณติ

ผมเดินลงไปเอากล่องปฐมพยาบาลในห้องครัว แล้วก็กลับขึ้นไปชั้นบน ผมค่อยๆเปิดประตูห้องคุณติเข้าไป คุณตินอนหลับแล้ว แต่เมื่อผมเข้าไปคุณติก็ค่อยๆขยับตัว แล้วก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

“ นิก… มีอะไรอย่างนั้นเหรอ “

“ ข… ขอโทษครับที่ทำให้ตื่น ผมแค่จะมาดูแผลคุณติ ว่าเป็นยังไงบ้าง “

คุณตินึกได้ก็แตะที่ริมฝีปากของตัวเอง ในความมืดสลัวนั้น ผมมองเห็นแผลไม่ได้ชัดนัก แต่ก็พอมองเห็นรอยช้ำ และรอยเลือดที่แห้งติดริมฝีปากอยู่ ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆเตียง หยิบยาออกมาหมายจะทาให้ แต่คุณติจับข้อมือของผมไว้

“ ไม่ต้องหรอก ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ จะได้ช่วยเตือนสติฉัน ว่าไปทำอะไรบ้าๆไว้กับนาย ถึงได้โดนแบบนี้ “

“ พูดอะไรอย่างนั้นครับคุณติ ถ้าไม่ทำแผลเดี๋ยวมันติดเชื้อเข้าจะแย่นะครับ …ปล่อยมือเถอะครับ ผมจะใส่ยาให้ “

คุณติคลายมือออกจากข้อมือของผม เราจึงเริ่มทำแผลกัน ตลอดเวลาที่ผมทำแผลให้คุณติอยู่นั้น คุณติจ้องมองผมตลอดโดยไม่ละสายตา ผมค่อยๆทำแผลให้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีบางครั้งที่คุณติสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ส่ายหน้า เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร ให้ผมทำต่อไป ตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกันมา ผมไม่เคยได้สังเกตใบหน้าของคุณติมาก่อน ผมเพิ่งรู้ว่าใบหน้าของคุณตินั้นคมเข้มขนาดไหน เค้าโครงหน้าเหมือนรูปปั้นเทพนิยายกรีกก็ไม่ปาน ริมฝีปากที่ตอนนี้แม้มีรอยเลือดคั่ง ม่วงช้ำ แต่ก็ยังคงอิ่มสวย เข้ากับใบหน้า จมูกโด่ง คิ้วดกดำ และดวงตาสีเหล็กแววใส ที่ผมพยายามเลี่ยงที่จะไม่มอง เพราะรู้แน่ว่าเมื่อใดที่สบตา เมื่อนั้นผมก็คงโดนดวงตาคู่นั้นกลืนกินเข้าไปเป็นแน่

“ ส… เสร็จแล้วครับ “ ผมสารภาพ ว่าไม่กล้ามองหน้าคุณติ อยู่ดีๆใบหน้าของผมเองก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

“ ขอบใจนายมากนะนิก ความจริงนายไม่ต้องมาสนใจใยดีอะไรกับคนอย่างฉันเลย ฉันทำเรื่องชั่วช้ากับนายไว้มากมาย จนถ้านายจะไม่ให้อภัยฉันชั่วชีวิตฉันก็จะไม่อ้อนวอนขอให้นายเห็นใจ ยิ่งนายทำดีกับฉันแบบนี้ ฉันก็ยิ่งกลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะเผลอใจทำร้ายนายอีก ถึงตอนนั้นฉันก็จะยิ่งเกลียดตัวเอง ขยะแขยงตัวเองไปมากกว่านี้ “

“ …คุณติครับ… ผมผิดเอง… ”   “ …เรื่องอะไรเหรอนิก? ”

“ ทุกเรื่องครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณติช่วยเหลือผมทุกอย่าง วันนี้ก็ซื้อของให้ตั้งมากมาย แถมยังเรื่องเรียนอีก ผมทราบตั้งแต่เมื่อบ่ายจากคุณเรย์ว่าคุณติจัดการเรื่องเข้าเรียนต่อให้ผม คุณติรู้ไหมครับว่ามันมีความหมายกับผมมากมายแค่ไหน ตอนที่ผมทราบผมดีใจมาก อยากจะบอกขอบคุณคุณติสักล้านครั้ง แต่ดูผมสิ ตั้งแต่ผมอยู่กับคุณติมา ผมไม่เคยทำอะไรได้อย่างที่ปากพูด อย่าว่าแต่จะใช้หนี้เลย แค่ทำตัวดีๆไม่ให้คุณต้องเดือดร้อนผมก็ยังทำไม่ได้เลย มีแต่ทำให้คุณไม่สบายใจ ขอโทษจริงๆครับที่ผมดีแต่ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา ”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคุณติ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมพองโต น้ำตาของผมเริ่มไหลริน จนแก้มเปียก คุณติเอื้อมมือมาปาดน้ำตาออกจากทั้งสองแก้ม แล้วบรรจงจรดริมฝีปากลงที่แก้มอันเปียกชื้นของผม

“ เด็กโง่… มีใครที่ไหนในโลกนี้บ้าง ที่มานั่งคุกเข่าขอโทษคนที่ทำเรื่องร้ายกาจกับตัวเองแบบนี้ ฉันล่ะเชื่อนายเลยจริงๆ ยิ่งนายทำตัวแบบนี้ ยิ่งทำให้ฉันกลัวรู้หรือเปล่า พ่อนิกคนดี ”

“ กลัวเรื่องอะไรครับ? ”

“ กลัวว่านายจะไปใจดีแบบนี้กับใคร แล้วถึงวันนั้นฉันก็จะหัวใจสลายน่ะสิ “

“ คุณติ… ”

“ คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันได้หรือเปล่า “

“ เอ๊ะ… ”

“ ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันอยากให้นายนอนข้างๆฉันเฉยๆ ให้ฉันเห็นนายอยู่ใกล้ๆ ฉันรับรองว่าจะไม่แตะต้องนายแม้แต่ปลายเล็บ ”

“ … ครับ … ”

คุณติเขยิบร่างถอยห่างออกไป พอให้ผมซุกตัวลงตรงที่ว่างนั้น ผมค่อยๆแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคุณติ เราหันหน้าเข้าหากัน ตัวของเราอยู่ห่างกันเพียงเอื้อมมือ แต่คุณติก็ไม่ได้ล่วงล้ำข้ามเส้นเขตที่มองไม่เห็นเข้ามาใกล้ผม เขายิ้มให้ผมที่กำลังเขินอาย และรู้สึกกระอั่กกระอ่วนใจเป็นอย่างยิ่ง

“ ทั้งวันมานี่ นายพยายามจะถามอะไรฉันใช่ไหม ”

“ …เอ๋…อ๋อ มันก็ ไม่ได้เป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรหรอกครับ คุณติอย่าใส่ใจเลย ”

“ ฉันอยากจะบอกนายว่า ฉันไม่เคยอยู่กับใครใกล้ชิดแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แม้แต่ครอบครัวของฉัน เราทุกคนก็ต่างมีโลกของตัวเอง นายเป็นคนแรกที่ฉันรู้สึกอยากอยู่ด้วย ฉันไม่เคยให้ใครหน้าไหนเข้ามาในคอนโดนี้ แม้แต่เรวัติเองก็เหมือนกัน ฉันเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง และฉันก็กลัวว่าจะมีคนมารู้จุดอ่อนของฉัน นิก นายเป็นคนแรก และคนเดียวที่จะเห็นตัวตนของฉันทั้งในด้านมืดและสว่าง ทั้งตอนตื่น ตอนหลับฝัน  นายจะเป็นคนเดียวทิ่จะได้อยู่บนเตียงๆนี้กับฉัน ฉันจะไม่กอดใครอื่นอีกนอกจากนาย ”

“ คุณติครับ… เอ่อ… ผม … ไม่รู้จะพูดว่าไงดี แต่ตอนนี้คุณกำลังจะทำให้ผมนอนไม่หลับ ”

“ ฮ่าๆ… โทษทีนะ เอาล่ะ หลับซะเถอะ พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของนาย ฉันจะไปส่งนายที่มหาวิทยาลัยแต่เช้า ”

“ คุณติก็หลับด้วยสิครับ เอาอย่างนี้ เรามาหลับพร้อมๆกันนะครับ พอผมนับถึงสาม เราสองคนต้องหลับตาลงพร้อมๆกัน ”

“ เอาสิ ”

“ หนึ่ง… สอง… สาม… ”

เราทั้งสองคนยังลืมตามองหน้ากันและกัน เราต่างก็ยิ้ม แล้วหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน

“ เราทำตัวกันเหมือนเด็กๆเลยนะครับ ”

“ นั่นสินะ… แล้วเรา ควรจะทำตัวอย่างผู้ใหญ่ๆกันดีกว่าใช่หรือเปล่า ”

“ เอ๊ะ… ”

คุณติเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เขาก้มลงจูบผมอย่างแผ่วเบา รสจูบมีกลิ่นยาบางๆเจืออยู่ เราจูบกันเนิ่นนาน จนเมื่อริมฝีปากเราแยกจากกันผมก็หอบหายใจแรงเสียแล้ว

“ โธ่… ยาละลายไปหมดเลยครับ “ ผมเอามือแตะตรงมุมปากที่เป็นแผลของคุณติ คุณติจับมือผมไว้ แล้วจูบที่ฝ่ามือของผมเบาๆ เชื่อได้เลยว่า ตอนนี้หน้าผมคงแดงไปหมดแล้ว

“ งั้นเธอก็ช่วยทาให้ฉันใหม่สิ “

“ ถ้าทาแล้ว คุณติจูบผมอีกล่ะ ” “ เธอก็ต้องทาให้อีกไง ”

“ …แล้วไหนบอกว่าจะไม่แตะต้องผมยังไงล่ะครับ “

“ ฉันจะไม่ทำต่อ ถ้านายบอกว่าไม่ต้องการ “ ผมโดนมนต์สะกดจากดวงตาสีเหล็กของเขาเข้าให้แล้ว มือที่ซุกซนของเขาสัมผัสจุดอ่อนของผม มันทำให้ทั่วทั้งร่างผมนั้นสั่นสะท้าน

“ …ว่าไงล่ะ บอกให้ฉันหยุดสิ ”

 ใบหน้า และร่างของผมค่อยๆร้อนขึ้นเรื่อยๆ คุณติจูบใบหน้าผมจนทั่ว ไล่ลงมาที่ซอกคอ และหน้าอก เขาเก่งเหลือเกิน ผมไม่อาจจะขัดขืนเขาได้ ด้วยตัวผมเองก็รู้สึกดีจนไม่อาจจะบรรยายเป็นคำพูดได้

“ … คุณติ… ทำไมผมถึงรู้สึกแปลกๆแบบนี้ล่ะครับ “ คุณติเงยหน้าขึ้นมามองแล้วยิ้ม

“ นั่นเพราะนายมีอารมณ์ยังไงล่ะ “

“ แล้วจะทำไงดี ผมรู้สึกร้อน เหมือนถูกไฟเผาเลยครับ… ร้อนมากๆ … ร้อนไปหมดทั้งตัวเลยฮะ…”

“ ไม่เป็นไรเด็กน้อย อีกไม่นานฉันจะทำให้นายมีความสุข ฉันเป็นคนก่อไฟนี้ ฉันก็จะเป็นคนดับมันให้นายด้วยตัวเอง “

ตลอดคืนนั้นคุณติทำให้ผมสุขสมไปหลายครั้ง แต่เขาทำให้ผมฝ่ายเดียวโดยไม่ได้ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายของผมเลยแม้แต่น้อย ผมเองก็ผลอยหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าในหัวผมมันว่างเปล่าไปหมด สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือในความทรงจำ คือ เสียงของคุณติ ที่กระซิบนับครั้งไม่ถ้วนว่า “…นิกของฉัน…” ได้ยินครั้งใด หัวใจของผมก็เหมือนจะหลอมละลายไปทุกที และสุดท้ายห้วงคำนึงของผมก็ดับวูบไปพร้อมสติสัมปชัญญะทั้งหมดในเวลาต่อมา

ใกล้รุ่งเช้า กีรตินั่งพิงหลังกับหัวเตียง มองดูร่างของนิติพลที่อิงแอบแนบข้างเขา มือของเขาลูบไล้เรือนผมของนิติพลอย่างนึกเสน่หา นิ้วมือไล่เลาะไปบนผิวที่เนียนนุ่มของใบหน้า ริมฝีปากปากสีชมพูเรื่อเผยอเล็กน้อยเมื่อนิ้วมือสัมผัสเข้า  ลมหายใจของนิติพลอุ่น และบางเบา เขาหายใจเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะเสมอกัน แสดงว่าหลับลึก กีรติใช้ช่วงเวลาอันมีค่านี้เก็บภาพอันแสนอบอุ่น งดงามของนิติพลผู้เป็นที่รักของเขาไว้ เขาอยากจะให้เวลาหยุดอยู่เพียงเท่านี้ และให้ทั้งโลกมีเพียงเขา กับนิติพล

“ ฉันรักนาย… ”