แล้วจู่ๆฝนก็เทลงมาอย่างหนัก เมฆขับรถอย่างเชื่องช้า ค่อยๆฝ่าการจราจรที่ติดขัดไป ตอนแรกเขาเสนอให้เราไปพักที่บ้านของเขา ซึ่งอยู่ระหว่างทางไปคอนโด และใกล้กว่า แต่ผมไม่อยากจะเป็นภาระมากไปกว่านี้
“ ฉันลงตรงนี้แหละ ”
“ ไม่เอาน่านิก ไม่ไปบ้านฉันก็ไม่ไป ฉันจะไปส่งนายให้ถึงบ้าน ฝนตกแบบนี้นายจะลงไปได้ยังไง ”
“ แต่ว่า รถคงยังติดอีกนาน อีกสองแยกก็ถึงบ้านนายแล้ว จะได้ไม่ต้องฝ่ารถติดไปถึงคอนโด ”
“ ไม่เป็นไรหรอก ถ้ารถติดมันจะหมายถึงการที่ฉันได้อยู่กับนายให้นานขึ้น มันก็คุ้มค่าแล้ว ”
ผมไม่รู้ว่าจะปั้นหน้าอย่างไรดี ในรถที่มีเพียงแค่เราสองคน และเมื่อครู่เราก็เพิ่งจูบกันอย่างดูดดื่ม ผมกลัวใจตัวเองเหลือเกิน ในคืนที่เป็นใจแบบนี้ ผมอาจจะเผลอตัวเผลอใจให้กับความใจดี และอ่อนโยนของเมฆขึ้นมาก็ได้ ถึงตอนนั้น ผมก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าผมจะเสียใจหรือเปล่า แล้วคุณติจะให้อภัยผมไหม
ในขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ผมก็ตกใจเมื่อโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น เป็นสายจากคุณเรวัติ
“ สวัสดีครับคุณเรวัติ ”
“ คุณนิกครับ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ”
“ เอ๊ะ… เอ่อ ผมอยู่ในรถเพื่อนครับ เขากำลังจะไปส่งผมที่คอนโด ”
“ บอกผมได้ไหมครับว่าตอนนี้คุณนิกอยู่ตรงไหนแล้ว ”
ผมสงสัยว่าทำไมเขาถึงอยากรู้ แล้วพอเมื่อบอกไปแล้ว เขาก็ตอบกลับมาว่า
“ คุณนิกลงตรงแยกหน้านะครับ ผมเข้าใจว่าจะมีร้านมินิมาร์ทอยู่ตรงใกล้ๆหัวมุมถนน รออยู่ตรงนั้นนะครับ อีกสิบนาทีผมจะไปรับคุณนั่น ”
“ เอ๋… ทำไมล่ะครับ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าฮะ “
“ ผมจะอธิบายระหว่างทางครับ ตอนนี้ขอให้ลงไปรอผมที่นั่นก่อน “
“ ครับ… งั้นเดี๋ยวพบกัน ”
“ มีอะไรหรือเปล่านิก ” เมฆปล่อยมือจากที่จับเกียร์ มากุมมือผม เขามองเหมือนจะอ่านทุกอย่างจากในดวงตาที่บอบช้ำของผม
“ ฉันต้องลงแล้ว ตรงแยกหน้ามีมินิมาร์ท ฉันจะลงที่นั่น ”
“ เอ๊ะ… ทำไมกันล่ะ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะไปส่งถึงคอนโดน่ะ ”
“ เห็นทีจะไม่ได้แล้ว คนของคุณติจะมารับฉัน ขอบใจนายมากนะสำหรับทุกอย่าง “
“ นิก แล้วนายอยากไปหรือเปล่า ถ้าไม่อยากไป ฉันสามารถพานายไปได้ทุกที่ที่นายอยากจะไปนะ ”
ไฟเขียวแล้ว รถแล่นไปจนเห็นร้านมินิมาร์ทอยู่ข้างหน้า ผมบีบกระชับมือของเมฆที่เกาะกุมมือของผมไว้ ก่อนที่จะค่อยๆคลายมือออก ผมยิ้มแล้วพยักหน้า มือก็จับที่ที่เปิดประตูรถ
“ ฉันจะลง ช่วยเปิดประตูให้ด้วย… ”
“ …คงห้ามนายไม่ได้สินะ ”
“ ขอโทษนะ… ”
“ ไม่เป็นไร “
ผมเปิดประตูก้าวออกรถไป ได้ยินเสียงเมฆลอยผ่านสายฝนมาว่า
“ … คราวหน้า ถ้าเขาทำนายเจ็บช้ำน้ำใจอีก… ฉันจะไม่ปล่อยนายไปง่ายๆแบบวันนี้แน่ ”
เขาเหมือนไม่ค่อยอยากจะออกรถไปนัก ด้วยที่ก็ไม่ได้เร่งความเร็วมากมายอะไร แต่เนื่องจากรถที่มาข้างหลังปีบแตรไล่ เขาจึงจำใจต้องเร่งความเร็วออกไปอย่างเสียไม่ได้ ผมมองดูรถของเขาแล่นหายไปในหมู่รถมากมายเบื้องหน้า ผมรู้สึกเหมือนกับว่าที่พึ่งพิงอีกแห่งของผม กำลังเคลื่อนห่างออกไปช้าๆ ผมยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ที่ทั้งอ่อนแอ และไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเองมากพอ ไม่เข้าใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร การที่วันนี้ผมยอมให้เมฆจูบ แล้ววันหน้าหากผมเกิดอ่อนแอเช่นวันนี้อีกเล่า จากจูบ อาจจะทำให้เราต้องผูกพันกัน แล้วถึงเวลานั้น ผมคงไม่เหลือค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่มองหน้าคุณติได้อีกต่อไป
ผมยืนรออยู่ไม่กี่อึดใจ รถสปอร์ตคันสีดำที่คุณเรวัติมักจะขับก็มาจอดอยู่เบื้องหน้า คุณเรวัติออกมาจากรถพร้อมทั้งถอดเสื้อสูทมาบังฝนให้ผม เพราะเห็นว่าผมเปียกปอนจากการที่ยืนอยู่ชิดริมถนน ไม่ได้เข้าไปยืนในที่กำบัง
“ ทำไมถึงมายืนตากฝนล่ะครับ ”
คุณเรวัติเปิดประตูแล้วดันผมเข้าไปที่เบาะหลัง ผมรู้สึกตัวว่าไปเบียดใครคนนึงเข้าจึงเอ่ยขอโทษไปโดยยังไม่ทันได้มองหน้า
“ ข… ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่ามีคนอยู่… คุณติ! ”
ผมเกือบลืมหายใจ เมื่อชายคนที่นั่งอยู่เคียงข้างผมนั้นคือ คุณติ คนที่ผมโหยหาอยากเจอมาตลอดสี่วันมานี้ ผมจับแขนทั้งสองข้างของคุณติ กำแขนเสื้อทั้งสองข้างแน่นจนยับย่นไปหมด ผมอยากให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป รอยยิ้มของคุณติที่ผมเห็นนั้น ยิ่งทำให้ผมเหมือนอยู่ในฝัน
“ คุณติจริงๆเหรอครับ… ผมฝันไปหรือเปล่า ”
คุณติไม่ได้ตอบ เขาดึงผมเข้าไปกอดแน่น กลิ่นบุหรี่ที่แรงกว่าทุกครั้งปนกับโคโลญ กลิ่นที่ผมคุ้นเคย เป็นกลิ่นที่ติดตัวเขาตลอดเวลา ผมซุกหน้าที่กำลังเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาซึ่งบัดนี้ไหลไม่หยุดลงกับอกของเขา ตัวของผมที่ตอนแรกสั่นเทาจากความหนาวเหน็บที่เปียกปอนจากฝน บัดนี้ ไออุ่นจากตัวคุณติ โอบร่างผมไว้ จนเหมือนร่างของเราทั้งสองจะหลอมรวมกัน
“ นิ่งซะ ไม่ต้องร้อง ฉันอยู่นี่แล้ว ” คุณติลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยน มันทำให้ผมสงบลงได้
“ …ทำไมคุณติไม่ติดต่อมาบ้างเลยล่ะครับ แล้วทำไมคุณติถึงไม่บอกผมล่ะครับว่าจะกลับมาวันนี้ ”
“ ฉันต้องขอโทษเธอด้วย มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ฉันคิดว่าจะจัดการให้เรียบร้อยก่อนถึงค่อยกลับมา แต่ถึงตอนนี้อะไรๆมันเปลี่ยนไปแล้ว ”
“ คุณติหมายถึงเรื่องอะไรหรือครับ… หรือว่าเรื่อง งานหมั้น ”
“ เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องสำคัญกว่านั้น ถ้าฉันไม่กลับมาก่อน ฉันอาจจะยิ่งทำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้ ”
“ คุณติ… คุณทราบ ”
“ รู้ไหมนิก พอฉันรู้ว่าคุณยุวเรศโทรมาเจอเธอ ฉันแทบอยากจะกลับมาหาเธอเสียเดี๋ยวนั้น มีหลายเรื่องที่ฉันต้องอธิบาย ฉันไม่คิดว่าเธอจะมารับรู้เรื่องต่างๆในลักษณะนี้ “
“ … ผม … ผมไม่เป็นไรหรอกครับ “ ผมผละตัวออกจากคุณติ พยายามจะหันหนีเพื่อซ่อนใบหน้าอันเปียกปอนจากฝน และน้ำตา และดวงตาของผมที่บอบช้ำเพราะต้องร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งแล้วในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
“ ผมเป็นแค่คนอาศัย เป็นภาระให้คุณติ ไม่มีสิทธิ์จะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตของคุณติอยู่แล้ว แต่ผมมันเห็นแก่ตัว หัวใจของผมมันช่างร้ายกาจ คิดว่าไม่ยุติธรรมเลยที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องที่คุณติไม่เคยบอกผม ผมไม่เคยรับรู้เรื่องของคุณติเลย ไม่เคยรู้ว่าคุณมีคู่หมั้น ผมเป็นคนทำให้ทุกอย่างพังทลาย ทั้งชีวิตผมเอง หรือแม้แต่หัวใจ “
“ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ ฉันเองต่างหากล่ะที่ผิด ฉันควรจะบอกเธอเสียก่อนหน้านี้ อธิบายให้เธอได้รับฟังเรื่องราวทุกอย่าง ไม่น่าปล่อยไว้ให้ทุกอย่างมันล่วงเลยมาถึงขนาดนี้ เธอจะตบตีฉันก็ได้ แต่ขอให้ฉันได้อธิบายให้เธอฟังก่อน “
“ ไม่มีอะไรที่คุณติจะต้องอธิบายหรอกครับ… คุณติปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมไปตามทางที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก “
“ ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น ฉันรักเธอนะนิก แค่นี้เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ “
“ คุณติบอกว่ารักผม ทั้งๆที่คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว คุณจะให้ผมทำตัวยังไง จริงๆผมน่าจะรู้อยู่แล้ว ว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ผมไม่น่าปล่อยให้ตัวเองถลำลึกเลย ”
“ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกนะ ที่ถลำลึก ฉันเองก็ตกลงไปอยู่ในหลุมนั้นกับเธอด้วย เราทั้งคู่ไม่มีทางปีนขึ้นมาจากหลุมนั้นได้อีกแล้ว และฉันจะพิสูจน์ให้เธอดู ว่าที่ฉันพูดไปทั้งหมด เป็นความจริง ไม่ใช่แค่ฝัน ”
คุณติช้อนดวงหน้าของผมขึ้นมอง ดวงตาคู่สวย แต่ช่างปวดร้าวเหลือเกินของเขากำลังร่ายเวทมนต์บางอย่างใส่ผม ครู่เดียวผมก็เหมือนเคลิ้มไปกับรสจูบของคุณติที่ผมแสนจะกระหาย ผมเพลิดเพลินกับการจูบเนิ่นนานนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือที่ใหญ่ของคุณติลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของผม ริมฝีปากของเขาไล่เลาะมาที่ลำคอของผม ลมหายใจอุ่นๆของเขา ทำให้ผมสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
“ …คุณติ อย่าทำแบบนี้ ยิ่งคุณทำแบบนี้… ผมจะยิ่งไม่อยากจากคุณไป “
“ งั้นพอเรากลับถึงคอนโดเมื่อไหร่ ฉันจะทำยิ่งกว่านี้ จะให้เธอโหยหาแต่ฉัน ต้องการฉันทุกค่ำคืน อยากอยู่ข้างๆกายฉันตลอดไป ”
“ แล้วนี่… เรากำลังจะไปไหนครับ นี่ไม่ใช่ทางไปคอนโดของคุณนี่ ”
“ ฉันจะไปทำให้เรื่องวุ่นวายต่างๆมันจบลง เธอจะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป ”
ตอนนั้นผมไม่รู้ความหมายที่คุณติบอกเลยแม้แต่นิด คิดอยู่อย่างเดียวว่า หลังจากคืนนี้ไป ผมกับคุณติคงไม่เหมือนเดิม เขาจะต้องเตรียมตัวแต่งงาน และผมก็จะต้องออกไปจากชีวิตของคุณติ เรื่องระหว่างเราสองจะต้องจบลงในเวลาอันแสนสั้น แต่ผมรู้ดีว่า เวลาไม่สำคัญเท่ากับการที่ได้อยู่กับคุณติ ผู้ที่อยู่กับผมทั้งในช่วงทุกข์ระทมที่สุด และสุขสมที่สุด ผมไม่เสียใจ ที่เราได้ผูกพันกัน ไม่เคยนึกเสียใจเลยแม้สักนาที จนกระทั่งถึงทุกวันนี้
เรามากันที่คฤหาสน์ลังหนึ่งที่อยู่ในหมู่บ้านจัดสรร ไกลมาจากคอนโดของคุณติพอสมควร ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ว่าคุณติมาพบใคร มาทำอะไรกันที่นี่ ตอนนั้นผมสับสน และกังวลใจอย่างมาก แต่คุณติก็เดินจูงมือผมเข้าไป เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย จนเข้าไปถึงในห้องรับแขก คุณเรวัติโค้งให้เราที่ประตูด้านหน้า แล้วยืนรออยู่ตรงนั้น ก่อนที่คุณติจะเปิดประตูเข้าไป ในห้องรับแขกนั้นมีคนอยู่ที่นั่นสามคน เป็นหญิงสาวสูงวัยคนหนึ่ง แต่หน้าตายังคงความสวยแบบผู้ใหญ่ ทั้งยังแฝงความดุเอาไว้ในดวงตาอันแหลมคมนั้น อีกคนที่นั่งข้างๆกันเป็นหญิงสาวที่สวยมาก อายุอานามของเธอไม่น่าจะเกินยี่สิบหกได้ ผิวพรรณสวย ผมสีน้ำตาลเข้ม หยิกยาวสลวยละแผ่นหลังที่เปิดเว้า ด้วยเพราะชุดที่สวมใส่นั้นเป็นลักษณะคล้องคอ ชุดสีแดงสดขับให้ผิวของเธอยิ่งดูขาวสว่าง เธอช่างดูเจิดจรัส ยิ่งกว่าแสงโคมระย้าของห้องรับแขกอันโอ่โถงนี่เสียอีก ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมข้างๆหญิงสาว เป็นชายสูงวัยที่ดูหน้าตาเป็นมิตร ใส่ชุดสูทภูมิฐาน แม้จะในยามนี้แล้ว แต่กระนั้นก็น่าแปลกที่ไม่ได้ดูแล้วขัดตาแต่อย่างใด รอยยิ้มของเขาผุดขึ้น เมื่อเราทั้งสองคนก้าวเข้าไป ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกมือไหว้พวกเขา เนื่องจากผมเป็นผู้มีอาวุโสน้อยที่สุดในที่นั้น คุณติยิ้มเมื่อเห็นผมทำอย่างนั้น ส่วนคนที่รับไหว้มีเพียงชายสูงวัยท่าทางใจดีเพียงคนเดียว
“ เอ้า… พานิกมานั่งสิติ เด็กๆเอาน้ำเอาขนมมาให้คุณติกับคุณนิกหน่อยเร็ว ” ชายคนนั้นบอกสาวรับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ
“ สวัสดีครับคุณพ่อ คุณยุ น้องศิ ”
คุณพ่ออย่างนั้นเหรอ? ผมนึกว่าคุณพ่อของคุณติอยู่ที่อเมริกาเสียอีก หรือว่าท่านกลับมาพร้อมคุณติ แต่จะว่าไปแล้ว หน้าตาของพวกเขาก็ไม่ได้มีส่วนคล้ายกันแม้แต่น้อย แล้วถ้าไม่ใช่ คุณพ่อคนนี้ของคุณติเป็นใคร แล้วทำไมท่านถึงรู้จักผม
“ นี่ก็ดึกแล้ว วันนี้จะค้างที่นี่หรือเปล่าจ้ะติ ” คุณยุวเรศ คือ สาวสูงวัย เอ่ยขึ้น สายตาอันเย็นชาของเธอมองมาที่ผม
“ คงไม่หรอกครับ ผมจะมาแจ้งเรื่องงานหมั้นของผมกับน้องศิให้จบ จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีก ”
สีหน้าของคุณศศิกานต์ซีดเผือดลง ส่วนคุณยุวเรศก็ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าเย็นชาอย่างนั้น ผมปั้นหน้าไม่ถูก มือที่เย็นขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มสั่นอีก แต่คุณติก็กระชับมือข้างนั้นไว้แน่น เขาหันมามองหน้าผม แล้วส่งยิ้มให้ ผมสงบใจลงได้อีกครั้ง
“ ความจริงผมควรจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ต้องทำให้คนที่ผมรักต้องเสียใจ ผมจะขอยกเลิกงานหมั้นระหว่างผมกับศศิกานต์ และถอนหุ้นออกจากห้างในเครืออิสราที่ศศิกานต์ดูแลทั้งหมด “
คุณยุวเรศถึงกับยืนขึ้น ส่งสายตาเกี้ยวกราดมาที่ผม ส่วนคุณศศิกานต์ ก็พยายามฉุดรั้งมือคุณยุวเรศ ให้เธอนั่งลง คุณศศิกานต์เอง ก็เริ่มแสดงอาการไม่พอใจด้วยเช่นกัน มีแต่เพียงคุณพ่อของคุณติ ที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยไว้ ไม่พูดจาคำใด
“ คุณพ่อครับ คุณยุ ผมไม่อยากให้เอาเรื่องธุรกิจกับความรักมาปนกัน ผมเคารพคุณยุ และเข้าใจดีว่าคุณต้องการให้ผมแต่งงานกับศศิกานต์เพื่ออะไร แต่ผมยอมรับไม่ได้ และที่ผมไม่เคยพูด ไม่เคยปฏิเสธ ก็เพราะผมไม่อยากให้คุณพ่อ กับคุณยุต้องไม่สบายใจ และคิดไว้ว่าวันหนึ่งจะต้องบอกให้ท่านทั้งสองทราบเรื่องคนรักของผม ผมมีคนรักอยู่แล้ว ผมไม่สามารถแต่งงานกับศศิกานต์ได้ ”
“ พี่ติ ศิไม่สนใจเรื่องคนรักรายทางของพี่หรอกค่ะ ศิเข้าใจและยอมรับมันได้ แต่นี่พี่กำลังจะทำให้เราสองครอบครัวต้องมาบาดหมางกันนะคะ ”
“ ฉันไม่นึกมาก่อนเลยว่าเธอจะกล้ามาบอกยกเลิกงานหมั้น ทั้งๆที่เวลามันก็ล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว เธอคิดว่าฉันเป็นหัวหลักหัวตอไม่มีความคิดหรือยังไง คิดอยากจะทำ หรือไม่ทำอะไรก็ไม่ต้องบอกกล่าวกันอีกแล้ว ”
“ เอาล่ะ คุณยุ ลูกศิ ติเองก็คงมีเหตุผลของเขาไม่ใช่เหรอ ผมเอง ก็ไม่สนับสนุนให้มีงานหมั้นต่อไป ถ้าเด็กสองคนเขาไม่ได้รักได้ชอบกัน แล้วอีกอย่างทุกวันนี้ครอบครัวเราก็ไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่จำเป็นต้องยึดถือเรื่องในอดีตอีกต่อไป ติเองก็ต้องเลือกทางเดินของเขา ของครอบครัวเขา ใช่ไหมล่ะ ”
“ แต่…! ”
“ ผมยอมคุณยุมามากแล้วนะครับ ผมไม่อยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวต่างๆอีก ถือซะว่า นี่เป็นสิ่งแรก และสิ่งเดียวที่ผมจะขอคุณยุก็แล้วกัน ”
ดูคุณยุวเรศจะไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอยังคงมองมาที่เราสองคนอย่างเคียดแค้นชิงชัง
“ เธอจะทวงบุญคุณจากฉันอย่างนั้นเหรอ ”
“ หามิได้ครับคุณยุ แต่ผมจะขอคงความสัมพันธ์ของเราสองครอบครัวไว้เพียงเท่านี้ ไม่ขอผูกพันมากไปกว่านี้แล้ว ขอให้โปรดเข้าใจผมด้วย แล้วทางผมจะจัดเรื่องงานแถลงข่าวให้ เอาให้สมเกียรติของศศิกานต์เลยก็ยังได้ ”
“ คนรักของพี่ติเป็นใครกัน นังแคทรียาเหรอคะ ” คุณศศิกานต์ร้องถามทั้งน้ำตา
ขณะที่กำลังสงสารคุณศศิกานต์อยู่นั้น อยู่ดีๆคุณติก็ดึงผมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด ผมตกตะลึง แต่พอรู้ตัวก็พยายามจะขัดขืน
“ คุณติ… ทำอะไรน่ะ ”
“ คนๆนี้แหละ คนรักของผม ” คุณติจุมพิตผมอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนทั้งบ้าน ตอนนั้นผมเหมือนสติขาดห้วงไป ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่น ได้ยินเสียงคุณศศิกานต์ และคุณยุวเรศร้องกันเสียงหลง คนเดินผ่านไปมา ภาพต่างๆซ้อนกันยุ่ง มารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในรถแล้ว คุณติเป็นคนขับ มือของเขากุมมือของผมไว้จนแน่น
“ คุณ… คุณติ นี่เรากำลังจะไปไหนกันครับ ”
“ กลับไปคอนโดของเรายังไงล่ะ ”
“ แล้วคุณเรวัติ คุณเรวัติไปไหนแล้วล่ะครับ ทำไมคุณติถึงมาขับรถเอง ”
“ ฉันให้เรวัติขับรถพาคุณพ่อ… คุณดนัยไปส่งที่สนามบินน่ะ คุณดนัยจะเดินทางไปอเมริกาเพื่อไปผมกับคุณพ่อของฉัน ”
“ คุณพ่อ คุณดนัย… คุณพ่อคุณที่อเมริกา ผมสับสนไปหมดแล้วฮะ แล้วเรื่อง… ”
“ กลับถึงคอนโดเมื่อไหร่ ฉันจะเล่าเรื่องทุกอย่างของฉันให้เธอฟัง ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรเลยนะ ”
เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกจนถึงที่คอนโด พอเราก้าวเข้าห้องรับแขกมา คุณติก็โอบไหล่ผมเดินมานั่งลงพร้อมกันที่โซฟา คุณตินั่งหลังพิงพนัก หลับตาลงครู่หนึ่ง ผมเอื้อมไปแตะที่แก้มของเขา ตัวของเขาร้อนเหมือนมีไข้
“ คุณติ… คุณติกำลังไม่สบายเหรอครับ “ เขาจับมือผมไปแตะไว้ตรงที่อกข้างซ้าย
“ ถ้าหัวใจฉันยังเต้นอยู่ ก็แปลว่าฉันสบายดี มานี่สินิก “ คุณติผายมือออก เหมือนจะบอกให้ผมเข้าไปในอ้อมอกนั้น ผมจึงค่อยๆแทรกตัวเข้าไป แต่แล้วแรงอันมหาศาลของคุณติ ก็รั้งตัวผมเข้าไปกอด ตอนนี้ผมนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา โดยที่ตัวของผมทั้งตัวถูกอ้อมแขนที่อบอุ่นแข็งแรงกอดแนบแน่น ร่างเราชิดกันจนผมสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจเต้นจากอกของคุณติ และไอร้อนจากร่างของเขา คุณติวางศีรษะของเขาลงที่ไหล่ของผม แล้วเขาก็เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่าง
“ ตอนนี้เธอคงสับสนไปหมดแล้วสินะ เอาล่ะ ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ฉันเกิดมาเป็นลูกคนเดียวของคุณพ่อคุณแม่ คุณแม่ของฉันเป็นคนอเมริกัน ส่วนคุณพ่อเป็นคนไทยไปเปิดกิจการที่นั่น ท่านทั้งสองพบกัน และรักกัน หลังจากท่านแต่งงานกันได้หนึ่งปีฉันก็เกิดมา แต่ฉันไม่มีความทรงจำเรื่องของแม่เลย เพราะเมื่อฉันอายุได้เพียงสองขวบ คุณแม่ก็มาด่วนจากไปเพราะป่วยหนัก คุณพ่อจึงเป็นคนที่เลี้ยงดูฉันมาตลอด พอฉันอายุได้สิบห้า ฉันก็มาอยู่เมืองไทยกับครอบครัวของคุณดนัย และคุณยุวเรศ คุณดนัยเป็นเพื่อนรักของพ่อฉัน ตอนนั้นท่านรับฉันเป็นลูกบุญธรรม เพราะว่าคุณดนัย และคุณยุไม่มีลูกชาย และอยากให้ฉันเป็นทายาทแทน ครอบครัวนี้ดูแลฉันตอนที่อยู่ที่เมืองไทย แต่ค่าใช้จ่ายในการดูแลฉัน แล้วก็เรื่องส่งเสียให้เรียน คุณพ่อของฉันเป็นคนส่งมาให้ทั้งหมดจากอเมริกา แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อส่งเงินมา ฉันติดต่อคุณพ่อไม่ได้ คุณดนัยก็ไปสร้างกิจการใหม่ที่ต่างประเทศ ตอนนั้นคุณยุก็กุเรื่องต่างๆนานาบอกว่าพ่อของฉันแต่งงานใหม่ ไม่มาใส่ใจฉันอีกแล้ว ฉันจึงต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับคุณดนัย ฉันที่โกรธพ่อเสียมากมาย ก็ตอบรับเรื่องการแต่งงานกับศศิกานต์ ลูกสาวของคุณยุ และรับจะบริหารงานของบริษัทในเครือสหัสธาราต่อไป ฉันอยู่ที่บ้านนั้นเกือบห้าปี แต่ตอนหลังฉันก็มารู้ความจริงว่า คุณยุวเรศนำเงินที่พ่อของฉันส่งมาไปลงทุนทำธุรกิจกับบริษัทที่เป็นคู่แข่งของพ่อฉัน ในขณะที่คุณดนัยซึ่งอยู่ต่างประเทศก็ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วยเลย
ฉันรู้ความจริงทั้งหมด เพราะคุณพ่อส่งให้เรวัติมาตามหาฉัน และพาตัวฉันกลับไปอเมริกา หลังจากนั้น ฉันก็กลับไปอยู่กับคุณพ่อโดยที่ไม่ได้ร่ำลาบ้านทางนี้เลย คุณดนัยเมื่อรู้เรื่องทุกอย่าง ก็เสียใจเป็นอย่างมาก ถึงกับยอมให้หุ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของห้างที่คุณดนัยเป็นเจ้าของอยู่ มาเป็นห้างในเครืออิสราของคุณพ่อแทน และยอมให้เรื่องการสัญญาแต่งงานของฉันกับศศิกานต์เป็นโมฆะ แต่ว่าจนแล้วจนรอด คุณยุก็ไม่เคยสำนึก หรือตัดใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเมื่อฉันเรียนจบปริญญาโทที่อเมริกา แล้วกลับมาบริหารงานแทนคุณพ่อที่ประเทศไทย เธอก็ยังคงคอยให้คนเขียนข่าวเสียหายของฉัน ไม่ว่าฉันจะไปมีสัมพันธ์กับใคร ใกล้ชิดผู้หญิงคนไหน นักข่าวก็ไม่เคยปล่อยฉัน จนภาพลักษณ์เสือผู้หญิงมาเกาะติดตัวฉันอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ แต่ฉันก็ไม่เคยใส่ใจกับเรื่องนี้เลย ศศิกานต์เอง ฉันก็ไม่เคยไปยุ่งด้วย ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมา ฉันไม่เคยเห็นศศิกานต์เป็นอะไรมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ส่วนตัวเขาเองก็คบผู้ชายไม่เลือกหน้าหลังจากที่ฉันกลับไปอเมริกา ฉันจึงคิดมาตลอดว่า ในเมื่อไม่มีใครเดือดร้อนกับเรื่องที่เกิด ทั้งฉัน ทั้งศศิกานต์ เราก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องข้องแวะ เกี่ยวข้องกันอีก และก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอรับรู้ เพราะเธออาจจะสะเทือนใจ แต่ฉันคิดผิด ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องราวต่างๆมายืดเยื้อมานานขนาดนี้ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ควรต้องเป็นเรื่องที่ทำให้เธอต้องมาเสียใจเลย ฉันขอโทษนะนิก ขอโทษจริงๆที่ทำเธอเสียใจ “
ผมฟังเรื่องที่คุณติเล่าอย่างตั้งใจ ตลอดเวลาที่เขาเล่านั้นดูเขาข่มขื่น และปวดใจ เหมือนเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากนึกถึง แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องที่แสนปวดร้าวแค่ไหน เขาก็ยังอุตส่าห์เล่าให้ผมฟัง ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ผมรู้สึกว่า เราสองคนเข้าใกล้กันมากขึ้นอีกนิด ผมหันหลังกลับไปสวมกอดคุณติ ลูบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วพูดปลอบประโลมเขาที่กำลังตัวสั่น
“ ขอบคุณครับ… ขอบคุณที่เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟัง ผมดีใจที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของคุณ ”
“ ทำไมต้องขอบคุณฉันด้วยล่ะ ฉันทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ ฉันปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียว ทำให้เธอต้องว้าวุ่นใจ ”
“ ผมขอบคุณที่คุณติอุตส่าห์นำเรื่องที่ทุกข์ใจของคุณมาเล่าให้ผมคนนี้ฟัง ผมที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลย ไม่ควรแม้แต่จะมีสิทธิ์รับรู้อะไรจากคุณทั้งนั้น ”
“ ทำไมเธอถึงจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ ”
“ เพราะผมเป็นเพียงลูกหนี้ของคุณ “
“ ผิดแล้ว นับจากนี้ เธอจะไม่ใช่ลูกหนี้ของฉันอีกต่อไป เธอคือ คนที่ฉันจะรัก และมอบชีวิตทั้งหมดให้ เพราะฉันต่างหากที่เป็นหนี้รักเธอ “
คุณติค่อยๆโน้มวางร่างผมลงบนโซฟา เรากอดก่ายแลกรสจูบกันอย่างเร่าร้อน ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าต้องการเขามากมายขนาดนี้ เพราะเราเคยกอดกันทุกวัน วันละไม่รู้กี่หน ผมคิดถึงกลิ่นกายของเขา และสัมผัสจากเขา ที่บางครั้งอ่อนโยน บางครั้งดุดัน แค่คิด มันก็ทำให้หัวใจผมเต้นรัว
“ รอเดี๋ยวนะ… ฉันว่าฉันน่าจะไปอาบน้ำล้างตัวก่อน ฉันเดินทางมาเกือบสิบสามชั่วโมง ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นบุหรี่ยังติดตามตัวอยู่เลย ” ขณะที่คุณติจะลุกขึ้น ผมก็รั้งร่างของเขาลงมาทาบทับร่างของผมไว้ดังเดิม ผมซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา แล้วสูดดมกลิ่นกายที่ผมถวิลหามาหลายวัน
“ ไม่ต้องครับ ผมชอบกลิ่นตัวคุณแบบนี้ ผมต้องการคุณ กอดผมเถอะครับ ทำให้ผมเป็นของคุณที่นี่ เดี๋ยวนี้เลย ”
“ นิก… เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เธอบอกว่าต้องการฉัน ฉันดีใจจริงๆ ดีใจจนฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บเหลือเกิน ”
“ ไม่เป็นไรครับ ถ้าคนที่กอดผมคือ คุณติ ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหนผมก็ทนได้ ผมคิดถึงคุณมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา พอผมอยู่คนเดียว ผมก็รู้ตัวแล้วว่า คุณติสำคัญต่อผมขนาดไหน ผมอยากพบ อยากได้ยินเสียงคุณ อยากให้คุณสัมผัสผมเหลือเกิน ”
“ นิกคนดี ฉันก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้วนี่ไง ” จูบอันดูดดื่มของเขา ทำให้ผมเหมือนล่องลอยอยู่บนอากาศ
“ คืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยเธอ จนกว่าเธอจะร้องขอชีวิตเลย ”
“ …ถ้าจะได้ตายอยู่ในอ้อมกอดคุณ ผมก็ไม่เสียใจครับ ”
“ โธ่นิก… คนที่จะต้องตายก่อนคงจะเป็นฉัน ฉันจะตายก็เพราะความน่ารักของเธอน่ะ รู้ไหม ”
เราผลัดกันถอดเสื้อผ้าของกันและกัน เล้าโลมจนต่างฝ่ายต่างหายใจหอบแรงเพราะอารมณ์ที่พุ่งสูง ผมชอบแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงยามที่กำลังหายใจของคุณติ อกของเขากว้างจนผมรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ได้อิงแอบ มันทำให้ผมรู้สึกดีที่คนๆนี้มีตัวตนอยู่จริง ดีจริงๆที่ผมได้มีชีวิตอยู่เคียงข้างเขา
“ เธอไม่ได้ให้ใครสัมผัสเธอตอนที่ฉันไม่อยู่ใช่ไหม ”
“ ม…ไม่มีครับ… “ ผมนึกถึงตอนที่เมฆจูบผม แต่นั่นก็เป็นเพราะผมอ่อนแอไปวูบเดียว ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถึงกระนั้นผมก็ไม่อยากให้คุณติมารับรู้ และไม่มีวันบอกเขาด้วย
“ อย่าโกหกนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องสำรวจตัวเธอ ให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเลย ”
คุณติสัมผัสผมทั่วทุกซอกทุกมุมอย่างที่บอก ทุกสัมผัสของเขา ทำให้ผมแทบทนไม่ได้
“ คุณติ อย่าครับ ถ้าคุณทำนานกว่านี้ ผมจะทนไม่ไหว… ”
“ อะไรกัน ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เธอก็หวั่นไหวง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เป็นเพราะฉันไม่ได้กอดเธอใช่ไหมล่า “
“ ค… คุณพูดอะไร ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ”
“ เธอต้องการฉันไหม ” “ ก็บอกแล้วไง ว่าผมต้องการคุณ ผมต้องการคุณจนจะทนไม่ได้อยู่แล้ว ”
“ ฉันก็ต้องการเธอจนแทบบ้า ฉันจะไม่ยอมจากเธอไปไหนอีก ฉันสัญญานะ ตั้งแต่คืนนี้ไป ฉันจะกอดเธอทุกคืน จะทำให้เธอหลับฝันดี จะไม่ให้เธอต้องนอนเหงาเดียวดายอีกแล้ว ”
คืนนั้นคุณติช่างร้อนแรงเหลือเกิน เขากอดผมไม่ปล่อยเหมือนที่ว่าไว้ พอเราสุขสมไปครั้งแรก ผมไม่ทันได้พักหายใจ เขาก็เปลี่ยนท่วงท่า พาผมโลดแล่นไปในคลื่นอารมณ์ที่เร้าร้อนต่ออีกหลายต่อหลายครั้ง เราร่วมรักกันในห้องรับแขก แล้วก็พากันไปบรรเลงเพลงรักต่อบนเตียงในห้องนอน ร่างกายของเราเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ความร้อนระอุจากอุณหภูมิของร่างกายที่พุ่งสูง และผิวกายที่เสียดสีกัน ทำให้เรายิ่งต้องการกันและกัน ถึงแม้เหงื่อของเราจะรินไหล ลมหายใจจะเหนื่อยหอบ แต่เราสองคนก็ไม่อาจคลายอ้อมกอดออกจากกันได้ คุณติพร่ำบอกรักผม เรียกชื่อผม คอยพูดปลอบประโลมเมื่อเห็นผมเริ่มเจ็บ ผมนึกว่าคืนนั้นจะต้องได้ตายคาอ้อมกอดของเขาเสียแล้ว แต่เราก็มีความสุขกันมากจนลืมทุกสิ่ง แล้วเราก็หลับใหลไปในอ้อมแขนของกันและกัน
เช้ารุ่งขึ้น ผมลืมตาตื่นขึ้นรับแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างห้องนอน สมองของผมที่เคยเครียดกดดัน บัดนี้กลับปลอดโปร่งเหลือเกิน ร่างของผมยังคงอยู่ในวงแขนของคุณติที่กำลังหลับลึก หายใจเข้าออกยาวอย่างคนหลับฝัน ผมพิจดูดวงหน้าของเขา แล้วก็แอบยิ้มด้วยคิดว่าตัวเองโชคดี ที่ได้เห็นภาพยามคุณตินอนหลับสนิทเช่นนี้ ยามเขาหลับช่างน่าดูเหลือเกิน ผมค่อยๆเบียดร่างชิดเข้าไป พร้อมทั้งจูบหน้าอกของคุณติแผ่วเบา ตอนนั้นเองที่คุณติค่อยๆขยับตัว
“ …ตื่นแล้วเหรอนิก ”
“ ครับ เพิ่งตื่นเมื่อกี้เอง ”
“ กี่โมงกันแล้วเนี่ย ”
ผมเหลือบมองนาฬิกา เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว
“ โห… สิบโมงแล้วครับคุณติ ผมมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงด้วย… ” พอกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง คุณติก็รั้งผมเข้าไปกอดไว้ เขายันร่างขึ้นมองหน้าผม แล้วก็ก้มลงมาจูบ
“ เธอไปเรียนไม่ไหวหรอก ฉันเองก็จะไม่ไปทำงาน วันนี้พักผ่อนเถอะ ให้ฉันได้ดูแลเธอ ”
“ คุณติ… ”
“ ฉันผิดเองที่ไม่ยอมปล่อยเธอเมื่อคืน วันนี้ฉันจะยอมเป็นทาสรับใช้เธอ อยากได้อะไรก็บอก ฉันจะหามาให้ทุกอย่าง “
ผมยืดตัวขึ้นจุมพิตที่แก้มของเขาเบาๆ ก่อนบอกว่า
“ ผมอยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ” คุณติยิ้มแล้วก็สวมกอดผมไว้แนบแน่น
“ ฉันว่าความปรารถนานั้นของเธอ เป็นความจริงตั้งแต่วันแรกที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว ”
ติดตามตอนต่อไป…
